Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynaya bakınca gözünüz direkt oraya takılıyor, değil mi? Ön dişlerdeki o ufacık çapraşıklık ya da sararma insanın neşesini kaçırmaya yetiyor vallahi.
Gülüşünü saklamak zorunda kalmak gerçekten yorucu bir durum. Bazen sadece tek bir dişin duruşu bile bütün ifadeyi değiştiriyor...
Doktorlar bu işe gülüş tasarımı deyip geçiyor ama mesele özgüven aslında. Lamine kaplamalar var mesela, yaprak porselen de derler, dişin ön yüzeyine tık diye yapıştırıyorlar.
Porselen yapraklar dişin minik bir zımparalanmasıyla yerleşiyor. Hiç diş kestirmeden, yıpratmadan gülüşü baştan yazmak mümkün yani.
Abi ya ben tel takamam bu yaştan sonra diyenler çok haklı. Artık kimse o metal braketlerle dolaşmak istemiyor ki...
Şeffaf plaklar tam da bu yüzden devrim yarattı. Kimse ağzınızda bir şey olduğunu anlamıyor bile ama dişler tıkır tıkır hizalanıyor.
Dolgu deyip geçmemek lazım, kompozit bonding yöntemiyle kırıklar veya aralıklar tek seansta kapanıveriyor. Hani şu dişlerin arasındaki minik boşluklar vardır ya...
Bazen sadece renk sorunudur bütün mesele. Bembeyaz bir gülüş olunca o ufak tefek yamukluklar göz bile tırmalamıyor.
Kliniğe girerken duyulan o koltuk korkusu yok mu, insanı senelerce ertalatıyor bu işleri. Ama teknolojiler o kadar değişti ki...
Diş etleri çok görünüyorsa ne yapılacak peki? Pembe estetik denilen olayla diş eti boyunu iki dakikada ayarlıyorlar, gülüşün dengesi bir anda oturuveriyor.
İşin sırrı tam olarak yüz tipine uygun doğallığı yakalamakta. Bembeyaz ama yapay duran bir sıra diş yerine, sanki doğuştan öyleymiş gibi duranı makbul.
Uzman bir hekimle oturup dijital ortamda sonucu önceden görmek içi bayağı rahatlatıyor. Ne alacağını bilerek yola çıkmak bambaşka bir his...
Biraz bütçe ayırmak gerekiyor tabi, orası kesin. Ama aynaya her baktığında keyifle gülümsemenin karşılığı var mı, tartışılır.
Gülüşünü saklamak zorunda kalmak gerçekten yorucu bir durum. Bazen sadece tek bir dişin duruşu bile bütün ifadeyi değiştiriyor...
Doktorlar bu işe gülüş tasarımı deyip geçiyor ama mesele özgüven aslında. Lamine kaplamalar var mesela, yaprak porselen de derler, dişin ön yüzeyine tık diye yapıştırıyorlar.
Porselen yapraklar dişin minik bir zımparalanmasıyla yerleşiyor. Hiç diş kestirmeden, yıpratmadan gülüşü baştan yazmak mümkün yani.
Abi ya ben tel takamam bu yaştan sonra diyenler çok haklı. Artık kimse o metal braketlerle dolaşmak istemiyor ki...
Şeffaf plaklar tam da bu yüzden devrim yarattı. Kimse ağzınızda bir şey olduğunu anlamıyor bile ama dişler tıkır tıkır hizalanıyor.
Dolgu deyip geçmemek lazım, kompozit bonding yöntemiyle kırıklar veya aralıklar tek seansta kapanıveriyor. Hani şu dişlerin arasındaki minik boşluklar vardır ya...
Bazen sadece renk sorunudur bütün mesele. Bembeyaz bir gülüş olunca o ufak tefek yamukluklar göz bile tırmalamıyor.
Kliniğe girerken duyulan o koltuk korkusu yok mu, insanı senelerce ertalatıyor bu işleri. Ama teknolojiler o kadar değişti ki...
Diş etleri çok görünüyorsa ne yapılacak peki? Pembe estetik denilen olayla diş eti boyunu iki dakikada ayarlıyorlar, gülüşün dengesi bir anda oturuveriyor.
İşin sırrı tam olarak yüz tipine uygun doğallığı yakalamakta. Bembeyaz ama yapay duran bir sıra diş yerine, sanki doğuştan öyleymiş gibi duranı makbul.
Uzman bir hekimle oturup dijital ortamda sonucu önceden görmek içi bayağı rahatlatıyor. Ne alacağını bilerek yola çıkmak bambaşka bir his...
Biraz bütçe ayırmak gerekiyor tabi, orası kesin. Ama aynaya her baktığında keyifle gülümsemenin karşılığı var mı, tartışılır.
