Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Duşta sabunlanırken parmaklarına takılan o sert dokuyu ilk fark ettiğin andaki kalbinin güm güm atışını çok iyi biliyorum abi ya... Vallahi billahi insan anında beyin fırtınasının en karanlık koridoruna giriyor, hani o akla gelen ilk felaket senaryoları var ya, işte tam olarak o his.
Fibroadenom dediğimiz yapı aslında genç kadınlarda o kadar sık karşılaşılan, hormonların gazıyla büyüyen o benign yani huylu karakterli düzgün sınırları olan kitleden başka bir şey değil; tabiri caizse meme dokusunun kendi halinde takılan minik bir topu, yani korkulacak bir canavar falan yok ortada.
Doktorun muayene masasında eline eldiveni geçirdiği o soğuk an var ya, işte orada ultrasonda ya da mamografide biopsi kelimesini duyduğunda dünya başa yıkılıyor gibi geliyor insana; ama bil ki o iğne biyopsisi denen olay sadece hücrenin kimliğini öğrenmek için atılan en net imza, yani hastalık tanısı kesinleşmeden panik yapmak tamamen enerjini boşa harcamak demektir.
Östrojen ve progesteron hormonlarının o aylık dalgalanmaları sırasında kitlelerin boyut değiştirip hassasiyet yaratması tamamen fizyolojik bir süreçtir; yani adet dönemin yaklaşırken o sertliğin ele gelmesi veya şişmesi seni asla dehşete düşürmesin, çünkü meme dokusu canlı ve dinamik bir yapıdır.
Acile ya da genel cerraha koştun diyelim, doktor sana dokunup ultrasona yolladığında radyoloğun ekranda gördüğü o siyah-beyaz görüntüdeki akustik gölgelenmeler ve lezyonun boyutu bize tam olarak oradaki dokunun kistik mi yoksa solid mi olduğunu fısıldar; yani işin özü, her eline gelen sertlik kanser tablosu çizmez.
Eğer aile geçmişinde meme kanseri öyküsü varsa, yani genetik havuzunda BRCA1 veya BRCA2 gibi mutasyon riskleri dolaşıyorsa işin rengi biraz değişir tabiatıyla; o yüzden erken tanı protokolleri sıradan bir kontrolden çıkıp çok daha yakın bir takibe evrilir, bunu asla unutma.
Kendi kendine meme muayenesini her ay düzenli olarak ayna karşısında yapmak aslında vücudunu tanımanın en akıllıca yoludur; çünkü o dokunun normalini sen ezberlediğinde, anormal olan o minik pürüzü ya da şekil bozukluğunu tıp profesöründen bile önce fark edersin...
Günün sonunda, eline gelen o kitleyle ilgili yapacağın en doğru hamle internette sabahlara kadar yabancı forumlarda kaybolmak yerine doğrudan bir genel cerrahın kapısını çalmaktır; çünkü içindeki o kurt ancak tıp biliminin net bir ultrason raporuyla sessizleşebilir, valla bak.
Fibroadenom dediğimiz yapı aslında genç kadınlarda o kadar sık karşılaşılan, hormonların gazıyla büyüyen o benign yani huylu karakterli düzgün sınırları olan kitleden başka bir şey değil; tabiri caizse meme dokusunun kendi halinde takılan minik bir topu, yani korkulacak bir canavar falan yok ortada.
Doktorun muayene masasında eline eldiveni geçirdiği o soğuk an var ya, işte orada ultrasonda ya da mamografide biopsi kelimesini duyduğunda dünya başa yıkılıyor gibi geliyor insana; ama bil ki o iğne biyopsisi denen olay sadece hücrenin kimliğini öğrenmek için atılan en net imza, yani hastalık tanısı kesinleşmeden panik yapmak tamamen enerjini boşa harcamak demektir.
Östrojen ve progesteron hormonlarının o aylık dalgalanmaları sırasında kitlelerin boyut değiştirip hassasiyet yaratması tamamen fizyolojik bir süreçtir; yani adet dönemin yaklaşırken o sertliğin ele gelmesi veya şişmesi seni asla dehşete düşürmesin, çünkü meme dokusu canlı ve dinamik bir yapıdır.
Acile ya da genel cerraha koştun diyelim, doktor sana dokunup ultrasona yolladığında radyoloğun ekranda gördüğü o siyah-beyaz görüntüdeki akustik gölgelenmeler ve lezyonun boyutu bize tam olarak oradaki dokunun kistik mi yoksa solid mi olduğunu fısıldar; yani işin özü, her eline gelen sertlik kanser tablosu çizmez.
Eğer aile geçmişinde meme kanseri öyküsü varsa, yani genetik havuzunda BRCA1 veya BRCA2 gibi mutasyon riskleri dolaşıyorsa işin rengi biraz değişir tabiatıyla; o yüzden erken tanı protokolleri sıradan bir kontrolden çıkıp çok daha yakın bir takibe evrilir, bunu asla unutma.
Kendi kendine meme muayenesini her ay düzenli olarak ayna karşısında yapmak aslında vücudunu tanımanın en akıllıca yoludur; çünkü o dokunun normalini sen ezberlediğinde, anormal olan o minik pürüzü ya da şekil bozukluğunu tıp profesöründen bile önce fark edersin...
Günün sonunda, eline gelen o kitleyle ilgili yapacağın en doğru hamle internette sabahlara kadar yabancı forumlarda kaybolmak yerine doğrudan bir genel cerrahın kapısını çalmaktır; çünkü içindeki o kurt ancak tıp biliminin net bir ultrason raporuyla sessizleşebilir, valla bak.
