Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Hani bazen gece yatağa yatarsın da bir türlü o aradığın huzurlu uykuyu bulamazsın ya... Yastığı çevirirsin, öbür tarafa dönersin, yok. Soluk alıyorsun ama sanki hava içeri tam girmiyor, yarı yolda tıkanıp kalıyor. İşte tam o anlarda insanın aklına takılır; acaba burnumda bir sorun mu var benim? Aslında o kadar yaygın bir durum ki bu, neredeyse sokakta karşılaştığımız her üç kişiden birinin burnunun içi biraz yamuk. Biz buna tıp dilinde septum deviasyonu diyoruz ama sen ona kısaca burun kıkırdağının kafasına göre takılması de gitsin.
Geçenlerde bir dostum geldi yanıma, "Abi vallahi bıktım artık şu geceleri ağzım açık uyumaktan" diye dert yanıyor. Hakkı da var hani, sabah kalkıyorsun, boğazın kurumuş, sanki bütün gece çöl sıcağında kalmışsın gibi bir his. İşte bu ameliyat dediğimiz şey, aslında o içerideki eğri kıkırdak ve kemik dokusunu olması gereken yere getirme sanatı. Bıçak altına yatmak fikri insanı biraz ürkütüyor, kabul ediyorum... Ama inan bana, nefes alabildiğini gerçekten hissettiğin o ilk an var ya, her şeye değiyor.
Burnun ortasında bir duvar düşün şimdi. Bir tarafı daraltıyor, diğer tarafı açık bırakıyor. E hal böyle olunca ne oluyor? Açık olan taraf da garibim tek başına bütün yükü sırtlanmaya çalışırken şişiyor, o da tıkanıyor zamanla. Bazen aynanın karşısına geçip saatlerce burnuna bakarsın, "Ulan dışarıdan düzgün duruyor aslında" dersin. Dışarıdan bakınca yılan gibi düzgün görünen ne burunlar var, içi labirent gibi! Dış görünüş aldatıcıdır yani, önemli olan içeride havanın katettiği o yolun açık olması.
Ameliyat deyince hemen gözünün önüne öyle korkunç sahneler gelmesin sakın. Eskisi gibi o upuzun, insanı canından bezdiren bez tamponlar kalmadı artık. Şimdi minik silikon borucuklar koyuyorlar, ertesi gün nefes almaya başlıyorsun ufak ufak... Doktor giriyor içeriye, o nefesini kesen, yolu tıkayan fazla kemiği, eğri kıkırdağı tatlı tatlı yontuyor, düzeltiyor ve çıkıyor. Yani öyle abartılacak, günlerce yataktan kalkamayacak bir durum yok ortada.
Gözünü kapatıp bir hayal etsene... Ormanda yürüyüştesin, ciğerlerini doldura doldura bir nefes çekiyorsun içine. Ne kadar büyük bir nimetmiş meğer, değil mi? İnsan elindeyken pek anlamıyor nefesin kıymetini, ne zaman ki o burun tıkanıyor, işte o zaman anlıyor dünya kaç bucakmış. Eğer sen de uzun zamandır bu çileyi çekiyorsan, günlerini hep bir yorgunlukla, gecelerini kesik kesik uykularla geçiriyorsan...
Ağrı sızı meselesi de çok soruluyor, "Çok acır mı?" diyorlar. Vallahi illaki bir sızlama, bir baskı hissi oluyor ilk birkaç gün, neticede dokunuluyor oraya. Ama öyle dayanılmayacak, insanı ağlatacak bir acı değil bu. Zaten verilen basit bir ağrı kesiciyle geçip gidiyor o huzursuzluk. Gözaltlarında hafif bir morarma ya da şişlik olabilir belki, o da kişinin cilt yapısına göre değişir tamamen. Bir haftaya kalmaz, ne morluk kalır ne bir şey.
