Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Sokaklar bomboş abi, vallahi billahi bomboş. Bizim çocukluğumuzda dizlerimiz yara bere içinde eve dönerdik, şimdikiler ekran başında parmak uçlarıyla dünyayı fethediyor güya. O ufacık bedenlerin omuzlarına yüklediğimiz o ağır, hantal yükü görünce insanın içi sızlıyor...
Paketli gıdaların o renkli, pırıl pırıl dünyasına ne ara bu kadar teslim olduk biz? Market raflarında duran o masum görünümlü zehirler, o fruktoz şurupları, o trans yağlar... Çocuklarımızı resmen kendi ellerimizle besleyerek yavaş yavaş zehirliyoruz sanki.
Aslında hepimiz suçluyuz, hepimizin payı var bu sessiz çığlıkta. Zamanımız yok diye, aman çocuk ağlamasın diye önüne koyduğumuz o hazır pizzalar, o dondurulmuş patatesler... Kolayımıza geliyor işte, dürüst olalım şimdi kendimize.
Sahi, en son ne zaman bir çocuğun arkasından "koşma terlersin" diye bağırmak yerine, onunla birlikte parkta nefes nefese kalana kadar koştunuz? Beton blokların arasına sıkışmış hayatlarımızda çocuklara koşacak, enerjilerini akıtacak bir karış toprak bile bırakmadık ki...
Göz göre göre kaybediyoruz en değerlilerimizi. Tombul yanaklar eskiden sağlık belirtisiyken, şimdilerde gizli bir feryadın, yaklaşan şeker hastalığının, erken yaşta tıkanan damarların habercisi haline geldi.
Sürekli bir koşturmaca, bitmek bilmeyen bir acele hali... Anne baba yorgun, çocuk yalnız. Yalnızlığını da o paketli çikolatalarla, gazlı içeceklerle doldurmaya çalışıyor işte, ne yapsın ufaklık...
Bir baksana etrafına, çocuk parklarında bile sadece salıncakta oturan, elindeki telefondan kafasını kaldırmayan minik gölgeler var artık. Hareket etmeyi unuttu bu nesil, resmen eklemleri pas tutuyor çocukların.
Mutfağa geri dönmek zorundayız, başka yolu yok bu işin. Hazır olan ne varsa fırlatıp atmalıyız çöpe. Evde pişen o kokusu sokağa taşan çorbalara, tencere yemeklerine o kadar muhtacız ki...
Bazen düşünüyorum da, acaba bu çocukları biz mi bu hale getirdik yoksa sistem mi bizi buna mecbur bıraktı? Gerçi bahanelerin arkasına sığınmak her zaman en kolayıdır ya, neyse...
Küçücük yaşta insülin direnciyle, yüksek tansiyonla tanışan o çocukların gözlerindeki o kırgınlığı görebiliyor musunuz? Onlar sadece çocuk olmak, özgürce koşup oynamak istiyorlardı aslında.
Vallahi durum çok ciddi, şakası yok artık bu işin. Yarın çok geç olmadan, o market arabalarını doldururken iki kez düşünmek, o eldeki abur cuburu yavaşça yere bırakmak gerekiyor...
Paketli gıdaların o renkli, pırıl pırıl dünyasına ne ara bu kadar teslim olduk biz? Market raflarında duran o masum görünümlü zehirler, o fruktoz şurupları, o trans yağlar... Çocuklarımızı resmen kendi ellerimizle besleyerek yavaş yavaş zehirliyoruz sanki.
Aslında hepimiz suçluyuz, hepimizin payı var bu sessiz çığlıkta. Zamanımız yok diye, aman çocuk ağlamasın diye önüne koyduğumuz o hazır pizzalar, o dondurulmuş patatesler... Kolayımıza geliyor işte, dürüst olalım şimdi kendimize.
Sahi, en son ne zaman bir çocuğun arkasından "koşma terlersin" diye bağırmak yerine, onunla birlikte parkta nefes nefese kalana kadar koştunuz? Beton blokların arasına sıkışmış hayatlarımızda çocuklara koşacak, enerjilerini akıtacak bir karış toprak bile bırakmadık ki...
Göz göre göre kaybediyoruz en değerlilerimizi. Tombul yanaklar eskiden sağlık belirtisiyken, şimdilerde gizli bir feryadın, yaklaşan şeker hastalığının, erken yaşta tıkanan damarların habercisi haline geldi.
Sürekli bir koşturmaca, bitmek bilmeyen bir acele hali... Anne baba yorgun, çocuk yalnız. Yalnızlığını da o paketli çikolatalarla, gazlı içeceklerle doldurmaya çalışıyor işte, ne yapsın ufaklık...
Bir baksana etrafına, çocuk parklarında bile sadece salıncakta oturan, elindeki telefondan kafasını kaldırmayan minik gölgeler var artık. Hareket etmeyi unuttu bu nesil, resmen eklemleri pas tutuyor çocukların.
Mutfağa geri dönmek zorundayız, başka yolu yok bu işin. Hazır olan ne varsa fırlatıp atmalıyız çöpe. Evde pişen o kokusu sokağa taşan çorbalara, tencere yemeklerine o kadar muhtacız ki...
Bazen düşünüyorum da, acaba bu çocukları biz mi bu hale getirdik yoksa sistem mi bizi buna mecbur bıraktı? Gerçi bahanelerin arkasına sığınmak her zaman en kolayıdır ya, neyse...
Küçücük yaşta insülin direnciyle, yüksek tansiyonla tanışan o çocukların gözlerindeki o kırgınlığı görebiliyor musunuz? Onlar sadece çocuk olmak, özgürce koşup oynamak istiyorlardı aslında.
Vallahi durum çok ciddi, şakası yok artık bu işin. Yarın çok geç olmadan, o market arabalarını doldururken iki kez düşünmek, o eldeki abur cuburu yavaşça yere bırakmak gerekiyor...
