Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Yulaf, sabah kahvaltılarının o masum görünen ama aslında hayat değiştiren gizli kahramanıdır. Bir kase dolusu yulaf lapası, insanı sadece güne hazırlamaz; bütün o gün boyunca midenle yapacağın sessiz kavgaların da önüne geçer birdenbire.
Kilolarla baş etmek, ömür boyu süren o bitmek bilmeyen maratonda insanın soluğunu kesiyor valla. Yanlış bilinen o kadar çok şey var ki ortalıkta; kah sakın yeme diyorlar kah aman abartma. Oysa yulaf öyle her şeyi kökten değiştiren mucizevi bir toz değil, sadece doğru yerde durduğunda işe yarayan saf bir dost.
Sabah kalktığında gözünü açamıyorken o tencereye koyduğun iki kaşık yulaf, bütün metabolizmanın pasını siliyor bir anda. Tok tutuyor evet, vallahi de billahi de gün ortasında o tatlı krizlerine çullanmanı engelliyor.
Yulafı suya katıp lapa yapınca sanki beton yiyormuş gibi hissediyor insan, haklısın tabii. Ama içine biraz tarçın, belki bir iki çilek atınca işin rengi tamamen değişiyor işte.
Her gün yulaf yemek zorunda değilsin tabii, kim uyduruyor bunları böyle. İnsan bazen canı başka bir şey isterken kendini zorlamamalı, yoksa o diyet iki gün sonra çöpe gider zaten.
Lif deposu olması, sindirim sisteminin bayram etmesini sağlıyor resmen. Bağırsaklar tembellikten vazgeçince, beden o şişkinlik hissinden kurtulup hafifliyor kendiliğinden.
Akşam saat dokuzda buzdolabının önünde dolanırken buluyorsan kendini, bil ki gün içinde yeterince doymamışsındır. Yulaf, işte o tehlikeli saatlerin en büyük sigortasıdır aslında; akşam seanslarında seni korur kollar.
Kilo vermek istiyorsan, yulafı sadece bir araç olarak görmelisin, sihirli değnek değil. Kendini kandırmaya gerek yok, hareket etmeden sadece yulaf yiyerek bir yere varamazsın.
O yüzden sakın sabahları aceleye getirip mideni rastgele şeylerle doldurma bir daha. Koy o yulafı cezveye, ağır ağır pişir, keyfini çıkar, zayıflamak dediğin zaten böyle sakin bir yolculuktur özünde.
Kilolarla baş etmek, ömür boyu süren o bitmek bilmeyen maratonda insanın soluğunu kesiyor valla. Yanlış bilinen o kadar çok şey var ki ortalıkta; kah sakın yeme diyorlar kah aman abartma. Oysa yulaf öyle her şeyi kökten değiştiren mucizevi bir toz değil, sadece doğru yerde durduğunda işe yarayan saf bir dost.
Sabah kalktığında gözünü açamıyorken o tencereye koyduğun iki kaşık yulaf, bütün metabolizmanın pasını siliyor bir anda. Tok tutuyor evet, vallahi de billahi de gün ortasında o tatlı krizlerine çullanmanı engelliyor.
Yulafı suya katıp lapa yapınca sanki beton yiyormuş gibi hissediyor insan, haklısın tabii. Ama içine biraz tarçın, belki bir iki çilek atınca işin rengi tamamen değişiyor işte.
Her gün yulaf yemek zorunda değilsin tabii, kim uyduruyor bunları böyle. İnsan bazen canı başka bir şey isterken kendini zorlamamalı, yoksa o diyet iki gün sonra çöpe gider zaten.
Lif deposu olması, sindirim sisteminin bayram etmesini sağlıyor resmen. Bağırsaklar tembellikten vazgeçince, beden o şişkinlik hissinden kurtulup hafifliyor kendiliğinden.
Akşam saat dokuzda buzdolabının önünde dolanırken buluyorsan kendini, bil ki gün içinde yeterince doymamışsındır. Yulaf, işte o tehlikeli saatlerin en büyük sigortasıdır aslında; akşam seanslarında seni korur kollar.
Kilo vermek istiyorsan, yulafı sadece bir araç olarak görmelisin, sihirli değnek değil. Kendini kandırmaya gerek yok, hareket etmeden sadece yulaf yiyerek bir yere varamazsın.
O yüzden sakın sabahları aceleye getirip mideni rastgele şeylerle doldurma bir daha. Koy o yulafı cezveye, ağır ağır pişir, keyfini çıkar, zayıflamak dediğin zaten böyle sakin bir yolculuktur özünde.
