Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Pankreatit denen o illet, adamı durduk yere hastane köşelerinde kıvrandıran, karnın tam ortasına bıçak saplanır gibi vuran lanet bir karın ağrısından başka bir şey değildir abiler, yemin ederim insanı hayatından bezdirir. Karın boşluğunun derinliklerinde, omurgaya yaslanmış o küçükcik ama marifetli bez var ya, işte o tıkanıp da kendi salgısıyla kendi kendini sindirmeye başladığı an, dünyayı zindan eder adama.
Mide bulantılarıyla uyanılan o sabahlarda, insan ne yana döneceğini şaşırıyor, vallahi billahi o sancının tarifi yok. Safra taşları ya da fazla kaçan o yağlı yemekler, akşamdan kalma keyifler derken bir bakmışsın pankreas âbimiz isyan bayrağını çekmiş, öyle yatıp dinlenmeyle falan da geçmiyor bu işler.
Doktorlar o beyaz önlükleriyle etrafta koştururken, içeride fırtınalar kopuyor; sen hâlâ "Geçer yahu, bir şeyim yok" diye saf saf düşünüyorsun ama nafile. Hastane odasında o serum iğnesi kola girdiğinde anlıyorsun hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu, insan işte o an her şeyi unutup sadece bir nefes sıhhat dileniyor.
Karnınızı tutarak iki büklüm kıvrıldığınız o sedye köşelerinden geriye kalan tek şey, vücudun sinyallerini zamanında okumanın ne kadar hayati olduğu gerçeği. Sakın ha, "Bana bir şey olmaz" deyip geçmeyin, bu hayat sakaya gelmez, valla billahi o küçük organın kadrini kıymetini bilmek lazımmış.
Mide bulantılarıyla uyanılan o sabahlarda, insan ne yana döneceğini şaşırıyor, vallahi billahi o sancının tarifi yok. Safra taşları ya da fazla kaçan o yağlı yemekler, akşamdan kalma keyifler derken bir bakmışsın pankreas âbimiz isyan bayrağını çekmiş, öyle yatıp dinlenmeyle falan da geçmiyor bu işler.
Doktorlar o beyaz önlükleriyle etrafta koştururken, içeride fırtınalar kopuyor; sen hâlâ "Geçer yahu, bir şeyim yok" diye saf saf düşünüyorsun ama nafile. Hastane odasında o serum iğnesi kola girdiğinde anlıyorsun hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu, insan işte o an her şeyi unutup sadece bir nefes sıhhat dileniyor.
Karnınızı tutarak iki büklüm kıvrıldığınız o sedye köşelerinden geriye kalan tek şey, vücudun sinyallerini zamanında okumanın ne kadar hayati olduğu gerçeği. Sakın ha, "Bana bir şey olmaz" deyip geçmeyin, bu hayat sakaya gelmez, valla billahi o küçük organın kadrini kıymetini bilmek lazımmış.
