Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Valahi billahi bu kilolar insanın ömrünü törpülüyor, sabah kalktığında sanki sırtında çuval taşıyormuş gibi bir yorgunluk... Bazen aynaya bakıp iç çekiyorum, "Yahu yeter artık" diyorum kendi kendime, işte tam o anlarda insanın aklına o bıçak altına yatma fikri düşüyor birden.
Aslında her isteyen dilediği gibi masaya yatamıyor, öyle ben kilo veremedim hadi kesiverin midemi demekle yürümüyor bu işler, bazı kuralları var bu işin mecburen. Vücut kitle indeksin otuzun ya da kırkın üstünde olacak ki doktor yüzüne baksın, yani ortada ciddi bir sağlık tehdidi, şeker veya tansiyon gibi dertler dönecek.
Daha önce kaç kez diyet masasına oturdun, kaç kere spor salonuna yazılıp üçüncü gün pes ettin, hepsi birer birer soruluyor muayenede... Adamlar senin gerçekten başka çaren kalıp kalmadığını anlamaya çalışıyorlar, çünkü bu işin geri dönüşü yok, öyle kolay lokma değil yani.
Psikolojik olarak da hazır olman lazım bu maceraya, kafada bitiremediysen o ameliyatı, vay haline... Doktorlar sırf fiziksel olarak değil ruhsal olarak da sağlam mı diye deldiriyorlar insanı, sonra depresyonlar, yemek krizleri yeniden kapıyı çalmasın diye.
Kimi zaman düşünüyorum da ne lüzum var bu kadar eziyete diye ama sonra nefes nefese kalışlarım geliyor aklıma, insan bazen mecbur kalıyor işte... Sağlık bu, şakası yok, o yüzden şartları sağlayıp sağlamadığına dikkatlice bakmak lazım, boşuna umut bağlamamak gerek her şey tamlamadan.
Aslında her isteyen dilediği gibi masaya yatamıyor, öyle ben kilo veremedim hadi kesiverin midemi demekle yürümüyor bu işler, bazı kuralları var bu işin mecburen. Vücut kitle indeksin otuzun ya da kırkın üstünde olacak ki doktor yüzüne baksın, yani ortada ciddi bir sağlık tehdidi, şeker veya tansiyon gibi dertler dönecek.
Daha önce kaç kez diyet masasına oturdun, kaç kere spor salonuna yazılıp üçüncü gün pes ettin, hepsi birer birer soruluyor muayenede... Adamlar senin gerçekten başka çaren kalıp kalmadığını anlamaya çalışıyorlar, çünkü bu işin geri dönüşü yok, öyle kolay lokma değil yani.
Psikolojik olarak da hazır olman lazım bu maceraya, kafada bitiremediysen o ameliyatı, vay haline... Doktorlar sırf fiziksel olarak değil ruhsal olarak da sağlam mı diye deldiriyorlar insanı, sonra depresyonlar, yemek krizleri yeniden kapıyı çalmasın diye.
Kimi zaman düşünüyorum da ne lüzum var bu kadar eziyete diye ama sonra nefes nefese kalışlarım geliyor aklıma, insan bazen mecbur kalıyor işte... Sağlık bu, şakası yok, o yüzden şartları sağlayıp sağlamadığına dikkatlice bakmak lazım, boşuna umut bağlamamak gerek her şey tamlamadan.
