Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Ultrason raporunda o "kist" kelimesini gördüğünüz an içinize bir kurt düşüyor, çok iyi bilirim. Hemen en kötüsünü düşünmek, internette sabahlara kadar arama yapmak tam bize göre bir hareket zaten... Ama vallahi korktuğunuz gibi değil, sakin olun lütfen.
Böbrekte kist çıkması aslında o kadar yaygın ki, yaş kırkı elliyi geçtikçe adeta saçın beyazlaması gibi doğal bir süreç halini alıyor. Yani yalnız değilsiniz, toplumun neredeyse yarısı şu an sizinle aynı durumda desem abartmış olmam.
Çoğu zaman bu yapılar "basit kist" dediğimiz, içi sadece temiz suyla dolu zararsız baloncuklardan ibarettir. Kendi kendilerine öylece dururlar böbreğin bir köşesinde; ne büyürler ne de bir ağrı sızı yaparlar. İnanın ruhunuz bile duymaz, başka bir şeye baktırırken tesadüfen öğreniverirsiniz.
Peki, her kist tamamen masum mu? Tabii ki hayır, doktorun rapordaki o ince detaylara bakması tam da bu yüzden hayati önem taşıyor. Kistin duvarı kalın mı, içinde kireçlenme var mı, yoksa sadece dümdüz bir su torbası mı...
Eğer ultrasonu çeken hekim raporun bir yerine "Bosniak kategori 1" gibi bir not düştüyse, arkaya yaslanıp derin bir nefes alabilirsiniz işte. Bu, tıp dilinde "bunun ne size ne de böbreğinize hiçbir zararı olmaz" demektir bir nevi.
Bazen de insan düşünüyor; durup dururken neden oldu ki şimdi bu? Yaş almak en büyük etken, hücreler de zamanla yoruluyor neticede. Bazen de genetik olarak yatkın oluyoruz bu tarz ufak tefek oluşumlara.
Büyük ihtimalle doktorunuz size "altı ay sonra ya da bir yıl sonra gel, bir daha bakalım" diyecektir. Bu aşamada yapacağınız en mantıklı şey, o kontrol tarihini ajandaya not edip hayatınıza kaldığınız yerden devam etmek. Takipte kalmak, işi şansa bırakmamak en doğrusu.
Yani şimdi durduk yere evham yapıp da kendinize dünyayı zindan etmenin alemi yok abi ya... Gidin o raporu uzman bir üroloğa gösterin, onun da içi rahat etsin sizin de içiniz rahat etsin.
Yine de aklınızda bulunsun; eğer belinizde geçmeyen bir ağrı başlarsa veya idrarda beklenmedik bir renk değişimi fark ederseniz... Hah işte o zaman randevu tarihini beklemeden hemen bir uzmanın kapısını çalmak gerekir.
Böbrekte kist çıkması aslında o kadar yaygın ki, yaş kırkı elliyi geçtikçe adeta saçın beyazlaması gibi doğal bir süreç halini alıyor. Yani yalnız değilsiniz, toplumun neredeyse yarısı şu an sizinle aynı durumda desem abartmış olmam.
Çoğu zaman bu yapılar "basit kist" dediğimiz, içi sadece temiz suyla dolu zararsız baloncuklardan ibarettir. Kendi kendilerine öylece dururlar böbreğin bir köşesinde; ne büyürler ne de bir ağrı sızı yaparlar. İnanın ruhunuz bile duymaz, başka bir şeye baktırırken tesadüfen öğreniverirsiniz.
Peki, her kist tamamen masum mu? Tabii ki hayır, doktorun rapordaki o ince detaylara bakması tam da bu yüzden hayati önem taşıyor. Kistin duvarı kalın mı, içinde kireçlenme var mı, yoksa sadece dümdüz bir su torbası mı...
Eğer ultrasonu çeken hekim raporun bir yerine "Bosniak kategori 1" gibi bir not düştüyse, arkaya yaslanıp derin bir nefes alabilirsiniz işte. Bu, tıp dilinde "bunun ne size ne de böbreğinize hiçbir zararı olmaz" demektir bir nevi.
Bazen de insan düşünüyor; durup dururken neden oldu ki şimdi bu? Yaş almak en büyük etken, hücreler de zamanla yoruluyor neticede. Bazen de genetik olarak yatkın oluyoruz bu tarz ufak tefek oluşumlara.
Büyük ihtimalle doktorunuz size "altı ay sonra ya da bir yıl sonra gel, bir daha bakalım" diyecektir. Bu aşamada yapacağınız en mantıklı şey, o kontrol tarihini ajandaya not edip hayatınıza kaldığınız yerden devam etmek. Takipte kalmak, işi şansa bırakmamak en doğrusu.
Yani şimdi durduk yere evham yapıp da kendinize dünyayı zindan etmenin alemi yok abi ya... Gidin o raporu uzman bir üroloğa gösterin, onun da içi rahat etsin sizin de içiniz rahat etsin.
Yine de aklınızda bulunsun; eğer belinizde geçmeyen bir ağrı başlarsa veya idrarda beklenmedik bir renk değişimi fark ederseniz... Hah işte o zaman randevu tarihini beklemeden hemen bir uzmanın kapısını çalmak gerekir.
