Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyat masasından kalkıp eve geçtiğiniz o ilk günler var ya... İşte o günlerde insan, sanki bir daha hiç eski temposuna dönemeyecekmiş gibi hissediyor. Kolunu kaldıracak hali olmuyor insanın bazen. Vücut resmen içeride büyük bir şantiye kurmuş, harıl harıl tamirat yapıyor çünkü. E haliyle bütün enerji oraya gidiyor, size de sadece koltukta uzanıp tavanı seyretmek kalıyor.
İşe ne zaman dönerim sorusu aslında tamamen o içerideki şantiyenin ne kadar büyük olduğuyla alakalı bir durum. Şimdi gidip de lokal anesteziyle yapılan ufacık bir ben aldırma işlemiyle, saatler süren bir açık karın ameliyatını aynı kefeye koyamayız ki... Birinde ertesi gün bilgisayarın başına geçip tıkır tıkır çalışırsınız, diğerinde ise haftalarca yatağın şeklini alırsınız vallahi.
Doktorların o çok sevdiği "istirahat süresi" lafı boşuna söylenmiyor yani. Vücudun dikişleri kaynatması, içerideki dokuların birbirine yeniden alışması öyle bugünden yarına olacak iş değil. Hızlandırmaya çalışırsanız ne olur biliyor musunuz? Vücut hemen isyan bayrağını çeker, dikişler sızlamaya başlar, dermanınız tükenir. Acele işe şeytan karışır derler ya, ameliyat sonrasında acele işe direkt enfeksiyon ya da fıtık karışıyor abi, şakası yok.
Masa başı bir işte çalışıyorsanız şanslısınız tabii, işiniz bir tık daha kolay. Ama yine de klavye başında otururken bile o ameliyatlı bölgenin gerildiğini, oturdukça oraya yük bindiğini fark edersiniz. İlk hafta geçtikten sonra, eğer ağrılar da hafiflediyse yavaş yavaş maillere bakmaya başlanabilir belki. Ama hemen öyle günde sekiz saat durmaksızın çalışmayı falan unutun, ilk günler yarım gün denemeleri yapmak en güzeli.
Ya işiniz kas gücü gerektiriyorsa, sürekli ayaktaysanız, ağır kaldırıyorsanız... İşte orası biraz çetrefilli. Öyle durumlarda doktor "altı hafta ağır kaldırmak yok" dediği an, akan sular durmalı. İnat edip "bana bir şey olmaz" diyerek çuvalı sırtlayanların sonra tekrar hastane yollarına düştüğünü çok gördük...
Aslında en doğrusu, işe dönmeden önce kendi kendinizi küçük bir testten geçirmek. Sabah yataktan kalktığınızda ağrınız ne durumda, gün içinde iki saat ayakta kalabiliyor musunuz, konsantrasyonunuz yerinde mi? Eğer bu basit şeyleri yaparken bile boncuk boncuk terliyorsanız, o ofis koltuğu size henüz çok uzak demektir.
Bırakın iş yerindekiler biraz özlesin sizi, dünya siz bir iki hafta yoksunuz diye batmaz ya... Sağlığınız gittikten sonra o çok yetişmeye çalıştığınız projelerin, sunumların hiçbir anlamı kalmıyor inan olsun. Vücudunuzun sesini dinleyin, o zaten size "hadi artık kalkabilirsin" ya da "dur daha erken" diye fısıldayacaktır.
İşe ne zaman dönerim sorusu aslında tamamen o içerideki şantiyenin ne kadar büyük olduğuyla alakalı bir durum. Şimdi gidip de lokal anesteziyle yapılan ufacık bir ben aldırma işlemiyle, saatler süren bir açık karın ameliyatını aynı kefeye koyamayız ki... Birinde ertesi gün bilgisayarın başına geçip tıkır tıkır çalışırsınız, diğerinde ise haftalarca yatağın şeklini alırsınız vallahi.
Doktorların o çok sevdiği "istirahat süresi" lafı boşuna söylenmiyor yani. Vücudun dikişleri kaynatması, içerideki dokuların birbirine yeniden alışması öyle bugünden yarına olacak iş değil. Hızlandırmaya çalışırsanız ne olur biliyor musunuz? Vücut hemen isyan bayrağını çeker, dikişler sızlamaya başlar, dermanınız tükenir. Acele işe şeytan karışır derler ya, ameliyat sonrasında acele işe direkt enfeksiyon ya da fıtık karışıyor abi, şakası yok.
Masa başı bir işte çalışıyorsanız şanslısınız tabii, işiniz bir tık daha kolay. Ama yine de klavye başında otururken bile o ameliyatlı bölgenin gerildiğini, oturdukça oraya yük bindiğini fark edersiniz. İlk hafta geçtikten sonra, eğer ağrılar da hafiflediyse yavaş yavaş maillere bakmaya başlanabilir belki. Ama hemen öyle günde sekiz saat durmaksızın çalışmayı falan unutun, ilk günler yarım gün denemeleri yapmak en güzeli.
Ya işiniz kas gücü gerektiriyorsa, sürekli ayaktaysanız, ağır kaldırıyorsanız... İşte orası biraz çetrefilli. Öyle durumlarda doktor "altı hafta ağır kaldırmak yok" dediği an, akan sular durmalı. İnat edip "bana bir şey olmaz" diyerek çuvalı sırtlayanların sonra tekrar hastane yollarına düştüğünü çok gördük...
Aslında en doğrusu, işe dönmeden önce kendi kendinizi küçük bir testten geçirmek. Sabah yataktan kalktığınızda ağrınız ne durumda, gün içinde iki saat ayakta kalabiliyor musunuz, konsantrasyonunuz yerinde mi? Eğer bu basit şeyleri yaparken bile boncuk boncuk terliyorsanız, o ofis koltuğu size henüz çok uzak demektir.
Bırakın iş yerindekiler biraz özlesin sizi, dünya siz bir iki hafta yoksunuz diye batmaz ya... Sağlığınız gittikten sonra o çok yetişmeye çalıştığınız projelerin, sunumların hiçbir anlamı kalmıyor inan olsun. Vücudunuzun sesini dinleyin, o zaten size "hadi artık kalkabilirsin" ya da "dur daha erken" diye fısıldayacaktır.
