Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Mide balonu dediğin şey öyle vücuduna bir kere yerleşip sonsuza kadar oranın kiracısı olan bir yapı değil dostum. Zaten olmasın da... Genellikle altı ay ile bir yıl arasında değişen bir takvimi var bu işin, ama asıl mesele o balonun içerde ne kadar kaldığı değil, senin o süre boyunca kafanda neleri değiştirebildiğin. Yıllarca gazete haberleri için medikal teknoloji takip etmiş bir adam olarak söylüyorum; altı aylık sıvı dolgulu balonlar da var, bir yıllık hava dolgulu ya da yutulabilir olanlar da... Süre uzadıkça mucize büyüyor sanıyorsan çok fena yanılıyorsun, vallahi bak.
Midene o silikon küre oturduğu an zaman karşına geçip bacak bacak üstüne atıyor ve saat işlemeye başlıyor. İlk üç altı ay arası balona öyle bir alışıyorsun ki, bazen varlığını bile unutuyorsun ama işte tam o noktada vücut da durmuyor, balonu kanıksıyor. Mide asidi dediğin o canavar, zamanla silikon yüzeyi aşındırmaya başlıyor; hani altı aylık bir balonu bir yıl içide tutmaya kalksan ne olur biliyor musun? Midede patlama riski artar, ciddi komplikasyonlar kapını çalar... Yani "abi bir iki ay daha kalsın ne olacak ki" mantığı burada sökmez, tıp öyle işlemiyor maalesef.
Soru şu: Neden bazı hekimler altı ayda ısrar ederken diğerleri bir yıllık balonları öneriyor? Tamamen senin metabolik geçmişinle, o bitmek bilmeyen yeme krizlerinle ve hedeflediğin kilo miktarıyla alakalı bir durum bu. Altı aylık balonlar daha ziyade hızlı bir başlangıç yapmak, o ilk psikolojik eşiği kırmak isteyenler için biçilmiş kaftan. Bir yıllık olanlar ise daha ağır vakalarda, alışkanlıkları kökten değiştirmek için zamana ihtiyaç duyan bünyelerde tercih ediliyor... Bazen de hasta altı ayı tamamlayamadan "çıkarın şunu" diye feryat ediyor, o da ayrı bir hikaye tabii.
O yutulabilir hap şeklindeki balonlar yok mu, işte onlar bu sektörün son dönemdeki en havalı oyuncağı! Ameliyatsız, anestezi bile almadan suyla yutuyorsun, dört ay sonra kendi kendine eriyip bağırsak yoluyla atılıyor gidiyor... Ne bir çıkarma işlemi var ne de hastane stresi. Amma velakin, dört ay dediğin süre göz açıp kapayana kadar geçiyor abi ya, daha ne olduğunu anlamadan bir bakmışsın balon yok olmuş. Zaman bu kadar kısayken o yeni beslenme düzenini oturtamayan adam, balon gittiği gün yine soluğu buzdolabının önünde alır, net.
Diyelim ki vakit doldu ve o balon mideden çıkacak; işte asıl sınav, asıl psikolojik harp o zaman başlıyor. Balon çıkarıldığı an midede oluşan o devasa hacim boşluğu var ya... Zihninde bir anlık panik yaratabiliyor insanı, "eyvah şimdi yine acıkacağım" korkusu sarıyor dört bir yanını. Oysa mantık çok basit: Balon senin yerini tutan bir destek kuvvetiydi, o gittiğinde direksiyona tek başına geçmek zorundasın. Eğer o altı ay boyunca porsiyon küçültmeyi bir yaşam tarzı yapamadıysan... Vallahi verdiğin kiloları faiziyle geri alırsın, hiç acımaz.
Sürenin uzunluğu sana garanti bir zayıflama sunmaz, bunu o kalın kafamıza iyice kazımamız lazım. Midede kalan süre sadece sana verilen bir kredi, bir nevi metabolik bir mola noktası. İster altı ay kalsın ister bir yıl; günün sonunda o balondan değil, kendi iradenden medet umman gerekiyor. Kendini kandırmayı bırakıp o süreyi bir disiplin kampı gibi görmezsen, o silikon parçasının midede kalma süresinin hiçbir hükmü kalmıyor...
Midene o silikon küre oturduğu an zaman karşına geçip bacak bacak üstüne atıyor ve saat işlemeye başlıyor. İlk üç altı ay arası balona öyle bir alışıyorsun ki, bazen varlığını bile unutuyorsun ama işte tam o noktada vücut da durmuyor, balonu kanıksıyor. Mide asidi dediğin o canavar, zamanla silikon yüzeyi aşındırmaya başlıyor; hani altı aylık bir balonu bir yıl içide tutmaya kalksan ne olur biliyor musun? Midede patlama riski artar, ciddi komplikasyonlar kapını çalar... Yani "abi bir iki ay daha kalsın ne olacak ki" mantığı burada sökmez, tıp öyle işlemiyor maalesef.
Soru şu: Neden bazı hekimler altı ayda ısrar ederken diğerleri bir yıllık balonları öneriyor? Tamamen senin metabolik geçmişinle, o bitmek bilmeyen yeme krizlerinle ve hedeflediğin kilo miktarıyla alakalı bir durum bu. Altı aylık balonlar daha ziyade hızlı bir başlangıç yapmak, o ilk psikolojik eşiği kırmak isteyenler için biçilmiş kaftan. Bir yıllık olanlar ise daha ağır vakalarda, alışkanlıkları kökten değiştirmek için zamana ihtiyaç duyan bünyelerde tercih ediliyor... Bazen de hasta altı ayı tamamlayamadan "çıkarın şunu" diye feryat ediyor, o da ayrı bir hikaye tabii.
O yutulabilir hap şeklindeki balonlar yok mu, işte onlar bu sektörün son dönemdeki en havalı oyuncağı! Ameliyatsız, anestezi bile almadan suyla yutuyorsun, dört ay sonra kendi kendine eriyip bağırsak yoluyla atılıyor gidiyor... Ne bir çıkarma işlemi var ne de hastane stresi. Amma velakin, dört ay dediğin süre göz açıp kapayana kadar geçiyor abi ya, daha ne olduğunu anlamadan bir bakmışsın balon yok olmuş. Zaman bu kadar kısayken o yeni beslenme düzenini oturtamayan adam, balon gittiği gün yine soluğu buzdolabının önünde alır, net.
Diyelim ki vakit doldu ve o balon mideden çıkacak; işte asıl sınav, asıl psikolojik harp o zaman başlıyor. Balon çıkarıldığı an midede oluşan o devasa hacim boşluğu var ya... Zihninde bir anlık panik yaratabiliyor insanı, "eyvah şimdi yine acıkacağım" korkusu sarıyor dört bir yanını. Oysa mantık çok basit: Balon senin yerini tutan bir destek kuvvetiydi, o gittiğinde direksiyona tek başına geçmek zorundasın. Eğer o altı ay boyunca porsiyon küçültmeyi bir yaşam tarzı yapamadıysan... Vallahi verdiğin kiloları faiziyle geri alırsın, hiç acımaz.
Sürenin uzunluğu sana garanti bir zayıflama sunmaz, bunu o kalın kafamıza iyice kazımamız lazım. Midede kalan süre sadece sana verilen bir kredi, bir nevi metabolik bir mola noktası. İster altı ay kalsın ister bir yıl; günün sonunda o balondan değil, kendi iradenden medet umman gerekiyor. Kendini kandırmayı bırakıp o süreyi bir disiplin kampı gibi görmezsen, o silikon parçasının midede kalma süresinin hiçbir hükmü kalmıyor...
