Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Aynada saçlarının ön çizgisine bakıp o yeni köklerin tutunup tutunmadığını kurcaladığın o ilk günleri hatırlasana bir, işte tam o hassas süreçte insan terlemeye, hareket etmeye o kadar hasret kalıyor ki... Kafanın arkasındaki donör alan bir yandan sızlıyor, ekilen yerler adeta minik toplu iğne başları gibi duruyor ama senin aklın hala salonda kaldırdığın ağırlıklarda ya da sahada koştuğumuz o nefis maçlarda; vallahi billahi insan dayanamıyor bazen. Estetik merkezinden çıkarken doktorun sana verdiği o kalın bilgilendirme kağıdını eline tutuşturduklarında "Aman ha, iki hafta terlemek yok!" dediklerinde kulak arkası ediyorsun ama işin aslı öyle kolay değil abicim. Köklerin henüz o deri tabakasına pamuk ipliğiyle bağlı olduğunu unutmamak lazım, yani yapacağın ani bir hareketle o milyonluk yatırımın çöpe gitmesi an meselesi olabilir.
İlk on gün var ya, o ilk on gün adeta insanı ömründen ömür götüren bir zindan hayatı gibi geçer; ne yastığa rahat baş koyabilirsin ne de kafanı bir yere çarpma korkusundan gece deliksiz uyuyabilirsin. Vücut o minik yaraları kapatmaya çalışırken sen kalkıp kardiyo yapayım dersen, artan kan basıncı ve o harika (?) terlemeler direkt olarak yeni ekilen o nazlı kökleri yerinden oynatmak için ellerini ovuşturur. Zaten terin o tuzlu yapısı açık yaralarla ve henüz iyileşmemiş deriyle temas ettiğinde işin rengi tamamen değişir, enfeksiyon riski dediğin şey de zaten hani böyle kapıda bekleyen bela gibidir. Hızlı yürüyüşler bile bazen o ilk hafta içinde tehlikeli olabilir çünkü nabzın yükseldiği an, kafa derisindeki o kılcal damarlar deli gibi kan pompalamaya başlar ve hassas kökler bu tazyike dayanamayabilir...
İkinci haftaya girdiğinde işler biraz daha yumuşar gibi olur ama sakın ha gaza gelip hemen demirlerin altına gireyim deme, çünkü dışarıdan her şey güllük gülistanlık görünse de içerideki iyileşme süreci hala son sürat devam ediyor. Kabuk dökme dönemi dediğimiz o mucizevi evre bittiğinde kafan şöyle pırıl pırıl bir bebek cildi gibi kalır ortada, işte o an adamı baştan çıkaran en tehlikeli andır çünkü "Tamam ya, bitti bu iş" dersin içinden. Hafif tempolu yürüyüşlere belki o zaman, yani onuncu günden sonra şöyle bi' temkinli şekilde başlayabilirsin ama nefes nefese kalmamak şartıyla tabii ki. Ağırlık kaldırmak mı? Abi Allah aşkına kendine etme, o kolların titrediği an bütün basınç o saf kafa derisine vurur ve harcadığın onca paraya da, çektiğin onca eziyete de yazık olur.
Aradan bir ay geçtikten sonra artık bisiklete binmek ya da hafif fitness hareketleri yapmak için yeşil ışık yanar ama yine de temkin elden bırakılmamalı, çünkü şok dökülme dediğimiz o can sıkıcı süreçte saçlar birer birer dökülmeye başlarken insan psikolojik olarak Zaten zora geliyor. Spor salonundaki o ortak kullanım alanlarının ne kadar mikrop yuvası olduğunu bir düşün, yeni ekilmiş saç derisi o pisliği ve tozu çekerse başına iş alırsın vallahi. Havuz mu? Asla, o klorlu su o köklerin düşmanı resmen, denizde bile suyun ne kadar temiz olduğundan emin olman lazım ki enfeksiyon kapıp bütün emekleri çöpe atmayasın. Sabırlı olmak bu işin yüzde ellisi zaten, saçlarını geri istiyorsan biraz o terli salonlardan uzak duracaksın, başka çaresi yok bunun.
