Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Çocukların o cebe attığı ufaklıkların arkasında sandığınızdan çok daha derin fırtınalar kopuyor, abi ya.
Kliniğe gelen o ebeveynlerin yüzündeki dehşeti ömrüm unutamam; sanki evlerinde küçük bir canavar besliyorlar sanıyorlar, halbuki mesele o kadar da düz değil vallahi billahi.
Yok efendim genetikmiş, yok ruh hastasıymış... Hepsini bir kenara bırakın çünkü çocuk dediğin o eylemiyle aslında ruhundaki kocaman bir boşluğu doldurmaya çalışıyor, farkında mısınız?
Küçücük bir silgiyi ya da parayı alıp odasına saklamak... Bu sadece bir eylem değil, hayır, bu çocuğun dünyayla kurduğu bağı onarma çabasının en aciz, en çarpık hali ta kendisi.
İlgi çekmek bazen o kadar tuhaf yollar seçer ki insan şaşırır kalır; anne baba sürekli kavga ediyorsa, o çocuk o evi ayakta tutmak için başka ne yapabilir ki zaten?
Eski meslek yıllarımda adliyelerde gördüğüm o çocukların gözlerindeki ferin sönüşü... İşte asıl hırsızlık o an başlar, çocukların masumiyetini ellerinden aldığımızda.
Kısıtlanmışlık hissi insanı deli eder, hele ki o gelişme çağındaki ufaklıkları sürekli yasaklarla boğarsanız sonuç kaçınılmaz bir patlama olur, anlıyor musunuz beni?
Değersizlik hissiyle kıvranan bir beyin, o bakkaldan çaldığı çikolatayla aslında ruhunu doyurur; çünkü o an var olduğunu, fark edildiğini hissetmenin tek yolu budur.
Kızıp bağırarak meseleyi çözeceğinizi sanıyorsanız yanılıyorsunuz, vallahi de billahi de yanılıyorsunuz çünkü o çocuk duvar örer, siz ise sadece kaybettiğiniz güveni izlersiniz arkasından...
Dinleyin, sadece dinleyin; o küçük ellerin başka cebe uzanmasının sebebi belki de sizin çoktandır unuttuğunuz o şefkat yokluğudur, kimbilir...
Kliniğe gelen o ebeveynlerin yüzündeki dehşeti ömrüm unutamam; sanki evlerinde küçük bir canavar besliyorlar sanıyorlar, halbuki mesele o kadar da düz değil vallahi billahi.
Yok efendim genetikmiş, yok ruh hastasıymış... Hepsini bir kenara bırakın çünkü çocuk dediğin o eylemiyle aslında ruhundaki kocaman bir boşluğu doldurmaya çalışıyor, farkında mısınız?
Küçücük bir silgiyi ya da parayı alıp odasına saklamak... Bu sadece bir eylem değil, hayır, bu çocuğun dünyayla kurduğu bağı onarma çabasının en aciz, en çarpık hali ta kendisi.
İlgi çekmek bazen o kadar tuhaf yollar seçer ki insan şaşırır kalır; anne baba sürekli kavga ediyorsa, o çocuk o evi ayakta tutmak için başka ne yapabilir ki zaten?
Eski meslek yıllarımda adliyelerde gördüğüm o çocukların gözlerindeki ferin sönüşü... İşte asıl hırsızlık o an başlar, çocukların masumiyetini ellerinden aldığımızda.
Kısıtlanmışlık hissi insanı deli eder, hele ki o gelişme çağındaki ufaklıkları sürekli yasaklarla boğarsanız sonuç kaçınılmaz bir patlama olur, anlıyor musunuz beni?
Değersizlik hissiyle kıvranan bir beyin, o bakkaldan çaldığı çikolatayla aslında ruhunu doyurur; çünkü o an var olduğunu, fark edildiğini hissetmenin tek yolu budur.
Kızıp bağırarak meseleyi çözeceğinizi sanıyorsanız yanılıyorsunuz, vallahi de billahi de yanılıyorsunuz çünkü o çocuk duvar örer, siz ise sadece kaybettiğiniz güveni izlersiniz arkasından...
Dinleyin, sadece dinleyin; o küçük ellerin başka cebe uzanmasının sebebi belki de sizin çoktandır unuttuğunuz o şefkat yokluğudur, kimbilir...
