Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Böbrek ameliyatı nasıl yapılır sorusu insanın aklına ilk geldiğinde o buz gibi hastane koridorları, beyaz önlüklü insanların ciddi yüz ifadeleri hemen gözünün önüne geliverir ya, vallahi billahi o an bütün dünya başına yıkılmış gibi hissedersin işte. Aslında tıp öyle bir yere geldi ki eskisi gibi öyle metrelerce kesip biçmeler, haftalarca hastane yataklarında tavanı seyretmeler artık neredeyse tarihe karıştı gitti, yani korkulacak o eski vahşi zamanlar geride kaldı çok şükür. Doktorlar artık kapalı yöntemlerle, adeta bir kuyumcu titizliğiyle, milimetrik deliklerden girip o minicik kameralarla içeride ne var ne yok görüp işi bitiriyorlar; ta kendisi bu işte, yani teknoloji tam anlamıyla hayat kurtarıyor diyebiliriz.
Açık ameliyat denen o korkunç senaryo var ya, işte o ancak gerçekten kaçınılmaz olduğu, kapalı yöntemlerin yetersiz kaldığı çok nadir ve zorlu durumlarda masaya yatırılır, yani her operasyonda bıçak altına yatacaksın diye bir kaide yok kesinlikle. Hastanın böbreğindeki rahatsızlığın boyutu, taşın büyüklüğü, tümörün yeri veya böbreğin iflas etme durumu neyse artık, cerrah da bıçağı ya da kamerayı ona göre konumlandırır zaten. Hazırlık aşaması zaten işin yarısıdır; tahliller yapılır, EKG çekilir, anestezi uzmanı gelip bin tane soru sorar, "Şuradan bir şeyin var mı, burası ağrıyor mu" diye didik didik eder adamı.
Ameliyat masasına yatıp o narkozu, yani beyaz sıvıyı damardan içeri verdikleri an var ya, uykunun en derin dehlizlerine dalıp gitmekle rüya görmek arasında bir yerdedir; gözünü bir kaparsın, açtığında her şey bitmiş olur bile. Doktorlar laparoskopik ya da robotik cerrahi dedikleri o sihirli aletlerle karın boşluğuna küçük deliklerden girip karbondioksit gazıyla içeriyi şişirerek rahatça çalışacakları o geniş alanı yaratırlar anında. İşlem süresi tabii ki hastanın durumuna göre değişir ama genellikle birkaç saat içinde o masadan sağ salim kalkıp uyanma odasının yolunu tutarsın, yani zamanın nasıl geçtiğini bile anlamazsın.
Operasyon bittikten sonra asıl macera, yani o nazlı iyileşme süreci başlar ki burası biraz diş sıkmayı gerektirir vallahi. Dikiş yerlerinde hafiften sızılar, hareket ederken insana "Eyvah" dediren o batmalar olur ama unutma ki o ağrılar iyileştiğinin, vücudun kendini onardığının en net kanıtıdır aslında. Hemşireler gelir "Kalk bakalım azıcık yürüyelim" der, sen o an yataktan çıkmak istemezsin ama mecbur yürürsün; çünkü hareket etmek, o gazı atmak, ciğerleri açmak iyileşmenin en temel kuralıdır.
Eve çıktığın o ilk günlerde ev yemekleri, bol su tüketimi ve doktorun verdiği o sıkıcı ama hayati ilaç saatleri senin en yakın dostun olur artık. Ağır kaldırmak yok, ani hareketler yapmak yok, biraz dinlenmek, kendine vakit ayırmak, hayatı yavaşlatmak en doğrusudur yani. Zamanla o delikler kapanır, tahliller temiz çıkmaya başlar ve sen eski neşene, o eski koşturmacalı günlerine kaldığın yerden geri dönersin hiç merak etme.
Açık ameliyat denen o korkunç senaryo var ya, işte o ancak gerçekten kaçınılmaz olduğu, kapalı yöntemlerin yetersiz kaldığı çok nadir ve zorlu durumlarda masaya yatırılır, yani her operasyonda bıçak altına yatacaksın diye bir kaide yok kesinlikle. Hastanın böbreğindeki rahatsızlığın boyutu, taşın büyüklüğü, tümörün yeri veya böbreğin iflas etme durumu neyse artık, cerrah da bıçağı ya da kamerayı ona göre konumlandırır zaten. Hazırlık aşaması zaten işin yarısıdır; tahliller yapılır, EKG çekilir, anestezi uzmanı gelip bin tane soru sorar, "Şuradan bir şeyin var mı, burası ağrıyor mu" diye didik didik eder adamı.
Ameliyat masasına yatıp o narkozu, yani beyaz sıvıyı damardan içeri verdikleri an var ya, uykunun en derin dehlizlerine dalıp gitmekle rüya görmek arasında bir yerdedir; gözünü bir kaparsın, açtığında her şey bitmiş olur bile. Doktorlar laparoskopik ya da robotik cerrahi dedikleri o sihirli aletlerle karın boşluğuna küçük deliklerden girip karbondioksit gazıyla içeriyi şişirerek rahatça çalışacakları o geniş alanı yaratırlar anında. İşlem süresi tabii ki hastanın durumuna göre değişir ama genellikle birkaç saat içinde o masadan sağ salim kalkıp uyanma odasının yolunu tutarsın, yani zamanın nasıl geçtiğini bile anlamazsın.
Operasyon bittikten sonra asıl macera, yani o nazlı iyileşme süreci başlar ki burası biraz diş sıkmayı gerektirir vallahi. Dikiş yerlerinde hafiften sızılar, hareket ederken insana "Eyvah" dediren o batmalar olur ama unutma ki o ağrılar iyileştiğinin, vücudun kendini onardığının en net kanıtıdır aslında. Hemşireler gelir "Kalk bakalım azıcık yürüyelim" der, sen o an yataktan çıkmak istemezsin ama mecbur yürürsün; çünkü hareket etmek, o gazı atmak, ciğerleri açmak iyileşmenin en temel kuralıdır.
Eve çıktığın o ilk günlerde ev yemekleri, bol su tüketimi ve doktorun verdiği o sıkıcı ama hayati ilaç saatleri senin en yakın dostun olur artık. Ağır kaldırmak yok, ani hareketler yapmak yok, biraz dinlenmek, kendine vakit ayırmak, hayatı yavaşlatmak en doğrusudur yani. Zamanla o delikler kapanır, tahliller temiz çıkmaya başlar ve sen eski neşene, o eski koşturmacalı günlerine kaldığın yerden geri dönersin hiç merak etme.