Kendi kendimize erteleyip duruyoruz hayatı bazen. "Haftaya giderim doktora, şu iş bir bitsin hele, önümüzdeki ay bakarız" derken yıllar geçip gidiyor. Oysa bir ameliyat masasına yatıp kalkmak toplamda bir buçuk saat bile sürmüyor çoğu zaman. Ondan sonraki hayat kalitendeki artış ise inanılmaz. Kendine bu iyiliği yapmak için daha neyi bekliyorsun ki...
Geçenlerde bir dostum geldi yanıma, "Abi vallahi bıktım artık şu geceleri ağzım açık uyumaktan" diye dert yanıyor. Hakkı da var hani, sabah kalkıyorsun, boğazın kurumuş, sanki bütün gece çöl sıcağında kalmışsın gibi bir his. İşte bu ameliyat dediğimiz şey, aslında o içerideki eğri kıkırdak ve kemik dokusunu olması gereken yere getirme sanatı. Bıçak altına yatmak fikri insanı biraz ürkütüyor, kabul ediyorum... Ama inan bana, nefes alabildiğini gerçekten hissettiğin o ilk an var ya, her şeye değiyor.
Burnun ortasında bir duvar düşün şimdi. Bir tarafı daraltıyor, diğer tarafı açık bırakıyor. E hal böyle olunca ne oluyor? Açık olan taraf da garibim tek başına bütün yükü sırtlanmaya çalışırken şişiyor, o da tıkanıyor zamanla. Bazen aynanın karşısına geçip saatlerce burnuna bakarsın, "Ulan dışarıdan düzgün duruyor aslında" dersin. Dışarıdan bakınca yılan gibi düzgün görünen ne burunlar var, içi labirent gibi! Dış görünüş aldatıcıdır yani, önemli olan içeride havanın katettiği o yolun açık olması.
Ameliyat deyince hemen gözünün önüne öyle korkunç sahneler gelmesin sakın. Eskisi gibi o upuzun, insanı canından bezdiren bez tamponlar kalmadı artık. Şimdi minik silikon borucuklar koyuyorlar, ertesi gün nefes almaya başlıyorsun ufak ufak... Doktor giriyor içeriye, o nefesini kesen, yolu tıkayan fazla kemiği, eğri kıkırdağı tatlı tatlı yontuyor, düzeltiyor ve çıkıyor. Yani öyle abartılacak, günlerce yataktan kalkamayacak bir durum yok ortada.
Gözünü kapatıp bir hayal etsene... Ormanda yürüyüştesin, ciğerlerini doldura doldura bir nefes çekiyorsun içine. Ne kadar büyük bir nimetmiş meğer, değil mi? İnsan elindeyken pek anlamıyor nefesin kıymetini, ne zaman ki o burun tıkanıyor, işte o zaman anlıyor dünya kaç bucakmış. Eğer sen de uzun zamandır bu çileyi çekiyorsan, günlerini hep bir yorgunlukla, gecelerini kesik kesik uykularla geçiriyorsan...
Ağrı sızı meselesi de çok soruluyor, "Çok acır mı?" diyorlar. Vallahi illaki bir sızlama, bir baskı hissi oluyor ilk birkaç gün, neticede dokunuluyor oraya. Ama öyle dayanılmayacak, insanı ağlatacak bir acı değil bu. Zaten verilen basit bir ağrı kesiciyle geçip gidiyor o huzursuzluk. Gözaltlarında hafif bir morarma ya da şişlik olabilir belki, o da kişinin cilt yapısına göre değişir tamamen. Bir haftaya kalmaz, ne morluk kalır ne bir şey.
Kendi kendimize erteleyip duruyoruz hayatı bazen. "Haftaya giderim doktora, şu iş bir bitsin hele, önümüzdeki ay bakarız" derken yıllar geçip gidiyor. Oysa bir ameliyat masasına yatıp kalkmak toplamda bir buçuk saat bile sürmüyor çoğu zaman. Ondan sonraki hayat kalitendeki artış ise inanılmaz. Kendine bu iyiliği yapmak için daha neyi bekliyorsun ki...
