Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Bıçak altına yatmak, neresinden bakarsanız bakın vücut için bir nevi savaş ilanıdır. Hele o ameliyat bitip de odaya geçtiğinizde, sızıntı şeklinde gördüğünüz o ilk kırmızı leke yok mu... İnsanın kalbi ağzına gelir, çok normal. Ama her kırmızı, felaket çanı çalıyor demek değil abi; vücut içeride temizlik yapıyor, boru değil. İlk 24 saatteki o hafif sızıntılar, pembemsi akıntılar aslında kitabın ortasından konuşursak, iyileşme mücadelesinin ta kendisidir.
Korkunun ecele faydası yok ama gözü karartıp her şeyi de normal sayamazsınız. Ne zaman ki o sızıntı, durdurulamaz bir çeşmeye döner, işte orada durup düşüneceksiniz. Kıpkırmızı, canlı ve bildiğiniz foşur foşur akan bir kan görüyorsanız, durum rengini değiştirmiş demektir. Bir saat içinde koca bir gazlı bezi sırılsıklam edecek kadar hırslı bir kanamadan bahsediyorum; yani öyle "birazdan geçer" denecek cinsten değil...
Yılların tecrübesiyle söylüyorum, vücut asla yalan söylemez ve sıkışınca hemen sinyal çakar. Tansiyonunuz birden yerle bir oluyorsa, oturduğunuz yerde başınız dönüyor ve içiniz çekiliyorsa tehlike çanları çalıyor demektir. Vallahi billahi ihmale gelmez bu işler; kanama dışarı akmasa bile içeri birikiyor olabilir. Nabzınız bir yarış atı gibi hızlandıysa, renginiz kireç gibi döndüyse doktoru hemen ayağa kaldıracaksınız, kaçarı yok.
Ameliyat bölgesinin bir anda balon gibi şişmesi, morarması ve dokununca taş gibi sert gelmesi neyin nesi peki? Alın size dışarı taşmayan, içeride sinsice büyüyen o meşhur kanama tablosu. Hematom deriz biz buna tıp dilinde ama siz kısaca içeride biriken tehlike deyin. Ağrı kesiciler bile o bölgedeki zonklamayı kesmiyorsa, acıdan yerinizde duramıyorsanız bir şeyler ters gidiyor demektir...
Kendinizin doktoru olmaya çalışmayı artık bir kenara bırakın lütfen. "Komşunun ameliyatında da böyle olmuştu, sabaha geçti" lafları bu odada sökmez, canınızı sokakta bulmadınız. Hele ki o kanama pıhtı pıhtı, jöle gibi ve büyük parçalar halinde gelmeye başladıysa... Doktorunuza ya da en yakın acile ulaşmak için daha neyi bekliyorsunuz ki?
Korkunun ecele faydası yok ama gözü karartıp her şeyi de normal sayamazsınız. Ne zaman ki o sızıntı, durdurulamaz bir çeşmeye döner, işte orada durup düşüneceksiniz. Kıpkırmızı, canlı ve bildiğiniz foşur foşur akan bir kan görüyorsanız, durum rengini değiştirmiş demektir. Bir saat içinde koca bir gazlı bezi sırılsıklam edecek kadar hırslı bir kanamadan bahsediyorum; yani öyle "birazdan geçer" denecek cinsten değil...
Yılların tecrübesiyle söylüyorum, vücut asla yalan söylemez ve sıkışınca hemen sinyal çakar. Tansiyonunuz birden yerle bir oluyorsa, oturduğunuz yerde başınız dönüyor ve içiniz çekiliyorsa tehlike çanları çalıyor demektir. Vallahi billahi ihmale gelmez bu işler; kanama dışarı akmasa bile içeri birikiyor olabilir. Nabzınız bir yarış atı gibi hızlandıysa, renginiz kireç gibi döndüyse doktoru hemen ayağa kaldıracaksınız, kaçarı yok.
Ameliyat bölgesinin bir anda balon gibi şişmesi, morarması ve dokununca taş gibi sert gelmesi neyin nesi peki? Alın size dışarı taşmayan, içeride sinsice büyüyen o meşhur kanama tablosu. Hematom deriz biz buna tıp dilinde ama siz kısaca içeride biriken tehlike deyin. Ağrı kesiciler bile o bölgedeki zonklamayı kesmiyorsa, acıdan yerinizde duramıyorsanız bir şeyler ters gidiyor demektir...
Kendinizin doktoru olmaya çalışmayı artık bir kenara bırakın lütfen. "Komşunun ameliyatında da böyle olmuştu, sabaha geçti" lafları bu odada sökmez, canınızı sokakta bulmadınız. Hele ki o kanama pıhtı pıhtı, jöle gibi ve büyük parçalar halinde gelmeye başladıysa... Doktorunuza ya da en yakın acile ulaşmak için daha neyi bekliyorsunuz ki?
