Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Tartıya her çıktığında moralin bozuluyor, diyet listeleri havada uçuşuyor ama o ibre bir türlü oynamıyor değil mi, işte tam bu çıkmazda insan "acaba bir hap yutsam her şey çözülür mü" diye düşünmeden edemiyor. Tıbbın bu konuda boş durduğunu sanıyorsan yanılıyorsun; laboratuvarlar harıl harıl çalışıyor, milyar dolarlık moleküller geliştiriliyor ve evet, obezite tedavisinde artık ciddi ciddi ilaç kullanılıyor. Tabii bu iş öyle eczaneye gidip "bana oradan bir zayıflama hapı sar abi" demekle olmuyor, işin arkasında devasa bir hormonal mekanizma ve sıkı bir doktor kontrolü yatıyor.
Meseleye biraz derinden bakınca beynimizle midemiz arasındaki o bitmek bilmeyen savaşı görüyorsun ki zaten yeni nesil ilaçların olayı da tam olarak bu iletişimi manipüle etmek. İştahı bıçak gibi kesen, tokluk hissini uzattıkça uzatan o iğneler veya haplar aslında vücuda yapay bir "doydun olum sen" sinyali gönderiyor. Yani mekanizma tamamen algıyı yönetmek üzerine kurulu, metabolizmayı bir anda roketlemiyorlar ama seni o buzdolabının önündeki gece yarısı nöbetlerinden kesinlikle kurtarıyorlar.
Yıllarca bu işi sadece irade meselesi olarak gören vizyonsuz yaklaşımlar yüzünden tonla insan kendini suçlu hissetti vallahi billahi, halbuki obezite kronik bir hastalık ve bazen sadece az yemek yetmiyor. Vücut bir kere o yüksek kiloyu kendi normali olarak kabul etti mi, sen ne kadar çabalarsan çabala seni sabote etmek için elinden geleni yapıyor. İşte tam bu noktada devreye giren tıbbi destek, biyolojik bariyerleri yıkmak için bir kaldıraç görevi görüyor; iradenin bittiği yerde moleküller konuşmaya başlıyor diyebiliriz.
Yine de mucize bekleyenlerin hevesini kursağında bırakmak gibi olmasın ama bu ilaçlar tek başına sihirli bir değnek falan değil, yani yan gelip yatayım, pizzaları gömeyim ama ilacımı da alıp zayıflayayım dünyası maalesef yok. Sen beslenme alışkanlıklarını kökten değiştirmediğin, hayatına birazcık olsun hareket katmadığın sürece o verdiğin kilolar ilaç bittiği an tıpış tıpış geri geliyor. Kalıcı bir başarı istiyorsan ilacı bir varış çizgisi değil, sadece yürümeyi kolaylaştıran bir koltuk değneği gibi görmen şart.
Peki, bu kimyasalları vücuda sokmanın hiç mi bedeli yok derseniz, orası tam bir muamma işte... Bulantılar, mide krampları, halsizlikler ve bazen çok daha ciddi sistemik yan etkiler kapıyı çalabiliyor. Vücudun dengesiyle bu kadar oynamak her bünyede aynı sonucu vermiyor haliyle, birine derman olan ilaç diğerini hastanelik edebiliyor. Hekim reçetesi olmadan, kulaktan dolma bilgilerle veya sosyal medya influencer'larının gazıyla bu toplara girmek kelimenin tam anlamıyla rus ruleti oynamaktan farksız.
Sonuçta tıp bize muazzam bir kapı açıyor, obeziteyle mücadelede elimizdeki silahlar eskisinden çok daha güçlü ve bilimsel. Eğer endokrinoloji uzmanı senin için bu yolu uygun gördüyse, değerlerin de alarm veriyorsa neden değerlendirmeyesin ki? Ama dediğim gibi, iş kafada bitiyor, o yaşam tarzı değişecek, o tabaklar küçülecek, başka yolu yok...
Meseleye biraz derinden bakınca beynimizle midemiz arasındaki o bitmek bilmeyen savaşı görüyorsun ki zaten yeni nesil ilaçların olayı da tam olarak bu iletişimi manipüle etmek. İştahı bıçak gibi kesen, tokluk hissini uzattıkça uzatan o iğneler veya haplar aslında vücuda yapay bir "doydun olum sen" sinyali gönderiyor. Yani mekanizma tamamen algıyı yönetmek üzerine kurulu, metabolizmayı bir anda roketlemiyorlar ama seni o buzdolabının önündeki gece yarısı nöbetlerinden kesinlikle kurtarıyorlar.
Yıllarca bu işi sadece irade meselesi olarak gören vizyonsuz yaklaşımlar yüzünden tonla insan kendini suçlu hissetti vallahi billahi, halbuki obezite kronik bir hastalık ve bazen sadece az yemek yetmiyor. Vücut bir kere o yüksek kiloyu kendi normali olarak kabul etti mi, sen ne kadar çabalarsan çabala seni sabote etmek için elinden geleni yapıyor. İşte tam bu noktada devreye giren tıbbi destek, biyolojik bariyerleri yıkmak için bir kaldıraç görevi görüyor; iradenin bittiği yerde moleküller konuşmaya başlıyor diyebiliriz.
Yine de mucize bekleyenlerin hevesini kursağında bırakmak gibi olmasın ama bu ilaçlar tek başına sihirli bir değnek falan değil, yani yan gelip yatayım, pizzaları gömeyim ama ilacımı da alıp zayıflayayım dünyası maalesef yok. Sen beslenme alışkanlıklarını kökten değiştirmediğin, hayatına birazcık olsun hareket katmadığın sürece o verdiğin kilolar ilaç bittiği an tıpış tıpış geri geliyor. Kalıcı bir başarı istiyorsan ilacı bir varış çizgisi değil, sadece yürümeyi kolaylaştıran bir koltuk değneği gibi görmen şart.
Peki, bu kimyasalları vücuda sokmanın hiç mi bedeli yok derseniz, orası tam bir muamma işte... Bulantılar, mide krampları, halsizlikler ve bazen çok daha ciddi sistemik yan etkiler kapıyı çalabiliyor. Vücudun dengesiyle bu kadar oynamak her bünyede aynı sonucu vermiyor haliyle, birine derman olan ilaç diğerini hastanelik edebiliyor. Hekim reçetesi olmadan, kulaktan dolma bilgilerle veya sosyal medya influencer'larının gazıyla bu toplara girmek kelimenin tam anlamıyla rus ruleti oynamaktan farksız.
Sonuçta tıp bize muazzam bir kapı açıyor, obeziteyle mücadelede elimizdeki silahlar eskisinden çok daha güçlü ve bilimsel. Eğer endokrinoloji uzmanı senin için bu yolu uygun gördüyse, değerlerin de alarm veriyorsa neden değerlendirmeyesin ki? Ama dediğim gibi, iş kafada bitiyor, o yaşam tarzı değişecek, o tabaklar küçülecek, başka yolu yok...
