Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynanın karşısına geçip o ilk bakışı attığınız an var ya... Kafada yüzlerce kırmızı nokta, hafif bir gerginlik ve "Acaba ne olacak?" sorusu. İlk gün, aslında fiziksel bir iyileşmeden ziyade zihinsel bir kabul sürecidir; yeni bir kimliğin, ekilen her bir kökle birlikte kafatasına ve ruha ilk kez temas ettiği o tuhaf zaman dilimi... Operasyonun o tatlı yorgunluğu üzerinize çökerken, içinizdeki o sabırsız çocuk sürekli fısıldar durur. Vallahi kolay değil, insan o an sadece her şeyin yolunda gitmesini istiyor.
Yastığa başınızı koyma biçiminiz bile bir anda hayat memat meselesine dönüşüverir. Hekimlerin o üzerine basa basa anlattığı 45 derecelik açı kuralı, o an size dünyanın en zor geometrisi gibi gelebilir. Boyun yastığını yerleştirip, sırtüstü uzandığınızda tavanla baş başa kalırsınız. Saç köklerinin o hassas, adeta pamuk ipliğine bağlı varlığını korumak için milim kıpırdamamaya çalışmak... İnsan ister istemez düşünüyor, bu gece nasıl bitecek diye.
Öyle hemen panik yapmaya gerek yok abi, o sızı dedikleri şey aslında vücudun "Hey, burada bir şeyler değişiyor" deme şekli. Lokal anestezinin etkisi yavaş yavaş çekilirken, donör bölgede hafif bir sızlama, tatlı bir gerginlik hissetmeniz o kadar normal ki. Tıbbın o soğuk kuralları burada devreye girer; size verilen ağrı kesiciyi saatini şaşırmadan, usulca yutmak en doğrusudur. Zaten bünye o kadar yorulmuştur ki, ilaçla birlikte gelen o hafif gevşeme hissi sizi yavaşça içine çeker.
İlk gün o kafaya kesinlikle su değmeyecek, o kesin bir kanun. Merak edip dokunmaya çalışmak, parmak uçlarıyla o ekim alanını yoklamak... İşte en büyük hata burada başlar, yapmayın. Henüz yerine yeni alışmaya çalışan o minik kökler, en ufak bir sürtünmede yerinden oynamaya o kadar meyilli ki... Sabır kelimesinin sözlük anlamını en derin şekliyle hissedeceğiniz, kendinizi frenlemeyi öğreneceğiniz o yirmi dört saatlik eşik burası işte.
Zaman akıp giderken, göz kapaklarınızın ağırlaştığını hissedersiniz ama zihin bir türlü susmaz. Acaba uyurken kafamı çarpar mıyım, ya o tarafa dönersem gibi kaygılar... Aslında her şey bir teslimiyet meselesi; kendinizi o özel yastığa ve sürecin doğallığına bırakmalısınız. İlk geceyi kazasız belasız atlattığınızda, sabah uyanıp o derin nefesi aldığınızda, yolun en dik yokuşunu geride bıraktığınızı anlayacaksınız zaten...
Yastığa başınızı koyma biçiminiz bile bir anda hayat memat meselesine dönüşüverir. Hekimlerin o üzerine basa basa anlattığı 45 derecelik açı kuralı, o an size dünyanın en zor geometrisi gibi gelebilir. Boyun yastığını yerleştirip, sırtüstü uzandığınızda tavanla baş başa kalırsınız. Saç köklerinin o hassas, adeta pamuk ipliğine bağlı varlığını korumak için milim kıpırdamamaya çalışmak... İnsan ister istemez düşünüyor, bu gece nasıl bitecek diye.
Öyle hemen panik yapmaya gerek yok abi, o sızı dedikleri şey aslında vücudun "Hey, burada bir şeyler değişiyor" deme şekli. Lokal anestezinin etkisi yavaş yavaş çekilirken, donör bölgede hafif bir sızlama, tatlı bir gerginlik hissetmeniz o kadar normal ki. Tıbbın o soğuk kuralları burada devreye girer; size verilen ağrı kesiciyi saatini şaşırmadan, usulca yutmak en doğrusudur. Zaten bünye o kadar yorulmuştur ki, ilaçla birlikte gelen o hafif gevşeme hissi sizi yavaşça içine çeker.
İlk gün o kafaya kesinlikle su değmeyecek, o kesin bir kanun. Merak edip dokunmaya çalışmak, parmak uçlarıyla o ekim alanını yoklamak... İşte en büyük hata burada başlar, yapmayın. Henüz yerine yeni alışmaya çalışan o minik kökler, en ufak bir sürtünmede yerinden oynamaya o kadar meyilli ki... Sabır kelimesinin sözlük anlamını en derin şekliyle hissedeceğiniz, kendinizi frenlemeyi öğreneceğiniz o yirmi dört saatlik eşik burası işte.
Zaman akıp giderken, göz kapaklarınızın ağırlaştığını hissedersiniz ama zihin bir türlü susmaz. Acaba uyurken kafamı çarpar mıyım, ya o tarafa dönersem gibi kaygılar... Aslında her şey bir teslimiyet meselesi; kendinizi o özel yastığa ve sürecin doğallığına bırakmalısınız. İlk geceyi kazasız belasız atlattığınızda, sabah uyanıp o derin nefesi aldığınızda, yolun en dik yokuşunu geride bıraktığınızı anlayacaksınız zaten...
