Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Yeni doğan o minik mucizeyi kucağınıza aldığınız ilk anlarda hissettiğiniz o muazzam duygu, yerini hemen "Acaba yetebiliyor muyum, sütüm onun karnını doyurmaya yetecek mi?" endişesine bırakıyor ya, vallahi billahi yalnız değilsiniz. Bu korku neredeyse her annenin geceler boyu uykusunu kaçıran, içini kemiren o bildik şüphe aslında. Göğüslerinizin boşalmış gibi hissettirmesi ya da bebeğin sürekli ağlaması her zaman sütünüzün azaldığı anlamına gelmez, bunu bir kenara yazalım. Vücudun bu harika üretim mekanizması tamamen arz-talep dengesi üzerine kurulu olduğundan, siz ne kadar çok talep yaratırsanız sistem o kadar çok çalışacaktır. Yani işin özü, o pompalara veya bebeğin o küçücük çenesine ne kadar çok mesai yaptırırsanız, beyne giden sinyaller de "Hey, burada daha fazla üretime ihtiyaç var!" diyerek fabrikayı hızlandıracaktır.
Emzirme sıklığını artırmak, o çok aradığınız mucizevi formüllerin hepsinden daha etkili bir yöntemdir diyebilirim. Bebeğiniz her ağladığında, her kıpırdandığında, hatta bazen sadece canı sıkıldığında bile onu göğsünüze yaklaştırmaktan çekinmeyin; çünkü ten tene temasın o muazzam gücü hormonları öyle bir tetikliyor ki... Hani bazen insan yorgunluktan biter, tükenir de bebeğini göğsüne aldığı an her şeyi unutur ya, işte tam o sırada prolaktin ve oksitosin hormonları tavan yapıyor demektir. Saat tutarak, "Üç saat dolmadı, biraz daha bekleyeyim" diyerek kendinizi bir kalıba sokmayın, bırakın bebek ne zaman istiyorsa o zaman emsin. Bu emzirme seanslarının süresini de siz değil, tamamen o minik gurme belirlemeli; çünkü sütün sonuna doğru gelen o yağlı kısım bebeğin hem doymasını hem de kilo almasını sağlayan asıl hazine.
Günde en az üç litre su içmeden bu işin içinden çıkabilmeniz, ne bileyim, biraz fizati kurallarına aykırı gibi sanki. Sütün çok büyük bir kısmının zaten sudan oluştuğunu düşünürsek, vücudunuzu susuz bırakıp sonra da bol bol süt beklemek biraz haksızlık olur, değil mi? Ama sadece su içmek yetmez, beslenme listenize o eski toprakların, anneannelerimizin her fırsatta övdüğü o yeşillikleri, dereotunu, yulafı ve kimyonu da eklemeniz süreci inanılmaz kolaylaştıracaktır. Ha, bir de şu var; her kafadan bir ses çıkar, "Şunu ye süt yapar, bunu iç acayip coşturur" diyen o çok bilmiş komşuları, akrabaları biraz kulak ardı etmekte fayda var... Kendi damak tadınıza uyan, sizi mutlu eden, gaz yapmayan sağlıklı besinlere odaklanmak, gereksiz kalori bombası tatlılara boğulmaktan çok daha mantıklı bir yol.
Her şeyden önce o omuzlarınızdaki yükü, kafanızdaki o "Mükemmel anne olmalıyım" baskısını bir kenara bırakıp derin bir nefes almanız gerekiyor abi ya. Stres denilen o illet, sütünüzün varlığını yok etmez belki ama onun göğüsten dışarı çıkmasını sağlayan kanalları öyle bir kilitler ki, bebek emmek istese de o süt bir türlü rahatça akamaz. Siz ne kadar sakin, ne kadar huzurlu olursanız, sütünüz de o kadar akışkan, o kadar bol olacaktır. Bebeğiniz uyuduğunda ev işlerini, çamaşırı, bulaşığı falan tamamen unutun ve siz de onunla birlikte gözlerinizi kapatıp dinlenmeye bakın. Unutmayın ki uykusunu almış, dinlenmiş bir annenin bedeni, dünyadaki tüm bitki çaylarından, tüm takviyelerden çok daha verimli bir süt fabrikasına dönüşebilir.
Emzirme sıklığını artırmak, o çok aradığınız mucizevi formüllerin hepsinden daha etkili bir yöntemdir diyebilirim. Bebeğiniz her ağladığında, her kıpırdandığında, hatta bazen sadece canı sıkıldığında bile onu göğsünüze yaklaştırmaktan çekinmeyin; çünkü ten tene temasın o muazzam gücü hormonları öyle bir tetikliyor ki... Hani bazen insan yorgunluktan biter, tükenir de bebeğini göğsüne aldığı an her şeyi unutur ya, işte tam o sırada prolaktin ve oksitosin hormonları tavan yapıyor demektir. Saat tutarak, "Üç saat dolmadı, biraz daha bekleyeyim" diyerek kendinizi bir kalıba sokmayın, bırakın bebek ne zaman istiyorsa o zaman emsin. Bu emzirme seanslarının süresini de siz değil, tamamen o minik gurme belirlemeli; çünkü sütün sonuna doğru gelen o yağlı kısım bebeğin hem doymasını hem de kilo almasını sağlayan asıl hazine.
Günde en az üç litre su içmeden bu işin içinden çıkabilmeniz, ne bileyim, biraz fizati kurallarına aykırı gibi sanki. Sütün çok büyük bir kısmının zaten sudan oluştuğunu düşünürsek, vücudunuzu susuz bırakıp sonra da bol bol süt beklemek biraz haksızlık olur, değil mi? Ama sadece su içmek yetmez, beslenme listenize o eski toprakların, anneannelerimizin her fırsatta övdüğü o yeşillikleri, dereotunu, yulafı ve kimyonu da eklemeniz süreci inanılmaz kolaylaştıracaktır. Ha, bir de şu var; her kafadan bir ses çıkar, "Şunu ye süt yapar, bunu iç acayip coşturur" diyen o çok bilmiş komşuları, akrabaları biraz kulak ardı etmekte fayda var... Kendi damak tadınıza uyan, sizi mutlu eden, gaz yapmayan sağlıklı besinlere odaklanmak, gereksiz kalori bombası tatlılara boğulmaktan çok daha mantıklı bir yol.
Her şeyden önce o omuzlarınızdaki yükü, kafanızdaki o "Mükemmel anne olmalıyım" baskısını bir kenara bırakıp derin bir nefes almanız gerekiyor abi ya. Stres denilen o illet, sütünüzün varlığını yok etmez belki ama onun göğüsten dışarı çıkmasını sağlayan kanalları öyle bir kilitler ki, bebek emmek istese de o süt bir türlü rahatça akamaz. Siz ne kadar sakin, ne kadar huzurlu olursanız, sütünüz de o kadar akışkan, o kadar bol olacaktır. Bebeğiniz uyuduğunda ev işlerini, çamaşırı, bulaşığı falan tamamen unutun ve siz de onunla birlikte gözlerinizi kapatıp dinlenmeye bakın. Unutmayın ki uykusunu almış, dinlenmiş bir annenin bedeni, dünyadaki tüm bitki çaylarından, tüm takviyelerden çok daha verimli bir süt fabrikasına dönüşebilir.
