Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın o ilk serinliğinde, mutfaktan yükselen o hafif buruk kokuyu bilirsiniz; hani insanı hem sakinleştiren hem de içten içe bir diriliş vaat eden o kadim yaprakların kokusu... İşte o an, telaşlı bir günün eşiğinde, elimizdeki porselen kupaya sığınırız hepimiz. Yeşil çay deriz geçeriz belki ama o berrak yeşil suyun içinde, modern dünyanın keşmekeşine meydan okuyan koskoca bir sükunet saklı aslında. Şehir bizi yoruyor, koşturmaca canımıza okuyor, ee haliyle bünye de bir yerde "dur" diyor be kardeşim. Bir yudum alıyorsun, sanki hücrelerin tek tek uyanıyor, tazeleniyor, o üzerimizdeki ağır sis perdesi yavaşça aralanıyor.
Hücreleri yeniliyor, metabolizmayı uçuruyor falan diye anlatıp duruyorlar ya hani her yerde, vallahi billahi doğruymuş. İşin bilimsel zımbırtılarını bir kenara bıraksak bile, insan o bardağın dibini gördüğünde gelen o hafiflik hissini başka yerde kolay kolay bulamıyor. Vücuttaki o birikmiş pası, kiri, toksini söküp atıyor adeta; içten içe bir temizlik akışı başlıyor. Yani nasıl desem, sanki içeride bir yerlerde bir bahar temizliği yapılıyor da ruhumuzun haberi sonradan oluyor gibi... Kendimize iyi bakmanın en zahmetsiz, en zarif yolu belki de bu yeşil yapraklardan geçiyor.
Ya o zihni açma meselesine ne demeli? Kahve gibi insanı cart diye ayağa dikip sonra aniden yere çakmıyor; öyle tatlı, öyle sinsi bir uyanıklık veriyor ki... Odaklanamıyorum, kafamı toplayamıyorum dediğin anlarda demle bir tane, bak gör bakayım o düşünceler nasıl da hizaya giriyor. Bir nevi zihin berraklığı, bir nevi odaklanma büyüsü bu... Hani bazen ekrana bakarsın da hiçbir şey göremezsin ya...
Yaşlanmayı geciktiriyormuş diyorlar, cildi ışıl ışıl yapıyormuş, ee haksız da sayılmazlar hani. Zaman dediğin şey acımasız, akıp gidiyor ve biz o akışın içinde kendimizi koruyacak küçük kaleler arıyoruz sürekli. İşte o kale, bazen beş dakikada demlenen sıcacık bir fincanın ta kendisi oluveriyor. Hücrelerimizin gençlik iksiri, damarlarımızın o gizli koruyucusu... Kendimizi sevmenin, bu bedene teşekkür etmenin en samimi, en yalın biçimi herhalde bu yeşil mucizeyi hayatımıza ortak etmek.
Denemediyseniz çok şey kaçırıyorsunuz abi ya, benden söylemesi. Alın bir paket, atın demliğe, bırakın o yapraklar suyun içinde yavaşça açılsın, aromasını doğanın kalbinden alıp sizin bardağınıza taşısın. Hayatı biraz yavaşlatmak, kendimize bir nefes alanı açmak bu kadar zor olmamalı. O zaman ne yapıyoruz, hemen şimdi mutfağa gidip o suyu koyuyoruz, değil mi?
Hücreleri yeniliyor, metabolizmayı uçuruyor falan diye anlatıp duruyorlar ya hani her yerde, vallahi billahi doğruymuş. İşin bilimsel zımbırtılarını bir kenara bıraksak bile, insan o bardağın dibini gördüğünde gelen o hafiflik hissini başka yerde kolay kolay bulamıyor. Vücuttaki o birikmiş pası, kiri, toksini söküp atıyor adeta; içten içe bir temizlik akışı başlıyor. Yani nasıl desem, sanki içeride bir yerlerde bir bahar temizliği yapılıyor da ruhumuzun haberi sonradan oluyor gibi... Kendimize iyi bakmanın en zahmetsiz, en zarif yolu belki de bu yeşil yapraklardan geçiyor.
Ya o zihni açma meselesine ne demeli? Kahve gibi insanı cart diye ayağa dikip sonra aniden yere çakmıyor; öyle tatlı, öyle sinsi bir uyanıklık veriyor ki... Odaklanamıyorum, kafamı toplayamıyorum dediğin anlarda demle bir tane, bak gör bakayım o düşünceler nasıl da hizaya giriyor. Bir nevi zihin berraklığı, bir nevi odaklanma büyüsü bu... Hani bazen ekrana bakarsın da hiçbir şey göremezsin ya...
Yaşlanmayı geciktiriyormuş diyorlar, cildi ışıl ışıl yapıyormuş, ee haksız da sayılmazlar hani. Zaman dediğin şey acımasız, akıp gidiyor ve biz o akışın içinde kendimizi koruyacak küçük kaleler arıyoruz sürekli. İşte o kale, bazen beş dakikada demlenen sıcacık bir fincanın ta kendisi oluveriyor. Hücrelerimizin gençlik iksiri, damarlarımızın o gizli koruyucusu... Kendimizi sevmenin, bu bedene teşekkür etmenin en samimi, en yalın biçimi herhalde bu yeşil mucizeyi hayatımıza ortak etmek.
Denemediyseniz çok şey kaçırıyorsunuz abi ya, benden söylemesi. Alın bir paket, atın demliğe, bırakın o yapraklar suyun içinde yavaşça açılsın, aromasını doğanın kalbinden alıp sizin bardağınıza taşısın. Hayatı biraz yavaşlatmak, kendimize bir nefes alanı açmak bu kadar zor olmamalı. O zaman ne yapıyoruz, hemen şimdi mutfağa gidip o suyu koyuyoruz, değil mi?
