Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarca gazete koridorlarında, koşturmacanın ortasında ne bulduysak yedik. Şimdi geriye dönüp bakıyorum da, meğer her lokmada geleceğimizden borç alıyormuşuz. Obezite denilen o ağır yük, aslında tabaktaki porsiyonlardan çok daha derin bir hikaye.
Mesele sadece kibrit kutusu kadar peynir değil abi ya, vallahi bak. İşin özü, o mutfak tezgahının başında kendimizle verdiğimiz o sessiz savaşta gizli. Ne zaman ki tabağa sadece doymak için değil, yaşamak için bakmaya başlıyoruz, işte o zaman taşlar yerine oturuyor.
Peki, neden her pazartesi o listeler çöpe gidiyor? Çünkü ruhu ıskalıyoruz. Kendimizi cezalandırır gibi beslenmek, o katı kuralların altına girmek sürdürülebilir mi Allah aşkına? Bir süre sonra insan isyan ediyor haliyle...
Diyet dediğimiz şey aslında bir mahkumiyet gömleği değil, tam tersine bir özgürleşme alanı. Bedenin neye ihtiyacı olduğunu fısıldayan o sesi yeniden duymak lazım. Vücudun biyolojik ritmini çözmeden, sadece kalori hesabı yaparak nereye kadar gidebiliriz ki?
Bazen bir fincan sade kahvenin yanına iliştirilen o küçük lokma her şeyi mahvediyor sanıyoruz. Suçluluk duygusu kadar metabolizmayı yavaşlatan başka bir şey yok bu dünyada. Kendimize şefkat göstermeyi unuttuğumuz an, tartıdaki rakamlar da bize düşman kesiliyor.
Şunu bir kabul edelim; mucizevi bir kür, sihirli bir çay falan yok piyasada. Gerçek tedavi, o market arabasını doldururken verdiğimiz kararlarla başlıyor. İşlenmiş gıdaların o renkli paketlerine aldanmayı bıraktığımız gün, sağlıklı yarınların kapısını aralıyoruz aslında.
Zayıflamak bir sonuç, asıl amaç içerideki o karmaşayı dindirmek. Yemekle olan o toksik ilişkiyi şifalandırmadan atılan her adım yarım kalıyor. Dönüp dolaşıp aynı çıkmaza girmemizin sebebi de hep bu köklü değişimi ertelemek...
Sabahları yataktan kalkarken hissettiğin o hafiflik var ya, işte onun bir bedeli var. O bedel de aç kalmak değil, doğru zamanda doğru yakıtı almak. Vücudumuza bir tapınak gibi davranmayı öğrendiğimizde, obezite zaten kendiliğinden çekip gidiyor hayatımızdan.
Mesele sadece kibrit kutusu kadar peynir değil abi ya, vallahi bak. İşin özü, o mutfak tezgahının başında kendimizle verdiğimiz o sessiz savaşta gizli. Ne zaman ki tabağa sadece doymak için değil, yaşamak için bakmaya başlıyoruz, işte o zaman taşlar yerine oturuyor.
Peki, neden her pazartesi o listeler çöpe gidiyor? Çünkü ruhu ıskalıyoruz. Kendimizi cezalandırır gibi beslenmek, o katı kuralların altına girmek sürdürülebilir mi Allah aşkına? Bir süre sonra insan isyan ediyor haliyle...
Diyet dediğimiz şey aslında bir mahkumiyet gömleği değil, tam tersine bir özgürleşme alanı. Bedenin neye ihtiyacı olduğunu fısıldayan o sesi yeniden duymak lazım. Vücudun biyolojik ritmini çözmeden, sadece kalori hesabı yaparak nereye kadar gidebiliriz ki?
Bazen bir fincan sade kahvenin yanına iliştirilen o küçük lokma her şeyi mahvediyor sanıyoruz. Suçluluk duygusu kadar metabolizmayı yavaşlatan başka bir şey yok bu dünyada. Kendimize şefkat göstermeyi unuttuğumuz an, tartıdaki rakamlar da bize düşman kesiliyor.
Şunu bir kabul edelim; mucizevi bir kür, sihirli bir çay falan yok piyasada. Gerçek tedavi, o market arabasını doldururken verdiğimiz kararlarla başlıyor. İşlenmiş gıdaların o renkli paketlerine aldanmayı bıraktığımız gün, sağlıklı yarınların kapısını aralıyoruz aslında.
Zayıflamak bir sonuç, asıl amaç içerideki o karmaşayı dindirmek. Yemekle olan o toksik ilişkiyi şifalandırmadan atılan her adım yarım kalıyor. Dönüp dolaşıp aynı çıkmaza girmemizin sebebi de hep bu köklü değişimi ertelemek...
Sabahları yataktan kalkarken hissettiğin o hafiflik var ya, işte onun bir bedeli var. O bedel de aç kalmak değil, doğru zamanda doğru yakıtı almak. Vücudumuza bir tapınak gibi davranmayı öğrendiğimizde, obezite zaten kendiliğinden çekip gidiyor hayatımızdan.
