Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
İnsan aynaya her baktığında bir şeyler bulur ya hani, kurcalar durur kafasını. Erkek dünyası da böyle işte, dışarıdan ne kadar umursamaz görünsek de içimizde fırtınalar kopuyor bazen. Şu kalınlık meselesi mesela, kimseye söylenmeyen ama internet geçmişlerinde gizlice aratılan o devasa sır. Vallahi billahi kolay değil, insanın kendi bedeniyle barış imzalaması yıllarını alıyor bazen.
Piyasa öyle bir hale gelmiş ki, tam bir mayın tarlası. Sağdan soldan fırlayan o mucizevi kremler, haplar, vakum pompaları falan... Hepsi koca bir yalandan ibaret desem yeridir, paranızı sokağa atmayın abi gözünüzü seveyim. Gerçekten işe yarayan bir şeyler arıyorsak, yolumuz eninde sonunda o soğuk hastane koridorlarına ve uzman bir cerrahın eline çıkıyor mecbur.
Yağ enjeksiyonu diyorlar ilk olarak, hani şu vücudun başka yerinden alınan fazlalıklar var ya, işte onlar bir güzel elenip buraya aktarılıyor. Kulağa çok pratik, çok doğal geliyor değil mi? Geliyor ama gelin görün ki o enjekte edilen yağların bir kısmı zamanla vücut tarafından emilip gidiyor, geride bazen topaklanmalar kalabiliyor... Yani öyle "yaptırdım bitti" denecek kadar pürüzsüz bir süreç olmayabiliyor her zaman.
Dolgu malzemeleri de var tabii, hani şu yüz gençleştirmede falan kullanılan hyalüronik asit mevzusu. Ameliyatsız, bıçaksız, hemen öğle arasında yaptır çık kıvamında bir şey sanki. Ama onun da ömrü bir, bilemedin iki yıl; sonra hop, sil baştan. Sürekli tekrarlamak gereken bir döngünün içine girmeyi kim ister, orası tamamen sizin sabrınıza kalmış.
Daha kalıcı, daha radikal bir şey olsun derseniz, işte orada doku transferleri veya o yapay enjekte edilebilir malzemeler devreye giriyor. Hani şu kompozit doku ameliyatları falan... İşin içine ne kadar çok cerrahi müdahale girerse, risk de, o iyileşme dönemindeki sancı da katlanarak artıyor naturally. Değer mi peki, o masadaki korkuya, sonrasındaki o tedirgin bekleyişe değer mi?
Asıl mesele nerede bitiyor biliyor musunuz, o kafanın içindeki görünmez odalarda. Bazen ne kadar kalınlaştırırsan kalınlaştır, ne kadar büyütürsen büyüt, o içteki yetersizlik hissi, o çocuksu korku bir türlü geçmek bilmiyor. Bir hekime danışmadan, o masaya oturmadan önce insan önce bir kendi ruhuna dokunmalı, bendeki bu yara gerçekten bedensel mi diye sormalı... Yoksa gerisi sadece geçici bir tatminden ibaret kalıyor, benden söylemesi.
Piyasa öyle bir hale gelmiş ki, tam bir mayın tarlası. Sağdan soldan fırlayan o mucizevi kremler, haplar, vakum pompaları falan... Hepsi koca bir yalandan ibaret desem yeridir, paranızı sokağa atmayın abi gözünüzü seveyim. Gerçekten işe yarayan bir şeyler arıyorsak, yolumuz eninde sonunda o soğuk hastane koridorlarına ve uzman bir cerrahın eline çıkıyor mecbur.
Yağ enjeksiyonu diyorlar ilk olarak, hani şu vücudun başka yerinden alınan fazlalıklar var ya, işte onlar bir güzel elenip buraya aktarılıyor. Kulağa çok pratik, çok doğal geliyor değil mi? Geliyor ama gelin görün ki o enjekte edilen yağların bir kısmı zamanla vücut tarafından emilip gidiyor, geride bazen topaklanmalar kalabiliyor... Yani öyle "yaptırdım bitti" denecek kadar pürüzsüz bir süreç olmayabiliyor her zaman.
Dolgu malzemeleri de var tabii, hani şu yüz gençleştirmede falan kullanılan hyalüronik asit mevzusu. Ameliyatsız, bıçaksız, hemen öğle arasında yaptır çık kıvamında bir şey sanki. Ama onun da ömrü bir, bilemedin iki yıl; sonra hop, sil baştan. Sürekli tekrarlamak gereken bir döngünün içine girmeyi kim ister, orası tamamen sizin sabrınıza kalmış.
Daha kalıcı, daha radikal bir şey olsun derseniz, işte orada doku transferleri veya o yapay enjekte edilebilir malzemeler devreye giriyor. Hani şu kompozit doku ameliyatları falan... İşin içine ne kadar çok cerrahi müdahale girerse, risk de, o iyileşme dönemindeki sancı da katlanarak artıyor naturally. Değer mi peki, o masadaki korkuya, sonrasındaki o tedirgin bekleyişe değer mi?
Asıl mesele nerede bitiyor biliyor musunuz, o kafanın içindeki görünmez odalarda. Bazen ne kadar kalınlaştırırsan kalınlaştır, ne kadar büyütürsen büyüt, o içteki yetersizlik hissi, o çocuksu korku bir türlü geçmek bilmiyor. Bir hekime danışmadan, o masaya oturmadan önce insan önce bir kendi ruhuna dokunmalı, bendeki bu yara gerçekten bedensel mi diye sormalı... Yoksa gerisi sadece geçici bir tatminden ibaret kalıyor, benden söylemesi.
