Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Erkekliğin en mahrem tabusu, aniden ortaya çıkan o sert dokuyla bir gecede yıkılıverir. Bahsettiğim şey, tıp literatüründe Peyronie olarak bilinen ama sokaktaki adamın "penis eğriliği" deyip geçtiği, aslında hayatı kabusa çeviren o malum mesele. Yaşayan bilir, durup dururken penisin içinde elinize küçük, sert bir yumru gelir. Plak diyor doktorlar buna; bildiğiniz kireçlenme gibi bir doku sertleşmesi... Sonra bir bakmışsınız, ereksiyon anında o eski düzgünlükten eser kalmamış, organ resmen bir yöne doğru bükülmeye başlamış. Vallahi billahi insanın psikolojisini altüst etmeye yeter de artar bile.
Cinsel ilişki sırasında aniden saplanan o keskin sızı, aslında vücudun "burada bir şeyler ters gidiyor" deme şeklidir. Ağrı öyle hafife alınacak gibi de değildir hani; bazen sırf bu korkudan yatak odasının kapısını kilitleyen adamlar tanıyorum. İşin ilginç yanı, bu bükülme sadece görsel bir problem yaratmıyor, ilişkiyi fiziksel olarak imkansız hale getirebiliyor. Düşünsenize, bir zamanlar son derece doğal olan bir süreç, bir anda mühendislik problemine dönüşüyor... Hani insan bazen aynanın karşısına geçip "neden ben?" diye sorar ya, işte tam olarak öyle bir çaresizlik hissi.
Mikro travmalar dediğimiz o küçük, fark edilmeyen yatak odası kazaları bu işin baş sorumlusu olabilir. İlişki esnasında organın zorlanması, bükülmesi ya da ufak tefek darbeler alması, içeride gizli bir kanamaya ve ardından hatalı bir iyileşme sürecine yol açıyor. Vücut orayı tamir edeyim derken resmen eline yüzüne bulaştırıyor, sert bir yara dokusu bırakıyor. Tabii genetik yatkınlığı, bağ dokusu hastalıklarını da yabana atmamak gerek. Yani abi, aslında suç tamamen sizde olmayabilir; bazen hücreler kendi kafasına göre bir senaryo yazar ve siz sadece sonucu izlersiniz.
Kapı kapı şifacı aramak yerine, bu işin uzmanı bir üroloğa görünmekten başka çareniz yok, bunu kafanıza sokun. Piyasada satılan o mucizevi kremler, internet efsanesi macunlar falan tamamen cüzdan düşmanı, benden söylemesi. İlk bir yıl hastalık aktif evrededir; eğrilik artabilir, ağrılar devam edebilir ve bu dönemde genellikle ilaç veya enjeksiyon tedavileriyle süreç durdurulmaya çalışılır. Eğer durum stabil hale geldiyse, yani artık eğrilik sabitlenmiş ve ağrı geçmişse, işte o zaman cerrahi müdahale masaya yatırılır. Ameliyat dediysem korkmayın; işinin ehli bir hekim o sert plağı oradan çıkarıp ya da yamalar yaparak organı eski formuna kavuşturabiliyor.
Zaman en büyük düşmanınız haline gelmeden önce o yersiz utancı bir kenara bırakıp harekete geçmelisiniz. Erken teşhis denen o klişe kelime var ya, bu hastalıkta kelimenin tam anlamıyla hayat kurtarıyor. Doktora gitmeyi ertelediğiniz her ay, içerideki o sert dokunun daha da kök salmasına izin vermek demek... Keşke daha önce gitseydim dememek için, o ilk sertliği, o ilk yamukluğu fark ettiğiniz an randevuyu almalısınız. Unutmayın, bu ayıp bir hastalık değil, sadece anatomik bir şanssızlık.
Cinsel ilişki sırasında aniden saplanan o keskin sızı, aslında vücudun "burada bir şeyler ters gidiyor" deme şeklidir. Ağrı öyle hafife alınacak gibi de değildir hani; bazen sırf bu korkudan yatak odasının kapısını kilitleyen adamlar tanıyorum. İşin ilginç yanı, bu bükülme sadece görsel bir problem yaratmıyor, ilişkiyi fiziksel olarak imkansız hale getirebiliyor. Düşünsenize, bir zamanlar son derece doğal olan bir süreç, bir anda mühendislik problemine dönüşüyor... Hani insan bazen aynanın karşısına geçip "neden ben?" diye sorar ya, işte tam olarak öyle bir çaresizlik hissi.
Mikro travmalar dediğimiz o küçük, fark edilmeyen yatak odası kazaları bu işin baş sorumlusu olabilir. İlişki esnasında organın zorlanması, bükülmesi ya da ufak tefek darbeler alması, içeride gizli bir kanamaya ve ardından hatalı bir iyileşme sürecine yol açıyor. Vücut orayı tamir edeyim derken resmen eline yüzüne bulaştırıyor, sert bir yara dokusu bırakıyor. Tabii genetik yatkınlığı, bağ dokusu hastalıklarını da yabana atmamak gerek. Yani abi, aslında suç tamamen sizde olmayabilir; bazen hücreler kendi kafasına göre bir senaryo yazar ve siz sadece sonucu izlersiniz.
Kapı kapı şifacı aramak yerine, bu işin uzmanı bir üroloğa görünmekten başka çareniz yok, bunu kafanıza sokun. Piyasada satılan o mucizevi kremler, internet efsanesi macunlar falan tamamen cüzdan düşmanı, benden söylemesi. İlk bir yıl hastalık aktif evrededir; eğrilik artabilir, ağrılar devam edebilir ve bu dönemde genellikle ilaç veya enjeksiyon tedavileriyle süreç durdurulmaya çalışılır. Eğer durum stabil hale geldiyse, yani artık eğrilik sabitlenmiş ve ağrı geçmişse, işte o zaman cerrahi müdahale masaya yatırılır. Ameliyat dediysem korkmayın; işinin ehli bir hekim o sert plağı oradan çıkarıp ya da yamalar yaparak organı eski formuna kavuşturabiliyor.
Zaman en büyük düşmanınız haline gelmeden önce o yersiz utancı bir kenara bırakıp harekete geçmelisiniz. Erken teşhis denen o klişe kelime var ya, bu hastalıkta kelimenin tam anlamıyla hayat kurtarıyor. Doktora gitmeyi ertelediğiniz her ay, içerideki o sert dokunun daha da kök salmasına izin vermek demek... Keşke daha önce gitseydim dememek için, o ilk sertliği, o ilk yamukluğu fark ettiğiniz an randevuyu almalısınız. Unutmayın, bu ayıp bir hastalık değil, sadece anatomik bir şanssızlık.
