Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen gün mahalleden bir arkadaş aradı, sesi resmen titriyor. "Abi vallahi billahi çocuk kıvranıyor, ne yapacağımızı şaşırdık" diyor. İşte o an dank etti kafama; biz anne babalar olarak aslında en çok neden korkacağımızı tam olarak bilemiyoruz. Çocuk bu, hani her zaman karnı ağrır, gazı olur, üşütür ya... Ama kazın ayağı öyle değilmiş işte, bazen o basit gördüğümüz sızı resmen içeride patlamaya hazır bir bombaya dönüşebiliyor.
Apandisit denilen o amansız dert, çocuklarda yetişkinlerdeki gibi "Aha şuram ağrıyor" diye nokta atışı kendini belli etmiyor ki. Bizim ufaklıklar derdini anlatamaz, sadece ağlar, huysuzlaşır, yemeği elinin tersiyle iter. Hele bir de ateş yükselmeye başladı mı, tamam işte, içeride bir şeyler yangın yeri demektir. Kusma da cabası...
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, hangimiz çocuğun her karnı ağrıdığında hastaneye koşuyoruz? Koşmuyoruz tabii. Ama o ağrı göbek deliğinin etrafından başlayıp sağ alt tarafa doğru sinsice kayıyorsa... İşte orada durup bir düşünmek lazım. Hatta düşünmeyi bırakıp direkt ayakkabıları giymek şart.
Dokunamazsınız bile o karnına, öyle bir can acısı. Çocuk resmen kendini korumaya alır, bacaklarını karnına doğru çeker ki oradaki gerginlik biraz azalsın. Bakıyorsun yüzü kireç gibi olmuş, gözlerinin feri sönmüş. İştahsızlık falan zaten ilk sinyaldir de, biz onu genelde "Bugün canı istemiyor" diye geçiştiririz. Büyük hata.
Aslında işin özü şu; sıradan bir gaz sancısı sıcak torba koyunca geçer, masaj yapınca hafifler. Ama bu illet öyle bir şey ki, ne yapsan kar etmez, aksine çocuk her adım attığında, hatta öksürdüğünde bile çığlığı basar. Yürürken iki büklüm olurlar, sağ bacağını resmen sürüyerek basar yere insan...
Hani hep derler ya, "Zamanla yarışıyoruz" diye, valla apandisitte bu lafın tam karşılığı yaşanıyor. O küçücük organ orada şişip iltihaplandıkça, her geçen dakika risk katlanarak büyüyor. Belirtileri iyi koklamak, o ipuçlarını bir dedektif gibi takip etmek gerekiyor. Bizim görevimiz de bu değil mi zaten, onları korumak...
Apandisit denilen o amansız dert, çocuklarda yetişkinlerdeki gibi "Aha şuram ağrıyor" diye nokta atışı kendini belli etmiyor ki. Bizim ufaklıklar derdini anlatamaz, sadece ağlar, huysuzlaşır, yemeği elinin tersiyle iter. Hele bir de ateş yükselmeye başladı mı, tamam işte, içeride bir şeyler yangın yeri demektir. Kusma da cabası...
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, hangimiz çocuğun her karnı ağrıdığında hastaneye koşuyoruz? Koşmuyoruz tabii. Ama o ağrı göbek deliğinin etrafından başlayıp sağ alt tarafa doğru sinsice kayıyorsa... İşte orada durup bir düşünmek lazım. Hatta düşünmeyi bırakıp direkt ayakkabıları giymek şart.
Dokunamazsınız bile o karnına, öyle bir can acısı. Çocuk resmen kendini korumaya alır, bacaklarını karnına doğru çeker ki oradaki gerginlik biraz azalsın. Bakıyorsun yüzü kireç gibi olmuş, gözlerinin feri sönmüş. İştahsızlık falan zaten ilk sinyaldir de, biz onu genelde "Bugün canı istemiyor" diye geçiştiririz. Büyük hata.
Aslında işin özü şu; sıradan bir gaz sancısı sıcak torba koyunca geçer, masaj yapınca hafifler. Ama bu illet öyle bir şey ki, ne yapsan kar etmez, aksine çocuk her adım attığında, hatta öksürdüğünde bile çığlığı basar. Yürürken iki büklüm olurlar, sağ bacağını resmen sürüyerek basar yere insan...
Hani hep derler ya, "Zamanla yarışıyoruz" diye, valla apandisitte bu lafın tam karşılığı yaşanıyor. O küçücük organ orada şişip iltihaplandıkça, her geçen dakika risk katlanarak büyüyor. Belirtileri iyi koklamak, o ipuçlarını bir dedektif gibi takip etmek gerekiyor. Bizim görevimiz de bu değil mi zaten, onları korumak...
