Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Anneniz veya babanız aynı hikayeyi bir gün içinde dördüncü kez anlatmaya başladıysa... Durup bir düşünmek gerekiyor. İnsan ilk başta konduramıyor tabii, "Yaşlılıktandır, yorgundur" deyip geçiştiriyoruz vallahi.
Sürekli kullanılan o emektar kumanda birden uzay mekiği paneli gibi görünmeye başlar gözlerine. En basit işler bile bir anda karmaşık bir bulmacaya dönüşür. Hatta bazen o çok iyi bildikleri mutfakta öylece kalakaldıklarını görürsünüz...
Bugün günlerden neydi? Hangi aydayız, hatta hangi yıldayız? Zaman kavramı öyle yavaş yavaş silinir ki zihinlerinden, fark ettiğinizde genellikle iş işten geçmiş oluyor.
Kelimeyi ağzının içinde çevirip durur ama bir türlü dışarı çıkaramaz hani. "Şey" derler bol bol, "Hani şu masadaki şey var ya..." Abi kelime gelmiyor işte akıllarına, isimleri unutmayı zaten geçtim.
Cüzdanı buzdolabına koymak mı dersin, gözlüğü çamaşır sepetinden çıkarmak mı... Eşyalar garip garip yerlerden çıkmaya başladıysa tehlike çanları çalıyor demektir. Ya da belki de sadece bir anlık dalgınlıktır, kim bilir?
"Benim paramı çaldılar" şüpheciliği başlar birden. O pamuk gibi insan gider, yerine her şeyden ve herkesten kuşkulanan bambaşka biri gelir. Kimse durduk yere bu kadar değişmez aslında.
İçine kapanır insan, eskiden çok sevdiği o neşeli sohbetlerden kaçar hale gelir. Dostlarıyla buluşmak istemez, hobilerini bir kenara bırakır. Çaktırmamaya çalışır çünkü durumun kendi de farkındadır için için...
Evi gidin bir kontrol edin derim, o çok düzenli insanın evi bir anda darmadağın olduysa bir şey aksıyordur. Odaların arasında öylece dolanıp ne aradığını unutmak basit bir unutkanlık sayılmaz artık.
Çok sevdiği yoldan eve dönerken kaybolur insan, vallahi bak. Bildiği sokaklar bir anda yabancı bir şehre dönüşür gözünde. Yolunu kaybeden aslında sadece ayakları değildir, zihnidir...
Karar vermek tam bir işkenceye dönüşür onlar için. Yaz sıcağında kalın paltoyla dışarı çıkmak ister mesela. Ya da tam tersi, kışın ortasında incecik bir gömlekle... Mantık silsilesi bir kere kırıldı mı gerisi çorap söküğü gibi geliyor.
Kendinize ve sevdiklerinize biraz daha yakından bakın bu aralar. Gözden kaçırdığınız o küçük ayrıntılar belki de çok büyük bir fırtınanın ilk sessiz dalgasıdır...
Sürekli kullanılan o emektar kumanda birden uzay mekiği paneli gibi görünmeye başlar gözlerine. En basit işler bile bir anda karmaşık bir bulmacaya dönüşür. Hatta bazen o çok iyi bildikleri mutfakta öylece kalakaldıklarını görürsünüz...
Bugün günlerden neydi? Hangi aydayız, hatta hangi yıldayız? Zaman kavramı öyle yavaş yavaş silinir ki zihinlerinden, fark ettiğinizde genellikle iş işten geçmiş oluyor.
Kelimeyi ağzının içinde çevirip durur ama bir türlü dışarı çıkaramaz hani. "Şey" derler bol bol, "Hani şu masadaki şey var ya..." Abi kelime gelmiyor işte akıllarına, isimleri unutmayı zaten geçtim.
Cüzdanı buzdolabına koymak mı dersin, gözlüğü çamaşır sepetinden çıkarmak mı... Eşyalar garip garip yerlerden çıkmaya başladıysa tehlike çanları çalıyor demektir. Ya da belki de sadece bir anlık dalgınlıktır, kim bilir?
"Benim paramı çaldılar" şüpheciliği başlar birden. O pamuk gibi insan gider, yerine her şeyden ve herkesten kuşkulanan bambaşka biri gelir. Kimse durduk yere bu kadar değişmez aslında.
İçine kapanır insan, eskiden çok sevdiği o neşeli sohbetlerden kaçar hale gelir. Dostlarıyla buluşmak istemez, hobilerini bir kenara bırakır. Çaktırmamaya çalışır çünkü durumun kendi de farkındadır için için...
Evi gidin bir kontrol edin derim, o çok düzenli insanın evi bir anda darmadağın olduysa bir şey aksıyordur. Odaların arasında öylece dolanıp ne aradığını unutmak basit bir unutkanlık sayılmaz artık.
Çok sevdiği yoldan eve dönerken kaybolur insan, vallahi bak. Bildiği sokaklar bir anda yabancı bir şehre dönüşür gözünde. Yolunu kaybeden aslında sadece ayakları değildir, zihnidir...
Karar vermek tam bir işkenceye dönüşür onlar için. Yaz sıcağında kalın paltoyla dışarı çıkmak ister mesela. Ya da tam tersi, kışın ortasında incecik bir gömlekle... Mantık silsilesi bir kere kırıldı mı gerisi çorap söküğü gibi geliyor.
Kendinize ve sevdiklerinize biraz daha yakından bakın bu aralar. Gözden kaçırdığınız o küçük ayrıntılar belki de çok büyük bir fırtınanın ilk sessiz dalgasıdır...
