Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Elimde o soğuk gri zarf, içinden çıkan o kapkara CD ve buruşmasın diye üzerine titrediğim iki sayfa kâğıtla öylece kalakaldım koridorda... İnsan o an ne hissedeceğini bilemiyor vallahi billahi, sanki bütün dünya durmuş da bir tek o raporun üzerindeki latince kelimeler dönüp duruyor kafamın içinde. "Tomografi sonucumu yorumlar mısınız?" diye sormak, aslında bir hekime kağıt uzatmak değil ki sadece; "Bana içeride neler olduğunu, başıma ne geleceğini anlatın ne olur" demenin sessiz çığlığı bir yerde. Ne yazıyor orada, ne anlama geliyor bu "kontrast tutulumu" ya da "nodüler görünüm" dedikleri şeyler, insan bilmeyince aklını yitirecek gibi oluyor bazen.
Doktorun kapısındaki o dijital ekranda ismimin yanmasını beklerken geçen o beş dakika var ya, bana sorsanız en az beş yıl gibi gelmiştir herhalde... Resmi bir yazışma gibi duran, o buz gibi devlet hastanesi antetli kâğıda bakıp bakıp kendi kendime "Yahu şuraya iki kelime Türkçe yazsanız ne olurdu?" diye sitem ettim içimden sessizce. Bizim gibi sıradan insanların bu karmaşık tıbbi terimleri tek başına çözmesi, kendi kendine bir anlam yüklemeye çalışması öyle büyük bir yük ki omuzlarda. Google'a yazıyorsun bir kelime, karşına çıkan ilk şey en kötüsü oluyor hep, sanki her şey bitmiş gibi bir his çöküyor insanın içine.
Acele etmemek lazım abi ya, gerçekten sakin kalıp o kâğıdı usulca katlayıp uzmanının önüne koymaktan başka çare yok bu hayatta. Kendi kendimizin doktoru olmaya çalışırken o kadar çok yıpratıyoruz ki ruhumuzu, oysa bazen o çok korkutucu görünen rapordaki koca koca kelimeler sadece basit bir kistten, eski bir enfeksiyon izinden ibaret çıkabiliyor. Yine de insanız işte; kalbimiz sıkışıyor, o raporun altındaki "klinik korelasyon önerilir" ibaresini okuyunca sanki gizli bir şifre varmış da bizden saklanıyormuş gibi bir şüphe düşüyor içimize...
Siz siz olun, elinizdeki o tomografi sonucunu internet köşelerinde, forum sitelerinde harcatmayın, gidin o raporu yazan radyoloğun ya da sizi sevk eden o güler yüzlü doktorun karşısına oturun usulca. Onlar o karmaşık, resmi dille yazılmış satırları sizin için saniyeler içinde çözecek, içinize su serpecek belki de tek bir cümleyle. Çünkü bazen sadece bir kelime duymak ister insan, "Korkulacak bir şey yok, temiz çıkmış" denmesi yeter de artar bile dünyaları vermeye...
Doktorun kapısındaki o dijital ekranda ismimin yanmasını beklerken geçen o beş dakika var ya, bana sorsanız en az beş yıl gibi gelmiştir herhalde... Resmi bir yazışma gibi duran, o buz gibi devlet hastanesi antetli kâğıda bakıp bakıp kendi kendime "Yahu şuraya iki kelime Türkçe yazsanız ne olurdu?" diye sitem ettim içimden sessizce. Bizim gibi sıradan insanların bu karmaşık tıbbi terimleri tek başına çözmesi, kendi kendine bir anlam yüklemeye çalışması öyle büyük bir yük ki omuzlarda. Google'a yazıyorsun bir kelime, karşına çıkan ilk şey en kötüsü oluyor hep, sanki her şey bitmiş gibi bir his çöküyor insanın içine.
Acele etmemek lazım abi ya, gerçekten sakin kalıp o kâğıdı usulca katlayıp uzmanının önüne koymaktan başka çare yok bu hayatta. Kendi kendimizin doktoru olmaya çalışırken o kadar çok yıpratıyoruz ki ruhumuzu, oysa bazen o çok korkutucu görünen rapordaki koca koca kelimeler sadece basit bir kistten, eski bir enfeksiyon izinden ibaret çıkabiliyor. Yine de insanız işte; kalbimiz sıkışıyor, o raporun altındaki "klinik korelasyon önerilir" ibaresini okuyunca sanki gizli bir şifre varmış da bizden saklanıyormuş gibi bir şüphe düşüyor içimize...
Siz siz olun, elinizdeki o tomografi sonucunu internet köşelerinde, forum sitelerinde harcatmayın, gidin o raporu yazan radyoloğun ya da sizi sevk eden o güler yüzlü doktorun karşısına oturun usulca. Onlar o karmaşık, resmi dille yazılmış satırları sizin için saniyeler içinde çözecek, içinize su serpecek belki de tek bir cümleyle. Çünkü bazen sadece bir kelime duymak ister insan, "Korkulacak bir şey yok, temiz çıkmış" denmesi yeter de artar bile dünyaları vermeye...
