Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahtan akşama kadar süren bir maratondan bahsediyoruz aslında, öyle öğle arasında halledip çıkabileceğiniz bir şey değil bu. Genelde altı ila sekiz saat arasında değişen o belirsiz zaman dilimi... Aynaya her baktığınızda canınızı sıkan o boşlukların dolması için feda edilecek koskoca bir gün. Tabii bu süre herkeste aynı mı işliyor, vallahi billahi kişiye göre öyle bir değişiyor ki şaşırırsınız. Kiminin saç yapısı, kiminin dökülme alanı derken saatler su gibi akıp gidebiliyor da bazen geçmek de bilmeyebilir.
Kafanıza kaç bin tane o minik kökten, yani greftten ekileceği meselesi var ya, işte bütün hikayeyi, o koltukta geçireceğiniz süreyi belirleyen ana unsur tam olarak bu. Üç bin greft ekilecek bir kafayla, beş bin küsur kökle uğraşılacak bir kafanın aynı sürede bitmesini beklemek zaten düpedüz haksızlık olur. Doktorların elleri dert görmesin, tek tek, iğneyle kuyu kazar gibi santim santim çalışıyorlar orada. Zaman dediğin ne ki böyle anlarda, insan sabretmeyi öğreniyor mecbur.
Operasyonun kendi içinde o kadar çok mikro aşaması var ki, hani her biri ayrı bir dünya. Önce o lokal anesteziyi yaparken hafif bir sızı hissediyorsunuz, sonra kafa uyuşuyor ve her şey bir film şeridi gibi akıp gidiyor... Kanal açma aşaması bence bu işin en kritik, en sanatçı hassasiyeti gerektiren yeri. Doğal dursun, rüzgarda savrulurken kimse anlamasın istiyorsanız o kanalların açısı doğru ayarlanmalı işte, yoksa çim adam gibi ortalıkta gezersiniz mazallah.
Peki ya o arada verilen yemek molaları, çay kahve araları? Operasyon esnasında sadece doktor değil, siz de yoruluyorsunuz abi, kolay mı öyle saatlerce aynı pozisyonda hareketsiz yatmak. Şöyle bir doğrulup belinizi esnetmek, iki lafın belini kırmak bile o gergin havayı bir anda dağıtıyor, insan nefes aldığını hissediyor. O yüzden kliniğin kapısından girerken kendinizi psikolojik olarak uzun bir güne hazırlamanız en doğrusu olacaktır.
Ekilen saçların tutup tutmayacağı, o dökülenlerin yerine yenilerinin ne zaman çıkacağı stresi de cabası... İlk birkaç gün kafayı korumak, o bebek gibi bakılması gereken köklere zarar vermemek için adeta diken üstünde uyuyorsunuz. Ama ne yalan söyleyeyim, o çekilen zahmetin sonunda aynadaki o değişimi görmek, o eski özgüvenin yavaş yavaş geri geldiğini hissetmek her şeye değiyor galiba.
Kafanıza kaç bin tane o minik kökten, yani greftten ekileceği meselesi var ya, işte bütün hikayeyi, o koltukta geçireceğiniz süreyi belirleyen ana unsur tam olarak bu. Üç bin greft ekilecek bir kafayla, beş bin küsur kökle uğraşılacak bir kafanın aynı sürede bitmesini beklemek zaten düpedüz haksızlık olur. Doktorların elleri dert görmesin, tek tek, iğneyle kuyu kazar gibi santim santim çalışıyorlar orada. Zaman dediğin ne ki böyle anlarda, insan sabretmeyi öğreniyor mecbur.
Operasyonun kendi içinde o kadar çok mikro aşaması var ki, hani her biri ayrı bir dünya. Önce o lokal anesteziyi yaparken hafif bir sızı hissediyorsunuz, sonra kafa uyuşuyor ve her şey bir film şeridi gibi akıp gidiyor... Kanal açma aşaması bence bu işin en kritik, en sanatçı hassasiyeti gerektiren yeri. Doğal dursun, rüzgarda savrulurken kimse anlamasın istiyorsanız o kanalların açısı doğru ayarlanmalı işte, yoksa çim adam gibi ortalıkta gezersiniz mazallah.
Peki ya o arada verilen yemek molaları, çay kahve araları? Operasyon esnasında sadece doktor değil, siz de yoruluyorsunuz abi, kolay mı öyle saatlerce aynı pozisyonda hareketsiz yatmak. Şöyle bir doğrulup belinizi esnetmek, iki lafın belini kırmak bile o gergin havayı bir anda dağıtıyor, insan nefes aldığını hissediyor. O yüzden kliniğin kapısından girerken kendinizi psikolojik olarak uzun bir güne hazırlamanız en doğrusu olacaktır.
Ekilen saçların tutup tutmayacağı, o dökülenlerin yerine yenilerinin ne zaman çıkacağı stresi de cabası... İlk birkaç gün kafayı korumak, o bebek gibi bakılması gereken köklere zarar vermemek için adeta diken üstünde uyuyorsunuz. Ama ne yalan söyleyeyim, o çekilen zahmetin sonunda aynadaki o değişimi görmek, o eski özgüvenin yavaş yavaş geri geldiğini hissetmek her şeye değiyor galiba.
