Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah yataktan kalkarken boynunuzu bir milim bile sağa çeviremediğiniz o felaket anı yaşadıysanız, ne demek istediğimi zaten çoktan anladınız demektir. İnsanın bütün yaşama sevincini, o anki tüm planlarını bir saniyede sıfırlayan akılalmaz bir kilitlenme bu. Sıradan bir kas tutulması sanıp geçiştirmeye çalışırsınız önce, kremler sürülür, sıcak havlular konur... Ama yok, o ince sızı boyundan aşağı doğru, tam da kürek kemiğinin arkasına bir bıçak gibi saplanmaya devam eder.
Ağrının sadece boyunda kalacağını sanıyorsanız büyük yanılıyorsunuz, asıl fırtına kolda kopuyor vallahi! Sağ ya da sol fark etmez, tek bir kola yayılan, sanki sinirinizi içeriden biri asılıyormuş gibi hissettiren o garip sızı başladımı işler değişti demektir. Bazen omuzdan aşağı kayan bir ağırlık, bazen de dirseğe kadar inen elektrik çarpması gibi bir his. Yani abi durup dururken kolun niye uyuşur ki insanın, omurganın o hassas diski oradaki sinire basıyordur da ondan işte...
Ellerinizdeki o eski güç, o bildiğiniz kontrol birdenbire buharlaşıp uçtu mu hiç? Çay bardağını tutarken bir anlık tereddüt yaşamak, hatta en basitinden bir kavanoz kapağını açmaya çalışırken parmakların size ihanet etmesi tam bir kâbus. Parmak uçlarında başlayan o karıncalanma hissi var ya, hani bacak uyuşunca üstüne basamazsınız da iğne batıyor gibi olur... İşte tam olarak o hissin ellerinize yerleştiğini düşünün, tam anlamıyla öyle bir çaresizlik.
Geceleri yatağa yatıp da bir türlü o doğru açıyı bulamamak, yastığı elli kere evirip çevirmek insanı zihnen de mahvediyor. Yastığın yüksekliği ayrı bir dert, sertliği ayrı bir çile; kafayı koyarsın ağrır, kaldırırsın daha çok zonklamaya başlar. Yatakta dönüp dururken sabaha karşı uykusuzluktan ağlama noktasına gelmek... İnsan gerçekten fıtıkla yaşamayı öğrenene kadar kaç geceyi deviriyor öyle, şaşarsınız.
Ağrıyı sadece fiziksel bir sızı olarak görmemek lazım, doğrudan doğruya ruh halinizi ve günlük konsantrasyonunuzu da unufak ediyor. Gün içinde masa başında çalışırken veya arabada kırmızı ışıkta beklerken aniden gelen o keskin batma... Tam bir şeye odaklanmışken zihninizi bıçak gibi kesen bu hisse katlanmak hiç kolay değil, insanın bütün tahammül sınırlarını zorluyor adeta.
Sırtınızın tam ortasında, iki kürek kemiğinin arasında sürekli büyüyen o ağır yükü taşımaktan yorulmadınız mı artık? Çevrenizdekiler size sürekli "strestendir o stres" deyip geçiştirebilir, aldırmayın. Bazen vücudumuz bize bir şeyleri anlatmak için çığlık atar da biz duymak istemeyiz ya... İşte o sırttaki geçmek bilmeyen düğüm, tam da omurganızın "artık biraz dur" deme şekli olabilir.
Omuzlarınızı kulaklarınıza doğru çekerek yürümeyi hemen şu an bırakın ve duruşunuza bir bakın! Gün boyu başımız önde telefona bakmaktan, ekrana doğru uzanmaktan omurgaya yüklediğimiz o devasa yükün hesabını yapmıyoruz hiç. Kendinize yapacağınız en büyük iyilik, o ağrı iyice yerleşmeden bir uzmana görünmek ve bedeninizi dinlemeye başlamak olacak, emin olun.
Ağrının sadece boyunda kalacağını sanıyorsanız büyük yanılıyorsunuz, asıl fırtına kolda kopuyor vallahi! Sağ ya da sol fark etmez, tek bir kola yayılan, sanki sinirinizi içeriden biri asılıyormuş gibi hissettiren o garip sızı başladımı işler değişti demektir. Bazen omuzdan aşağı kayan bir ağırlık, bazen de dirseğe kadar inen elektrik çarpması gibi bir his. Yani abi durup dururken kolun niye uyuşur ki insanın, omurganın o hassas diski oradaki sinire basıyordur da ondan işte...
Ellerinizdeki o eski güç, o bildiğiniz kontrol birdenbire buharlaşıp uçtu mu hiç? Çay bardağını tutarken bir anlık tereddüt yaşamak, hatta en basitinden bir kavanoz kapağını açmaya çalışırken parmakların size ihanet etmesi tam bir kâbus. Parmak uçlarında başlayan o karıncalanma hissi var ya, hani bacak uyuşunca üstüne basamazsınız da iğne batıyor gibi olur... İşte tam olarak o hissin ellerinize yerleştiğini düşünün, tam anlamıyla öyle bir çaresizlik.
Geceleri yatağa yatıp da bir türlü o doğru açıyı bulamamak, yastığı elli kere evirip çevirmek insanı zihnen de mahvediyor. Yastığın yüksekliği ayrı bir dert, sertliği ayrı bir çile; kafayı koyarsın ağrır, kaldırırsın daha çok zonklamaya başlar. Yatakta dönüp dururken sabaha karşı uykusuzluktan ağlama noktasına gelmek... İnsan gerçekten fıtıkla yaşamayı öğrenene kadar kaç geceyi deviriyor öyle, şaşarsınız.
Ağrıyı sadece fiziksel bir sızı olarak görmemek lazım, doğrudan doğruya ruh halinizi ve günlük konsantrasyonunuzu da unufak ediyor. Gün içinde masa başında çalışırken veya arabada kırmızı ışıkta beklerken aniden gelen o keskin batma... Tam bir şeye odaklanmışken zihninizi bıçak gibi kesen bu hisse katlanmak hiç kolay değil, insanın bütün tahammül sınırlarını zorluyor adeta.
Sırtınızın tam ortasında, iki kürek kemiğinin arasında sürekli büyüyen o ağır yükü taşımaktan yorulmadınız mı artık? Çevrenizdekiler size sürekli "strestendir o stres" deyip geçiştirebilir, aldırmayın. Bazen vücudumuz bize bir şeyleri anlatmak için çığlık atar da biz duymak istemeyiz ya... İşte o sırttaki geçmek bilmeyen düğüm, tam da omurganızın "artık biraz dur" deme şekli olabilir.
Omuzlarınızı kulaklarınıza doğru çekerek yürümeyi hemen şu an bırakın ve duruşunuza bir bakın! Gün boyu başımız önde telefona bakmaktan, ekrana doğru uzanmaktan omurgaya yüklediğimiz o devasa yükün hesabını yapmıyoruz hiç. Kendinize yapacağınız en büyük iyilik, o ağrı iyice yerleşmeden bir uzmana görünmek ve bedeninizi dinlemeye başlamak olacak, emin olun.
