Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar boyunca ne haberler yaptım, ne hayatlar dinledim o masalarda... İnsanların o büyük kararları alırken gözlerindeki o korkuyla karışık umut ışığını o kadar iyi biliyorum ki. Bıçak altına yatmak kolay değil abi ya, vallahi billahi kolay değil.
Ameliyattan çıkıp o uyanma odasına geldiğin an var ya, işte her şeyin asıl başladığı o ilk saniye... Bedenin sana isyan ediyor gibi hissediyorsun ama aslında içeride yepyeni bir mekanizma kuruluyor, tüp mide ya da bypass her neyse o küçük dokunuş hayatını baştan aşağı değiştiriyor.
Hastaneden eve çıktığında o dolabın karşısına geçip bakmak var ya, hani o eski sevdiğin ama asla içine sığamadığın pantolonlar... İlk haftalar sadece sıvı dönemi, çorba suları, et suları derken insan kafayı yiyecek gibi oluyor, yani bazen "ben ne yaptım ya" demiyor değil insan.
Dikişler yavaş yavaş kaynarken kafadaki o eski alışkanlıklar kolay gitmiyor tabii, mide küçüldü ama beyin hala eski porsiyonları istiyor, işte asıl savaş kafanın içinde kopuyor, ne yalan söyleyeyim bu işin mental kısmı fiziksel kısmından çok daha zor.
Ayna karşısına geçip o kilo kayıplarını ilk fark ettiğin o sabah var ya... İşte o an bütün o çekilen gaz sancıları, o sıvı diyetinin verdiği bıkkınlık bir anda uçup gidiyor, insan kendi gözlerine inanamıyor resmen.
Çevrendekilerin "ne kadar zayıfladın, yüzün solmuş" demeleri bazen can sıkıcı olabiliyor, herkes bir şeyler söylüyor, kimisi çok zayıfladın diyor kimisi harika görünüyorsun, neyse işte milletin lafı bitmez hiç takmamak lazım.
Zamanla porsiyonlar biraz büyüyor, katı gıdaya geçiyorsun, o eski tatlar eskisi gibi cazip gelmemeye başlıyor, beden resmen sana "artık bunları istemiyorum" diyor, çok acayip bir his vallahi.
Yürüyüşler, o ilk adımlar, nefes nefese kalmalar derken kondisyonun yerine geliyor, parkta yürürken eskiden tıkanan o adam gidiyor, yerine bambaşka biri geliyor, insan kendini yeniden doğmuş gibi hissediyor.
Kilolar giderken sarkan deriler moralini bozmasın sakın, onlar bu büyük mücadelenin, bu zaferin en doğal hatırası, madalya gibi taşı onları, hiç kafaya takmaya gerek yok.
Bu süreçte sabırlı olmak lazım, her gün kilo vereceksin diye bir kural yok, bazen vücut durur, kilo verme hızı yavaşlar, işte o duraklama dönemlerinde pes eden çok insan gördüm, sakın ha öyle bir hata yapma.
Eski gazeteci gözüyle bakınca anlıyorum ki bu ameliyat sadece bir araç, asıl yolculuk senin kafanda bitiyor, mutfağa bakış açın, hayata bakış açın kökten değişiyor çünkü.
Hayatın tadını çıkarmak için bazen böyle radikal kararlar almak gerekiyor demek ki, iyi ki de yapmışım diyen o kadar çok insan dinledim ki şu masada, vallahi insan özgürleşiyor resmen.
Ameliyattan çıkıp o uyanma odasına geldiğin an var ya, işte her şeyin asıl başladığı o ilk saniye... Bedenin sana isyan ediyor gibi hissediyorsun ama aslında içeride yepyeni bir mekanizma kuruluyor, tüp mide ya da bypass her neyse o küçük dokunuş hayatını baştan aşağı değiştiriyor.
Hastaneden eve çıktığında o dolabın karşısına geçip bakmak var ya, hani o eski sevdiğin ama asla içine sığamadığın pantolonlar... İlk haftalar sadece sıvı dönemi, çorba suları, et suları derken insan kafayı yiyecek gibi oluyor, yani bazen "ben ne yaptım ya" demiyor değil insan.
Dikişler yavaş yavaş kaynarken kafadaki o eski alışkanlıklar kolay gitmiyor tabii, mide küçüldü ama beyin hala eski porsiyonları istiyor, işte asıl savaş kafanın içinde kopuyor, ne yalan söyleyeyim bu işin mental kısmı fiziksel kısmından çok daha zor.
Ayna karşısına geçip o kilo kayıplarını ilk fark ettiğin o sabah var ya... İşte o an bütün o çekilen gaz sancıları, o sıvı diyetinin verdiği bıkkınlık bir anda uçup gidiyor, insan kendi gözlerine inanamıyor resmen.
Çevrendekilerin "ne kadar zayıfladın, yüzün solmuş" demeleri bazen can sıkıcı olabiliyor, herkes bir şeyler söylüyor, kimisi çok zayıfladın diyor kimisi harika görünüyorsun, neyse işte milletin lafı bitmez hiç takmamak lazım.
Zamanla porsiyonlar biraz büyüyor, katı gıdaya geçiyorsun, o eski tatlar eskisi gibi cazip gelmemeye başlıyor, beden resmen sana "artık bunları istemiyorum" diyor, çok acayip bir his vallahi.
Yürüyüşler, o ilk adımlar, nefes nefese kalmalar derken kondisyonun yerine geliyor, parkta yürürken eskiden tıkanan o adam gidiyor, yerine bambaşka biri geliyor, insan kendini yeniden doğmuş gibi hissediyor.
Kilolar giderken sarkan deriler moralini bozmasın sakın, onlar bu büyük mücadelenin, bu zaferin en doğal hatırası, madalya gibi taşı onları, hiç kafaya takmaya gerek yok.
Bu süreçte sabırlı olmak lazım, her gün kilo vereceksin diye bir kural yok, bazen vücut durur, kilo verme hızı yavaşlar, işte o duraklama dönemlerinde pes eden çok insan gördüm, sakın ha öyle bir hata yapma.
Eski gazeteci gözüyle bakınca anlıyorum ki bu ameliyat sadece bir araç, asıl yolculuk senin kafanda bitiyor, mutfağa bakış açın, hayata bakış açın kökten değişiyor çünkü.
Hayatın tadını çıkarmak için bazen böyle radikal kararlar almak gerekiyor demek ki, iyi ki de yapmışım diyen o kadar çok insan dinledim ki şu masada, vallahi insan özgürleşiyor resmen.
