Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Elinde o kapkara zarfla ya da CD ile hastane koridorunda kalakalmak... Hepimiz en az bir kere o koridorda, o belirsizliğin tam ortasında dikilmişizdir. Ekrandaki o karmaşık tıbbi terimleri tek tek internete yazıp kendi kendimize teşhis koymaya çalışıyoruz ya, vallahi en büyük hatayı orada yapıyoruz. Tıp eğitimi almamış birinin o latince kelime yığınından mantıklı ve sakin bir sonuç çıkarması neredeyse imkansızdır abi.
Radyoloji raporu dediğimiz şey aslında bir nevi tercümedir; doktorun içeride ne bittiğini anlaması için yazılan teknik bir mektup. Orada yazan "dejenerasyon", "herniasyon" ya da "sinyal artışı" gibi ifadeler doğrudan yandınız bittiniz anlamına gelmiyor, sadece dokunun o anki durumunun fotoğrafını çekiyor. Bazen ufacık bir bulgu kağıt üzerinde devasa bir problemmiş gibi durabilir ama klinik muayene ile birleştiğinde esamesi bile okunmaz.
İnternetteki arama motorları neden her belirtiyi doğrudan en kötü senaryoya bağlıyor dersiniz? Çünkü algoritma empati yapamaz, senin boynunun neden ağrıdığını, dün gece ters bir hareket yapıp yapmadığını bilmez. Bir bakmışsın, basit bir kas gerilmesi yüzünden kendi kendine ömür biçmeye başlamışsın... İnsan psikolojisi bu belirsizliği hiç sevmiyor, hemen en kötüsüne inanmaya meyyal oluyoruz maalesef.
Elinizdeki o raporu alanında uzman bir hekime göstermeden önce derin bir nefes alıp masanın üzerine bırakmanızı tavsiye ederim. MR cihazları o kadar hassastır ki, sağlıklı bir insanın vücudundaki en ufak milimetrik farklılıkları bile "anomali" diye rapora yazabilirler. Yani her yazan detay mutlaka bir hastalığa işaret etmek zorunda değil, belki de sadece sizin vücudunuzun kendine has yapısal bir özelliğidir bu.
Doktorunuz o rapora bakarken sadece yazılara odaklanmaz, bilgisayarındaki o siyah beyaz kesitleri tek tek inceler, kendi gözüyle görür. Çünkü raporu yazan radyoloğun gözünden kaçan ya da onun çok önemsemediği bir detay, sizin şikayetlerinizle birleşince asıl teşhisin anahtarı oluverir. O yüzden "raporda temiz yazıyor ama ağrım geçmedi" ya da "raporda çok kötü şeyler yazıyor" diye kendi kendinizi yiyip bitirmek yerine, filmi çektiren branş hekiminin iki dudağının arasına bakmak en doğrusudur.
Radyoloji raporu dediğimiz şey aslında bir nevi tercümedir; doktorun içeride ne bittiğini anlaması için yazılan teknik bir mektup. Orada yazan "dejenerasyon", "herniasyon" ya da "sinyal artışı" gibi ifadeler doğrudan yandınız bittiniz anlamına gelmiyor, sadece dokunun o anki durumunun fotoğrafını çekiyor. Bazen ufacık bir bulgu kağıt üzerinde devasa bir problemmiş gibi durabilir ama klinik muayene ile birleştiğinde esamesi bile okunmaz.
İnternetteki arama motorları neden her belirtiyi doğrudan en kötü senaryoya bağlıyor dersiniz? Çünkü algoritma empati yapamaz, senin boynunun neden ağrıdığını, dün gece ters bir hareket yapıp yapmadığını bilmez. Bir bakmışsın, basit bir kas gerilmesi yüzünden kendi kendine ömür biçmeye başlamışsın... İnsan psikolojisi bu belirsizliği hiç sevmiyor, hemen en kötüsüne inanmaya meyyal oluyoruz maalesef.
Elinizdeki o raporu alanında uzman bir hekime göstermeden önce derin bir nefes alıp masanın üzerine bırakmanızı tavsiye ederim. MR cihazları o kadar hassastır ki, sağlıklı bir insanın vücudundaki en ufak milimetrik farklılıkları bile "anomali" diye rapora yazabilirler. Yani her yazan detay mutlaka bir hastalığa işaret etmek zorunda değil, belki de sadece sizin vücudunuzun kendine has yapısal bir özelliğidir bu.
Doktorunuz o rapora bakarken sadece yazılara odaklanmaz, bilgisayarındaki o siyah beyaz kesitleri tek tek inceler, kendi gözüyle görür. Çünkü raporu yazan radyoloğun gözünden kaçan ya da onun çok önemsemediği bir detay, sizin şikayetlerinizle birleşince asıl teşhisin anahtarı oluverir. O yüzden "raporda temiz yazıyor ama ağrım geçmedi" ya da "raporda çok kötü şeyler yazıyor" diye kendi kendinizi yiyip bitirmek yerine, filmi çektiren branş hekiminin iki dudağının arasına bakmak en doğrusudur.
