Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Kırmızı ile yeşilin omuz omuza verip birbirine karıştığı, asfalttaki solgun tonların bir sis perdesinin ardında kaybolduğu o tuhaf dünya, dışarıdan bakıldığında ne kadar da sıradan görünür oysa...
Yıllarca trafikteki ışığın aslında hangi yöne baktığını ezberle anlamaya çalışmak, çocukken boya kalemlerinin üzerindeki etiketleri okumak zorunda kalmak başka nasıl açıklanabilir ki abi ya, vallahi billahi insan bazen kendi gözüne bile yabancılaşıyor.
Gözün retinasındaki o mucizevi koni hücrelerinin görevini tam yapamaması yüzünden, ışık dalgaları beyinde bambaşka hikayelere dönüşüyor; yani aslında ortada yanlış giden bir renk yok, sadece beyne ulaşan o minik sinyallerin yolu şaşırması var.
Genetik dediğin şey insanın ayağına öyle bir çelme takıyor ki, doğuştan gelen bu durum babadan oğula, dededen toruna gizli bir miras gibi aktarılıp gidiyor; kimisi hiç kırmızı görmez, kimisi maviyi pembe sanır...
Doktora gidip o renkli noktalı test kitapçığını eline aldığında insan, içten içe bir şeyler saklıyormuş gibi hissediyor kendini, halbuki sayfadaki sayılar sadece sabit birer rakam değil, bazılarımız için çözülmesi imkansız birer bulmaca...
Gündelik hayatın akışında taze domates seçerken bile manavın tezgahında teklemen, eşinin aldığı gömleğin rengini tutturamayınca yaşadığın o kısa sessizlik anı, işte hayatın o görünmeyen törpüsüdür belki de...
Tedavisi var mı diye soracak olursan, genetik tablolara kazınmış bu kaderi değiştirmek henüz mümkün değil ama özel filtreli gözlükler sayesinde dünya bir nebze olsun netleşiyor, renkler yerine oturuyor...
Kendini asla eksik ya da kusurlu hissetme sakın, çünkü bu sadece ışığın retina üzerindeki farklı bir dansıdır ve unutma ki herkesin dünyayı algılayış biçimi kendine hastır, seninkisi de sadece biraz daha farklı bir perspektif...
Yıllarca trafikteki ışığın aslında hangi yöne baktığını ezberle anlamaya çalışmak, çocukken boya kalemlerinin üzerindeki etiketleri okumak zorunda kalmak başka nasıl açıklanabilir ki abi ya, vallahi billahi insan bazen kendi gözüne bile yabancılaşıyor.
Gözün retinasındaki o mucizevi koni hücrelerinin görevini tam yapamaması yüzünden, ışık dalgaları beyinde bambaşka hikayelere dönüşüyor; yani aslında ortada yanlış giden bir renk yok, sadece beyne ulaşan o minik sinyallerin yolu şaşırması var.
Genetik dediğin şey insanın ayağına öyle bir çelme takıyor ki, doğuştan gelen bu durum babadan oğula, dededen toruna gizli bir miras gibi aktarılıp gidiyor; kimisi hiç kırmızı görmez, kimisi maviyi pembe sanır...
Doktora gidip o renkli noktalı test kitapçığını eline aldığında insan, içten içe bir şeyler saklıyormuş gibi hissediyor kendini, halbuki sayfadaki sayılar sadece sabit birer rakam değil, bazılarımız için çözülmesi imkansız birer bulmaca...
Gündelik hayatın akışında taze domates seçerken bile manavın tezgahında teklemen, eşinin aldığı gömleğin rengini tutturamayınca yaşadığın o kısa sessizlik anı, işte hayatın o görünmeyen törpüsüdür belki de...
Tedavisi var mı diye soracak olursan, genetik tablolara kazınmış bu kaderi değiştirmek henüz mümkün değil ama özel filtreli gözlükler sayesinde dünya bir nebze olsun netleşiyor, renkler yerine oturuyor...
Kendini asla eksik ya da kusurlu hissetme sakın, çünkü bu sadece ışığın retina üzerindeki farklı bir dansıdır ve unutma ki herkesin dünyayı algılayış biçimi kendine hastır, seninkisi de sadece biraz daha farklı bir perspektif...
