Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Bardaktan süzülen çay dökülürken fark edersin önce. O küçücük sarsıntı, sanki içindeki gizli bir depremin habercisidir. İnsan bir an durup bakar ellerine; yıllardır her işi sessizce halleden o parmaklar neden bağımsızlığını ilan etmiştir şimdi?
Vallahi panik yapmamak elde değil, bilirim. Ama dur bakalım, hemen en kötüsünü getirme aklına. Bazen sadece yorgunluktur o, bazen de çok derinlerde birikmiş, söylenememiş kelimelerin dışarı taşma çabası...
Kahveyi fazla kaçırdığın o günleri hatırla. Kalbin göğüs kafesine sığmazken, parmak uçlarının da o tempoya ayak uydurması çok normal değil mi abi? Kafein denen o tatlı bela, bazen vücuda fazla gelir ve seni böyle inceden sarsar işte.
Neden olur diye sorup durur insan kendine. Tıp dünyası buna binbir türlü isim koymuş, esansiyel titreme demiş, parkinson demiş, tiroidin hızlı çalışması demiş... Ama bizim gördüğümüz sadece o titreyen kaşık, o imzalanamayan resmi evrak.
Eğer bu sarsıntı sadece bir şeyler yaparken, mesela bir bardağa uzanırken ortaya çıkıyorsa... İşte o zaman sinir sisteminin küçük bir oyunu olabilir bu durum. Dinlenirken geçiyorsa korkma, vücudun sadece "yoruldum" diye fısıldıyordur belki de.
Stres dediğin şey öyle sinsi bir düşman ki... Ruhunun yükünü taşıyamayan beden, en zayıf bulduğu yerden, yani o hayata tutunduğun ellerinden verir bazen sinyali. İçindeki fırtına dinmeden, o parmaklar da durulmuyor maalesef.
Bir baksana hayatına, son zamanlarda uykuyu ne kadar ihmal ettin? Uykusuz bir beyin, telleri gevşemiş bir enstrümana benzer; ne doğru düzgün bir ses verir ne de akort tutar.
Kan şekerin aniden düştüğünde gelen o soğuk terleme ve titreme hissi... Sanki dünyanın ekseni kaymış gibi hissettirir adama. Bir lokma tatlı bazen her şeyi saniyeler içinde yoluna koyuverir, mucize gibi.
Yine de ihmal etmemek lazım, bir uzmana görünmekte her zaman fayda var. Sonuçta o eller senin dünyaya açılan kapın, onlara iyi bakmak zorundasın.
Vallahi panik yapmamak elde değil, bilirim. Ama dur bakalım, hemen en kötüsünü getirme aklına. Bazen sadece yorgunluktur o, bazen de çok derinlerde birikmiş, söylenememiş kelimelerin dışarı taşma çabası...
Kahveyi fazla kaçırdığın o günleri hatırla. Kalbin göğüs kafesine sığmazken, parmak uçlarının da o tempoya ayak uydurması çok normal değil mi abi? Kafein denen o tatlı bela, bazen vücuda fazla gelir ve seni böyle inceden sarsar işte.
Neden olur diye sorup durur insan kendine. Tıp dünyası buna binbir türlü isim koymuş, esansiyel titreme demiş, parkinson demiş, tiroidin hızlı çalışması demiş... Ama bizim gördüğümüz sadece o titreyen kaşık, o imzalanamayan resmi evrak.
Eğer bu sarsıntı sadece bir şeyler yaparken, mesela bir bardağa uzanırken ortaya çıkıyorsa... İşte o zaman sinir sisteminin küçük bir oyunu olabilir bu durum. Dinlenirken geçiyorsa korkma, vücudun sadece "yoruldum" diye fısıldıyordur belki de.
Stres dediğin şey öyle sinsi bir düşman ki... Ruhunun yükünü taşıyamayan beden, en zayıf bulduğu yerden, yani o hayata tutunduğun ellerinden verir bazen sinyali. İçindeki fırtına dinmeden, o parmaklar da durulmuyor maalesef.
Bir baksana hayatına, son zamanlarda uykuyu ne kadar ihmal ettin? Uykusuz bir beyin, telleri gevşemiş bir enstrümana benzer; ne doğru düzgün bir ses verir ne de akort tutar.
Kan şekerin aniden düştüğünde gelen o soğuk terleme ve titreme hissi... Sanki dünyanın ekseni kaymış gibi hissettirir adama. Bir lokma tatlı bazen her şeyi saniyeler içinde yoluna koyuverir, mucize gibi.
Yine de ihmal etmemek lazım, bir uzmana görünmekte her zaman fayda var. Sonuçta o eller senin dünyaya açılan kapın, onlara iyi bakmak zorundasın.
