Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi billahi bıktım artık şu spor salonu üyeliklerine dökülen paralardan, yok yere harcanan o heyecanlı zamanlardan... Kapının önündeki basamaklar öylece dururken hem de. Yalan yok, çoğumuz asansörün düğmesine basarken vicdan azabı çekiyoruz ama itiraf edelim o düğme hep daha cazip geliyor. Oysa bacaklarımızı her kaldırdığımızda, o yer çekimine karşı verdiğimiz küçük savaş var ya, işte o her şeye bedel. Zayıflatır mı peki? Net konuşalım: Bal gibi de zayıflatır. Ama öyle iki gün çıkıp üçüncü gün asansöre kaçarsan hiçbir işe yaramaz, baştan anlaşalım.
Kalp atışını öyle bir hızlandırıyor ki bir süre sonra göğüs kafesin dar geliyor sanki insana. Koşu bandında saatlerce anlamsızca dönüp durmaktansa, kendi binanın merdivenlerini adımlamak çok daha dürüst bir hareket. Ter dökeceksin abi, başka yolu yok. Vücut o dik yokuşu, o basamakları aşmak için içeride ne var ne yoksa yakmaya başlıyor işte. Yağlar da payını alıyor tabii bu durumdan.
Zor geliyor, biliyorum. Dizler tıkırdıyor, nefes yetmiyor, insan yarı yolda ulan ne gerek vardı şimdi diye kendi kendine söyleniyor... İkinci katta bırakıp geri dönesi geliyor insanın bazen. Ama bırakma. O ciğerlerin bayram etmesi, bacak kaslarının sızlaması aslında işin tıkırında gittiğinin kanıtı. Nabız tavan yaptığında yakım başlıyor demektir.
Günde kaç kat çıktığının hesabını tutmayı bırak bence. Sayılara takılınca o işin büyüsü kaçıyor, görev gibi oluyor. Sabah ekmek almaya giderken asansörü es geç, iş dönüşü eve çıkarken basamakları ikişer ikişer zorla mesela. Bak bakalım bir ay sonra o eski nefes darlığından eser kalıyor mu? Hem bacaklar sıkılaşıyor hem de o göbek yavaş yavaş eriyip gidiyor. Denemesi bedava, kapının önünde duruyor hepsi.
Yediklerimize dikkat etmedikten sonra istersen Empire State binasının tepesine merdivenle çık, yine de bir arpa boyu yol alınmaz, orası kesin. Bu iş bir bütün. Merdiven seni hızlandırır, metabolizmanı canlandırır, vücudu fırın gibi çalıştırır ama sen gidip o fırına sürekli odun atarsan... Yani demem o ki, boğazı da biraz tutmak lazım. İkisi birleşince o tartıdaki ibre öyle bir aşağı iniyor ki şaşırıp kalıyorsun.
Haftada birkaç gün, sadece on beş dakika. Çok bir şey değil aslında bakarsan. Spor salonuna gitmek için hazırlanma süresi kadar bile değil. Evin merdiveni olur, iş yerinin basamakları olur, metro çıkışı olur; neresi denk gelirse artık. Kendine bir iyilik yap ve bugün o asansörü alt katta tek başına bırak. Keşke daha önce başlasaydım diyeceksin, buraya yazıyorum.
Kalp atışını öyle bir hızlandırıyor ki bir süre sonra göğüs kafesin dar geliyor sanki insana. Koşu bandında saatlerce anlamsızca dönüp durmaktansa, kendi binanın merdivenlerini adımlamak çok daha dürüst bir hareket. Ter dökeceksin abi, başka yolu yok. Vücut o dik yokuşu, o basamakları aşmak için içeride ne var ne yoksa yakmaya başlıyor işte. Yağlar da payını alıyor tabii bu durumdan.
Zor geliyor, biliyorum. Dizler tıkırdıyor, nefes yetmiyor, insan yarı yolda ulan ne gerek vardı şimdi diye kendi kendine söyleniyor... İkinci katta bırakıp geri dönesi geliyor insanın bazen. Ama bırakma. O ciğerlerin bayram etmesi, bacak kaslarının sızlaması aslında işin tıkırında gittiğinin kanıtı. Nabız tavan yaptığında yakım başlıyor demektir.
Günde kaç kat çıktığının hesabını tutmayı bırak bence. Sayılara takılınca o işin büyüsü kaçıyor, görev gibi oluyor. Sabah ekmek almaya giderken asansörü es geç, iş dönüşü eve çıkarken basamakları ikişer ikişer zorla mesela. Bak bakalım bir ay sonra o eski nefes darlığından eser kalıyor mu? Hem bacaklar sıkılaşıyor hem de o göbek yavaş yavaş eriyip gidiyor. Denemesi bedava, kapının önünde duruyor hepsi.
Yediklerimize dikkat etmedikten sonra istersen Empire State binasının tepesine merdivenle çık, yine de bir arpa boyu yol alınmaz, orası kesin. Bu iş bir bütün. Merdiven seni hızlandırır, metabolizmanı canlandırır, vücudu fırın gibi çalıştırır ama sen gidip o fırına sürekli odun atarsan... Yani demem o ki, boğazı da biraz tutmak lazım. İkisi birleşince o tartıdaki ibre öyle bir aşağı iniyor ki şaşırıp kalıyorsun.
Haftada birkaç gün, sadece on beş dakika. Çok bir şey değil aslında bakarsan. Spor salonuna gitmek için hazırlanma süresi kadar bile değil. Evin merdiveni olur, iş yerinin basamakları olur, metro çıkışı olur; neresi denk gelirse artık. Kendine bir iyilik yap ve bugün o asansörü alt katta tek başına bırak. Keşke daha önce başlasaydım diyeceksin, buraya yazıyorum.
