Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Ölüm dediğin şey koca insanlar için bile altından kalkılması imkansız bir duvar, çocuk için ne anlama gelir sanıyorsun ki?
Çocukların dünyasında her şey yarı kalır, yas bile tam manasıyla yaşanamaz, çünkü o küçücük kafalar durumu ancak oyun oynarken falan idrak ederler işte.
Vallahi billahi biz büyükler kendi acımızdan çocukların ne yaşadığını göremiyoruz, herkes kendi derdine yanıyor çünkü abi ya.
Ona "artık melek oldu" yalanını söylemek var ya, resmen çocuğun aklını bulandırır, bir daha kimseye güvenemez o çocuk.
Bir gün neşeyle salıncakta sallanan çocuk, ertesi gün odasının köşesinde öylece duruyorsa, orada büyük bir sessizlik var demektir.
Soru sorup durur sabaha kadar, "Ne zaman dönecek?" der, sen de tıkanıp kalırsın öylece, kelimeler boğazına dizilir insanın.
Çocukla aynı boya gelip gözünün içine bakmak lazım, yukarıdan tepeden konuşarak bu işler yürümez abi, hele ki o anlarda.
Ağlamak en doğal hak, bırak ağlasın, içine atmasın o zehirli havayı, yoksa büyüyünce, neyse...
Bazen öyle bir şey söyler ki insan, "Acaba yanlış mı yaptım?" diye bin pişman olur, çünkü çocuk hassastır, cam kırığı gibidir.
Oyun oynamaya devam ediyorsa bu duyarsızlık falan değildir sakın ha, çocuk oyunla iyileşir, oyun onun tek sığınağıdır çünkü.
Zamanla her şey unutulur derler ama unutulmaz işte, sadece o acının şekli değişir, çocuk bunu kendi içinde bir yere saklar.
Sakin olmak, sadece yanında durmak, elini tutmak yeter de artar bile bazen, başka hiçbir şeye gerek yok vallahi.
Çocukların dünyasında her şey yarı kalır, yas bile tam manasıyla yaşanamaz, çünkü o küçücük kafalar durumu ancak oyun oynarken falan idrak ederler işte.
Vallahi billahi biz büyükler kendi acımızdan çocukların ne yaşadığını göremiyoruz, herkes kendi derdine yanıyor çünkü abi ya.
Ona "artık melek oldu" yalanını söylemek var ya, resmen çocuğun aklını bulandırır, bir daha kimseye güvenemez o çocuk.
Bir gün neşeyle salıncakta sallanan çocuk, ertesi gün odasının köşesinde öylece duruyorsa, orada büyük bir sessizlik var demektir.
Soru sorup durur sabaha kadar, "Ne zaman dönecek?" der, sen de tıkanıp kalırsın öylece, kelimeler boğazına dizilir insanın.
Çocukla aynı boya gelip gözünün içine bakmak lazım, yukarıdan tepeden konuşarak bu işler yürümez abi, hele ki o anlarda.
Ağlamak en doğal hak, bırak ağlasın, içine atmasın o zehirli havayı, yoksa büyüyünce, neyse...
Bazen öyle bir şey söyler ki insan, "Acaba yanlış mı yaptım?" diye bin pişman olur, çünkü çocuk hassastır, cam kırığı gibidir.
Oyun oynamaya devam ediyorsa bu duyarsızlık falan değildir sakın ha, çocuk oyunla iyileşir, oyun onun tek sığınağıdır çünkü.
Zamanla her şey unutulur derler ama unutulmaz işte, sadece o acının şekli değişir, çocuk bunu kendi içinde bir yere saklar.
Sakin olmak, sadece yanında durmak, elini tutmak yeter de artar bile bazen, başka hiçbir şeye gerek yok vallahi.
