Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Vücudun tam da o hassas noktasına ışın verdiklerini düşününce insanın içi bir tuhaf oluyor baştan, kabul etmek lazım. Benim de ilk duyduğumda zihnimde garip garip görüntüler belirmişti ama işin aslı öyle hastanelerdeki o buz gibi, dev makinelerin ürkütücülüğü gibi değilmiş pek. Hani radyo dalgaları gibi invisible, yani gözle görülmeyen bir güç gidip o istenmeyen hücreleri buluyor ya, işte o an diyorsun ki teknoloji hakikaten almış başını gitmiş.
Vallahi billahi yan etkileri konusunda herkesten farklı bir hikaye duyarsınız, kime sorsam başka bir şey anlattı bana. Biri diyor ki bende tık olmadı, öteki diyor ki birkaç hafta hafif bir yorgunluk çöktü üzerime, sanki bütün gün tarlada çalışmışım gibi... Zaten vücut o sırada içeride büyük bir savaş veriyor, hafif bir halsizliği çok görmemek lazım bünyeye.
Etkili mi peki bu meret?
Cerrahiye alternatif arayanlar için bayağı güçlü bir liman, yani bıçak altına yatma korkusu olan o kadar çok insan var ki etrafta. Doktorların o kemikleşmiş "şunu şöyle yapmalısınız" tarzı soğuk laflarından sıyrılıp bakınca, işe yarama oranı gerçekten insanı rahatlatıyor. Tedavi bitip de aylık kontrollerde o değerlerin düştüğünü görmek var ya... Bütün o kafa karışıklığına, o stresli sabah yürüyüşlerine değdi dedirtiyor insana.
Abi valla bazen klinikte beklerken insan yanındakinin gözünün içine bakıyor, "acaba o ne hissediyor" diye. Kimisi çok sakin, çayını yudumluyor, kimisi de sanki dünyası yıkılmış gibi dalıp gidiyor uzaklara. Aslında aynı yoldan yürüyoruz hepimiz, sadece adımlarımızın boyutu farklı işte...
Günde sadece birkaç dakikanızı alıyor, girip çıkıyorsunuz o odaya. Sanki sıradan bir muayeneye gitmişsin de hemen ardından markete uğrayıp ekmek alacakmışsın gibi bir rutin oturuyor bir süre sonra hayata. Hücreler o ışını yedikçe yavaş yavaş pes ediyor, öyle pat diye bir günde değil de zamana yayılarak...
Ameliyatın getirdiği o ağır iyileşme süreçlerini düşününce, evde kendi yatağında uyanıp hastaneye yürüyerek gitmek büyük lüks. Tabii ki tamamen sıfır riskli diyemem, kimse diyemez zaten ama...
Sonuçta bu illetten kurtulmak için elimizde duran en sağlam kozlardan biri bu ışın tedavisi. Doktorunuzla oturup sakince konuşun, aklınıza takılan en ufak saçma soruyu bile sorun, çekinmeyin hiç. İçinizin rahat etmesi, o masaya yatarken kafanızın temiz olması inanın tedavinin yarısı kadar etkili.
Vallahi billahi yan etkileri konusunda herkesten farklı bir hikaye duyarsınız, kime sorsam başka bir şey anlattı bana. Biri diyor ki bende tık olmadı, öteki diyor ki birkaç hafta hafif bir yorgunluk çöktü üzerime, sanki bütün gün tarlada çalışmışım gibi... Zaten vücut o sırada içeride büyük bir savaş veriyor, hafif bir halsizliği çok görmemek lazım bünyeye.
Etkili mi peki bu meret?
Cerrahiye alternatif arayanlar için bayağı güçlü bir liman, yani bıçak altına yatma korkusu olan o kadar çok insan var ki etrafta. Doktorların o kemikleşmiş "şunu şöyle yapmalısınız" tarzı soğuk laflarından sıyrılıp bakınca, işe yarama oranı gerçekten insanı rahatlatıyor. Tedavi bitip de aylık kontrollerde o değerlerin düştüğünü görmek var ya... Bütün o kafa karışıklığına, o stresli sabah yürüyüşlerine değdi dedirtiyor insana.
Abi valla bazen klinikte beklerken insan yanındakinin gözünün içine bakıyor, "acaba o ne hissediyor" diye. Kimisi çok sakin, çayını yudumluyor, kimisi de sanki dünyası yıkılmış gibi dalıp gidiyor uzaklara. Aslında aynı yoldan yürüyoruz hepimiz, sadece adımlarımızın boyutu farklı işte...
Günde sadece birkaç dakikanızı alıyor, girip çıkıyorsunuz o odaya. Sanki sıradan bir muayeneye gitmişsin de hemen ardından markete uğrayıp ekmek alacakmışsın gibi bir rutin oturuyor bir süre sonra hayata. Hücreler o ışını yedikçe yavaş yavaş pes ediyor, öyle pat diye bir günde değil de zamana yayılarak...
Ameliyatın getirdiği o ağır iyileşme süreçlerini düşününce, evde kendi yatağında uyanıp hastaneye yürüyerek gitmek büyük lüks. Tabii ki tamamen sıfır riskli diyemem, kimse diyemez zaten ama...
Sonuçta bu illetten kurtulmak için elimizde duran en sağlam kozlardan biri bu ışın tedavisi. Doktorunuzla oturup sakince konuşun, aklınıza takılan en ufak saçma soruyu bile sorun, çekinmeyin hiç. İçinizin rahat etmesi, o masaya yatarken kafanızın temiz olması inanın tedavinin yarısı kadar etkili.
