Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Gecenin bir yarısı o küçücük göğsün nasıl da hızla inip kalktığını izlemek… İnsanın içi çekiliyor vallahi, dünya duruyor sanki. Bronşiolit dedikleri o sinsi şey, tam da böyle bir çaresizlikle tanıştırıyor bizi; akciğerlerin en uçtaki o minicik hava kanalları iltihapla, mukusla dolup taşıyor işte. Büyüklerin nezle diye ayakta atlattığı o sıradan virüsler, bizim bızdıkların ciğerine indi mi işin rengi bir anda değişiveriyor.
Hırıltı dedikleri o ses, o kadar yabancı ve o kadar ürkütücü geliyor ki ilk duyulduğunda… Hani böyle derinden gelen, ıslık gibi, hışırtılı bir soluk. İştahı bıçak gibi kesiliyor çocuğun, memeyi ya da biberonu iki yudum çekip nefes nefese kalıyor, bırakıyor sonra. Beslenemiyor, uyuyamıyor, sürekli huzursuz bir mızmızlık hali…
Abi ya, gerçekten insan ne yapacağını şaşırıyor, eli ayağına dolanıyor o anlarda. Antibiyotik verelim geçsin diyorsun ama nafile, çünkü düşman bakteri değil ki, virüs. Kendi kendine savaşacak o minik beden, biz sadece yollarını açacağız, rahat nefes almasını sağlayacağız. Bol bol sıvı vermek, odanın havasını nemli tutmak, o tıkalı burnu serum fizyolojikle durmadan temizlemek… Başka sihirli bir değnek yok maalesef.
Ateş bir yandan yükselir gibi oluyor, sonra kendi kendine düşüyor, insanı sürekli bir tetikte olma halinde bırakıyor bu hastalık. Bazen de o öksürük krizi hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor, çocuk öksürdükçe senin ciğerin sökülüyor sanki. Ama geçecek, biliyoruz, genelde bir iki haftada o yorucu süreç yavaş yavaş etkisini kaybediyor.
Yine de bazen… Göğüs kafesi nefes alırken içeri doğru göçüyorsa, dudaklarının etrafında o hafif morartıyı gördüysen vallahi billahi hiç beklemeden hastanenin yolunu tutmak gerekiyor. Kulaktan dolma bilgilerle, komşunun buhar makinesine koyduğu ilaçlarla falan vakit kaybedilmez, işin şakası yok çünkü.
Hani o ilk çocukluk yıllarının getirdiği o bitmek bilmeyen hastalık dalgaları vardır ya, bronşiolit de o dalgaların en sert olanlarından biri belki de. Annelerin, babaların uykusuz gecelerde birbirinin yüzüne çaresizce baktığı o anların başrolüdür kendisi. Ama sakin kalmak, o minik kalbe güven vermek ve sadece zamana bırakmak… En büyük ilaç bu galiba.
Hırıltı dedikleri o ses, o kadar yabancı ve o kadar ürkütücü geliyor ki ilk duyulduğunda… Hani böyle derinden gelen, ıslık gibi, hışırtılı bir soluk. İştahı bıçak gibi kesiliyor çocuğun, memeyi ya da biberonu iki yudum çekip nefes nefese kalıyor, bırakıyor sonra. Beslenemiyor, uyuyamıyor, sürekli huzursuz bir mızmızlık hali…
Abi ya, gerçekten insan ne yapacağını şaşırıyor, eli ayağına dolanıyor o anlarda. Antibiyotik verelim geçsin diyorsun ama nafile, çünkü düşman bakteri değil ki, virüs. Kendi kendine savaşacak o minik beden, biz sadece yollarını açacağız, rahat nefes almasını sağlayacağız. Bol bol sıvı vermek, odanın havasını nemli tutmak, o tıkalı burnu serum fizyolojikle durmadan temizlemek… Başka sihirli bir değnek yok maalesef.
Ateş bir yandan yükselir gibi oluyor, sonra kendi kendine düşüyor, insanı sürekli bir tetikte olma halinde bırakıyor bu hastalık. Bazen de o öksürük krizi hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor, çocuk öksürdükçe senin ciğerin sökülüyor sanki. Ama geçecek, biliyoruz, genelde bir iki haftada o yorucu süreç yavaş yavaş etkisini kaybediyor.
Yine de bazen… Göğüs kafesi nefes alırken içeri doğru göçüyorsa, dudaklarının etrafında o hafif morartıyı gördüysen vallahi billahi hiç beklemeden hastanenin yolunu tutmak gerekiyor. Kulaktan dolma bilgilerle, komşunun buhar makinesine koyduğu ilaçlarla falan vakit kaybedilmez, işin şakası yok çünkü.
Hani o ilk çocukluk yıllarının getirdiği o bitmek bilmeyen hastalık dalgaları vardır ya, bronşiolit de o dalgaların en sert olanlarından biri belki de. Annelerin, babaların uykusuz gecelerde birbirinin yüzüne çaresizce baktığı o anların başrolüdür kendisi. Ama sakin kalmak, o minik kalbe güven vermek ve sadece zamana bırakmak… En büyük ilaç bu galiba.
