Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Yanlış bilinen o büyük masal bitti, ne yaparsanız yapın gitmeyen o gramlar var ya, hepsi işte bu moleküler zincirin esiri. İnsülin direnci dediğimiz o lanet tablosu, aslında vücudun kendi kendini sabote etme biçiminden başka bir şey değil; yahu insan 7/24 aç gezip de nasıl bir gram veremez, biliyor musunuz? Hücreler kapıyı duvara çevirmiş, zırhı kuşanmış; sen dışarıdan ne kadar elma, ne kadar salata yolla boş, o şeker kana karıştıktan sonra hücre içeriye girmesine izin vermiyor, e ne oluyor peki? Vücut da "Aman Allah'ım kıtlık var" paniğiyle o şekeri derhal yağa çevirip depoluyor, yani mesele irade falan değil abi, tamamen biyolojik bir kördüğüm.
Porsiyonları yarıya indirmek, akşam altıdan sonra mutfağa kilit vurmak hikaye; çünkü o metabolizma motoru çoktan kilitlendi bir kere. Vallahi billahi adamı deli eder bu iş, adam spor salonundan çıkmıyor, günde on bin adım atıyor ama tartıdaki ibre milim oynamıyor; çünkü içeride insülin hormonu adeta bir diktatör gibi esiyor ve yağ yakım enzimlerini komple uykuya yolluyor. Sen yağ yakmak istiyorsun ama vücut "dur hele, ortalık tehlikeli" deyip kapıları mühürlüyor; bu saatten sonra ha haşlanmış tavuk yemişsin ha taş, sonuç değişmez ki...
Doktor koltuğuna oturup da "az ye, hareket et" nasihatini dinlemekten bıkmadınız mı zaten? Hani o klasik, kibirli tıp dili var ya, insanın canını sıkan; halbuki meseleye kökten bakmak lazım, önce o pankreası yormaktan vazgeçeceksin dostum. Kan şekerini ralli pistine çeviren karbonhidratı hayatından söküp atmadan, sabah akşam kardiyo yapsan ne çare? Resmen havanda su dövmek bu, başka bir şey değil...
Kökten bir değişim şart, evet, o karbonhidrat zehrini tabağınızdan men edeceksiniz başka yolu yok. Akşam yemeğiyle sabah kahvaltısı arasındaki o süreyi uzatıp, oruç penceresini açacaksın ki o zavallı hücreler biraz nefes alsın, insülin seviyesi tabana vursun da yağ yakım motoru nihayet çalışmaya başlasın. İnanın bana, bu işin başka sihirli bir formülü falan yok; ha derseniz ki "ben hapla çözerim", yalan, rüya görürsünüz.
Tartıyla olan o hastalıklı ilişkiyi de acilen bitirin derim ben. O ibrenin her sabah aşağı oynamasını beklemek, insülin direnci varken sadece psikolojik işkenceden ibaret; çünkü vücut su tutar, ödem yapar ama içerideki o sessiz devrim devam ederken siz pes edersiniz. Önemli olan o bel çevresindeki simitlerin erimesi, sabah uykudan dinç kalkmak, gün içinde beyin sisi denen o bulutun dağılması... Yani kısacası, rakamlara takılıp kalmayın, hücrenin sesini duyun biraz.
Porsiyonları yarıya indirmek, akşam altıdan sonra mutfağa kilit vurmak hikaye; çünkü o metabolizma motoru çoktan kilitlendi bir kere. Vallahi billahi adamı deli eder bu iş, adam spor salonundan çıkmıyor, günde on bin adım atıyor ama tartıdaki ibre milim oynamıyor; çünkü içeride insülin hormonu adeta bir diktatör gibi esiyor ve yağ yakım enzimlerini komple uykuya yolluyor. Sen yağ yakmak istiyorsun ama vücut "dur hele, ortalık tehlikeli" deyip kapıları mühürlüyor; bu saatten sonra ha haşlanmış tavuk yemişsin ha taş, sonuç değişmez ki...
Doktor koltuğuna oturup da "az ye, hareket et" nasihatini dinlemekten bıkmadınız mı zaten? Hani o klasik, kibirli tıp dili var ya, insanın canını sıkan; halbuki meseleye kökten bakmak lazım, önce o pankreası yormaktan vazgeçeceksin dostum. Kan şekerini ralli pistine çeviren karbonhidratı hayatından söküp atmadan, sabah akşam kardiyo yapsan ne çare? Resmen havanda su dövmek bu, başka bir şey değil...
Kökten bir değişim şart, evet, o karbonhidrat zehrini tabağınızdan men edeceksiniz başka yolu yok. Akşam yemeğiyle sabah kahvaltısı arasındaki o süreyi uzatıp, oruç penceresini açacaksın ki o zavallı hücreler biraz nefes alsın, insülin seviyesi tabana vursun da yağ yakım motoru nihayet çalışmaya başlasın. İnanın bana, bu işin başka sihirli bir formülü falan yok; ha derseniz ki "ben hapla çözerim", yalan, rüya görürsünüz.
Tartıyla olan o hastalıklı ilişkiyi de acilen bitirin derim ben. O ibrenin her sabah aşağı oynamasını beklemek, insülin direnci varken sadece psikolojik işkenceden ibaret; çünkü vücut su tutar, ödem yapar ama içerideki o sessiz devrim devam ederken siz pes edersiniz. Önemli olan o bel çevresindeki simitlerin erimesi, sabah uykudan dinç kalkmak, gün içinde beyin sisi denen o bulutun dağılması... Yani kısacası, rakamlara takılıp kalmayın, hücrenin sesini duyun biraz.
