Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Hayat bazen insanın üzerine öyle bir geliyor ki, hani derler ya, nefes alacak alan kalmıyor. İşte tam o kırılma noktasında bir uzmanın kapısını çalmak, aslında delilik falan değil, tam tersine kendine verdiğin en büyük değerdir abi ya. İnsanlar zannediyor ki psikolojik destek sadece büyük krizlerde alınır. Yok vallahi, öyle değil. Bir odada, karşında seni hiç yargılamadan dinleyen birinin olması, o kadar büyük bir lüks ki günümüz dünyasında... Kendi sesini duymak, kendi karmaşanın içinde kaybolmuşken bir yön duygusu bulmak için bazen sadece konuşmak gerekir.
Biz her şeyi kendi başımıza çözeceğimize o kadar inanmışız ki, yardım istemeyi bir zayıflık, bir yenilgi gibi görüyoruz nedense. Oysa bir profesyonelle bağ kurmak, o karmaşık zihin sarayının dehlizlerinde fenerle yürümek gibidir. Kendini keşfetme yolculuğu bu, şakaya gelmez. Yani, bir bilseniz o koltuğa oturmanın rahatlığını... Ruhun da tıpkı beden gibi hastalanabileceğini, yorulabileceğini kabul etmekle başlıyor her şey. Bazen sadece durup, "Ben ne yapıyorum?" demek gerekir.
İçeride bir yerlerde birikmiş o kadar çok sessizlik var ki toplumsal olarak, bir gün patlayacak diye ödümüz kopuyor. Psikolojik destek dediğimiz şey aslında o sessizliğin sesini bulma sürecidir, bir nevi içsel tercümanlık. Kimse size sihirli bir değnek vadetmiyor, zaten öyle bir dünya da yok. Ama yolları daha yürünebilir kılmak mümkün. Acıyı yok etmek değil de, acıyla yaşamayı, onu bir yük olarak taşımamayı öğrenmek... İnsan bazen sadece anlaşılmak istiyor, hepsi bu.
Peki, insan ne zaman gitmeli o kapıya? Ne zaman ki sabahları uyanmak bir yük haline gelir, ne zaman ki o çok sevdiğin kahvenin bile tadı kaçar... İşte o zaman bir durup düşünmek lazım. Kendini bir labirentte sıkışmış gibi hissettiğinde, çıkış kapısını tek başına aramak zorunda değilsin ki. Bir uzmandan yardım almak, hayatın o sert virajlarında savrulmamak için emniyet kemerini takmaya benzer. Vallahi billahi, insan kendine bu iyiliği yapmalı.
Bazen de hiçbir şey olmaz ama yine de bir huzursuzluk kemirir durur içini... Nedensiz bir hüzün çöker omuzlarına, anlatamazsın kimseye. İşte o anlarda profesyonel bir göz, senin göremediğin o kör noktaları öyle bir aydınlatır ki. Kendi hayatının figüranı olmaktan çıkıp başrolüne yeniden geçersin. Bu bir tedavi sürecinden ziyade, aslında bir nevi aynaya bakma pratiği. Kendini olduğun gibi, hatalarınla ve kırgınlıklarınla görebilme cesareti...
Biz her şeyi kendi başımıza çözeceğimize o kadar inanmışız ki, yardım istemeyi bir zayıflık, bir yenilgi gibi görüyoruz nedense. Oysa bir profesyonelle bağ kurmak, o karmaşık zihin sarayının dehlizlerinde fenerle yürümek gibidir. Kendini keşfetme yolculuğu bu, şakaya gelmez. Yani, bir bilseniz o koltuğa oturmanın rahatlığını... Ruhun da tıpkı beden gibi hastalanabileceğini, yorulabileceğini kabul etmekle başlıyor her şey. Bazen sadece durup, "Ben ne yapıyorum?" demek gerekir.
İçeride bir yerlerde birikmiş o kadar çok sessizlik var ki toplumsal olarak, bir gün patlayacak diye ödümüz kopuyor. Psikolojik destek dediğimiz şey aslında o sessizliğin sesini bulma sürecidir, bir nevi içsel tercümanlık. Kimse size sihirli bir değnek vadetmiyor, zaten öyle bir dünya da yok. Ama yolları daha yürünebilir kılmak mümkün. Acıyı yok etmek değil de, acıyla yaşamayı, onu bir yük olarak taşımamayı öğrenmek... İnsan bazen sadece anlaşılmak istiyor, hepsi bu.
Peki, insan ne zaman gitmeli o kapıya? Ne zaman ki sabahları uyanmak bir yük haline gelir, ne zaman ki o çok sevdiğin kahvenin bile tadı kaçar... İşte o zaman bir durup düşünmek lazım. Kendini bir labirentte sıkışmış gibi hissettiğinde, çıkış kapısını tek başına aramak zorunda değilsin ki. Bir uzmandan yardım almak, hayatın o sert virajlarında savrulmamak için emniyet kemerini takmaya benzer. Vallahi billahi, insan kendine bu iyiliği yapmalı.
Bazen de hiçbir şey olmaz ama yine de bir huzursuzluk kemirir durur içini... Nedensiz bir hüzün çöker omuzlarına, anlatamazsın kimseye. İşte o anlarda profesyonel bir göz, senin göremediğin o kör noktaları öyle bir aydınlatır ki. Kendi hayatının figüranı olmaktan çıkıp başrolüne yeniden geçersin. Bu bir tedavi sürecinden ziyade, aslında bir nevi aynaya bakma pratiği. Kendini olduğun gibi, hatalarınla ve kırgınlıklarınla görebilme cesareti...