Üçüncü aya merdiven dayadığında artık tamamen normal hayata dönmenin keyfini çıkarabilirsin ki o saatten sonra spor yapmak sadece saçlara değil ruhuna da iyi gelir, çünkü kökler artık kemikleşmiş gibi yerine iyice tutunmuştur. Futbol, basketbol gibi kafa topuna çıkmayı gerektiren sert sporlar için biraz daha beklemek akıllıca olur ama normal tempoda koşmak, ağırlıkla çalışmak artık tamamen serbest hale gelir. İnsan o eski formuna kavuştuğunda aynaya bakıp yeni çıkan o gür saçları gördüğü an bütün o çektiği sabırsızlıkların, ter kokusuna hasret kaldığı o günlerin değdiğini anlar... Yani kısacası, üç beş ay dişini sıkacaksın ki ömür boyu o aynaya baktığında yüzün gülsün, yoksa üç günlük heves uğruna yapılan bir yanlış hareket bütün hayallerini suya düşürebilir abicim.
İlk on gün var ya, o ilk on gün adeta insanı ömründen ömür götüren bir zindan hayatı gibi geçer; ne yastığa rahat baş koyabilirsin ne de kafanı bir yere çarpma korkusundan gece deliksiz uyuyabilirsin. Vücut o minik yaraları kapatmaya çalışırken sen kalkıp kardiyo yapayım dersen, artan kan basıncı ve o harika (?) terlemeler direkt olarak yeni ekilen o nazlı kökleri yerinden oynatmak için ellerini ovuşturur. Zaten terin o tuzlu yapısı açık yaralarla ve henüz iyileşmemiş deriyle temas ettiğinde işin rengi tamamen değişir, enfeksiyon riski dediğin şey de zaten hani böyle kapıda bekleyen bela gibidir. Hızlı yürüyüşler bile bazen o ilk hafta içinde tehlikeli olabilir çünkü nabzın yükseldiği an, kafa derisindeki o kılcal damarlar deli gibi kan pompalamaya başlar ve hassas kökler bu tazyike dayanamayabilir...
İkinci haftaya girdiğinde işler biraz daha yumuşar gibi olur ama sakın ha gaza gelip hemen demirlerin altına gireyim deme, çünkü dışarıdan her şey güllük gülistanlık görünse de içerideki iyileşme süreci hala son sürat devam ediyor. Kabuk dökme dönemi dediğimiz o mucizevi evre bittiğinde kafan şöyle pırıl pırıl bir bebek cildi gibi kalır ortada, işte o an adamı baştan çıkaran en tehlikeli andır çünkü "Tamam ya, bitti bu iş" dersin içinden. Hafif tempolu yürüyüşlere belki o zaman, yani onuncu günden sonra şöyle bi' temkinli şekilde başlayabilirsin ama nefes nefese kalmamak şartıyla tabii ki. Ağırlık kaldırmak mı? Abi Allah aşkına kendine etme, o kolların titrediği an bütün basınç o saf kafa derisine vurur ve harcadığın onca paraya da, çektiğin onca eziyete de yazık olur.
Aradan bir ay geçtikten sonra artık bisiklete binmek ya da hafif fitness hareketleri yapmak için yeşil ışık yanar ama yine de temkin elden bırakılmamalı, çünkü şok dökülme dediğimiz o can sıkıcı süreçte saçlar birer birer dökülmeye başlarken insan psikolojik olarak Zaten zora geliyor. Spor salonundaki o ortak kullanım alanlarının ne kadar mikrop yuvası olduğunu bir düşün, yeni ekilmiş saç derisi o pisliği ve tozu çekerse başına iş alırsın vallahi. Havuz mu? Asla, o klorlu su o köklerin düşmanı resmen, denizde bile suyun ne kadar temiz olduğundan emin olman lazım ki enfeksiyon kapıp bütün emekleri çöpe atmayasın. Sabırlı olmak bu işin yüzde ellisi zaten, saçlarını geri istiyorsan biraz o terli salonlardan uzak duracaksın, başka çaresi yok bunun.
Üçüncü aya merdiven dayadığında artık tamamen normal hayata dönmenin keyfini çıkarabilirsin ki o saatten sonra spor yapmak sadece saçlara değil ruhuna da iyi gelir, çünkü kökler artık kemikleşmiş gibi yerine iyice tutunmuştur. Futbol, basketbol gibi kafa topuna çıkmayı gerektiren sert sporlar için biraz daha beklemek akıllıca olur ama normal tempoda koşmak, ağırlıkla çalışmak artık tamamen serbest hale gelir. İnsan o eski formuna kavuştuğunda aynaya bakıp yeni çıkan o gür saçları gördüğü an bütün o çektiği sabırsızlıkların, ter kokusuna hasret kaldığı o günlerin değdiğini anlar... Yani kısacası, üç beş ay dişini sıkacaksın ki ömür boyu o aynaya baktığında yüzün gülsün, yoksa üç günlük heves uğruna yapılan bir yanlış hareket bütün hayallerini suya düşürebilir abicim.
