Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Meme kanseri teşhisinin o ilk soğuk rüzgarı geçip de mastektomi masasına yatınca, insan aynadaki o yabancı boşlukla nasıl baş edeceğini bilemiyor vallahi; işte tam bu kırılma noktasında plastik cerrahinin o mucizevi dokunuşu, yani meme rekonstrüksiyonu devreye giriyor. Operasyonun zamanlaması tamamen sizin genel sağlık durumunuza ve tümörün evresine bağlı olarak değişiyor aslında. Eş zamanlı onarım dediğimiz metotta, genel cerrah mastektomiyi bitirir bitirmez plastik cerrah içeri giriyor ve siz uyanmadan o boşluğu doldurmaya başlıyor. Geç rekonstrüksiyonda ise radyoterapi ve kemoterapi süreçlerinin bitmesi, yani o cildin biraz nefes alması beklenir ki bu da genelde tedaviden bir yıl sonrasına denk gelir... Hangi yolun sizin için en doğrusu olduğuna karar vermek, o omuzlarınızdaki yükü biraz olsun hafifletecektir diye düşünüyorum.
Oraya ne koyulacak, o eksiklik nasıl kapanacak sorusu geceleri insanı uyutmaz memlekette, bilirsiniz. Otojen doku transferi, yani kelime anlamıyla kişinin kendi öz be öz etinden, sütünden yapılan onarımlar o kadar doğal sonuçlar veriyor ki şaşırırsınız. Karnın alt bölgesindeki o fazla yağ ve cilt dokusunu, yani DIEP flebini alıp, mikrocerrahi yöntemlerle göğüs duvarındaki o incecik damarlara dikiyorlar tek tek. Sırt kasından yapılan o Latissimus Dorsi flebi yöntemi de var tabii, o da ayrı bir ustalık. Kendi dokunuz olduğu için zamanla sizinle büyüyor, sizinle yaşlanıyor, vücudun bir parçası oluveriyor hemen.
Silikon protezler mi yoksa doku genişleticiler mi derseniz, orada işin rengi biraz değişiyor tabii, teknoloji öyle bir gelişti ki artık o eski yapay duruşlar geride kaldı. Eğer mastektomi sonrası geride yeterli cilt kalmadıysa, cerrah önce oraya doku ekspanderi dediğimiz, üzeri silikon kaplı boş bir balon yerleştiriyor. Haftalarca poliklinikte o balona yavaş yavaş izotonik salin enjekte edilerek cilt bir hamur gibi, adeta bir mucize gibi esnetiliyor. Cilt yeterli esnekliğe ve o arzulanan hacme ulaştığında ise ikinci bir küçük operasyonla o geçici balon çıkarılıyor ve yerine ömürlük, içi koheziv jel dolu o kalıcı anatomik protezler yerleştiriliyor... Yani sabır gerektiren, basamak basamak ilerleyen bir mimari süreç bu aslında.
Meme başı ve o etrafındaki koyu halka, yani tıp dilindeki adıyla areola kompleksi, bu ameliyatlar zincirinin en son, o en estetik ve insanı duygulandıran final dokunuşudur abi ya. Genelde ilk ameliyatların üzerinden bir altı ay geçmesi, yeni yapılan göğsün yerine tam oturup sarkma payının netleşmesi beklenir. Cerrah o bölgedeki yerel cilt fleplerini kendi etrafında katlayarak küçük bir tümsek oluşturur, bildiğiniz meme ucu yapar oraya. Areolanın o kendine has rengini tutturmak içinse ya vücudun başka bir yerinden küçük bir deri grefti alınır ya da günümüzde çok popüler olan tıbbi dövme, yani mikropigmentasyon yöntemiyle o doğal tonlama birebir taklit edilir.
Ameliyattan sonraki o ilk günler, drenlerin sesleri, sızılar falan insanı biraz ürkütüyor, yalan yok, ama o yataktan kalkıp ilk adımı attığınız an her şey değişiyor. Hastanede kalış süresi yapılan yönteme göre, yani flep mi yapıldı yoksa sadece protez mi konuldu durumuna göre üç ila yedi gün arasında değişebiliyor. Kollarınızı hemen öyle hunharca yukarı kaldırmayacaksınız, ağır kaldırmak kesinlikle yasak, o özel medikal destek sütyenini de bir ay boyunca gece gündüz takacaksınız ki şekil bozulmasın. Kendinize zaman tanıyın, bu bir yarış değil, o dokuların iyileşmesi, o kılcal damarların yeni yollar bulması ayları bulabiliyor... İnancınızı kaybettiğiniz an aynaya değil, ne kadar güçlü bir yolu yürüdüğünüze bakın derim.
Oraya ne koyulacak, o eksiklik nasıl kapanacak sorusu geceleri insanı uyutmaz memlekette, bilirsiniz. Otojen doku transferi, yani kelime anlamıyla kişinin kendi öz be öz etinden, sütünden yapılan onarımlar o kadar doğal sonuçlar veriyor ki şaşırırsınız. Karnın alt bölgesindeki o fazla yağ ve cilt dokusunu, yani DIEP flebini alıp, mikrocerrahi yöntemlerle göğüs duvarındaki o incecik damarlara dikiyorlar tek tek. Sırt kasından yapılan o Latissimus Dorsi flebi yöntemi de var tabii, o da ayrı bir ustalık. Kendi dokunuz olduğu için zamanla sizinle büyüyor, sizinle yaşlanıyor, vücudun bir parçası oluveriyor hemen.
Silikon protezler mi yoksa doku genişleticiler mi derseniz, orada işin rengi biraz değişiyor tabii, teknoloji öyle bir gelişti ki artık o eski yapay duruşlar geride kaldı. Eğer mastektomi sonrası geride yeterli cilt kalmadıysa, cerrah önce oraya doku ekspanderi dediğimiz, üzeri silikon kaplı boş bir balon yerleştiriyor. Haftalarca poliklinikte o balona yavaş yavaş izotonik salin enjekte edilerek cilt bir hamur gibi, adeta bir mucize gibi esnetiliyor. Cilt yeterli esnekliğe ve o arzulanan hacme ulaştığında ise ikinci bir küçük operasyonla o geçici balon çıkarılıyor ve yerine ömürlük, içi koheziv jel dolu o kalıcı anatomik protezler yerleştiriliyor... Yani sabır gerektiren, basamak basamak ilerleyen bir mimari süreç bu aslında.
Meme başı ve o etrafındaki koyu halka, yani tıp dilindeki adıyla areola kompleksi, bu ameliyatlar zincirinin en son, o en estetik ve insanı duygulandıran final dokunuşudur abi ya. Genelde ilk ameliyatların üzerinden bir altı ay geçmesi, yeni yapılan göğsün yerine tam oturup sarkma payının netleşmesi beklenir. Cerrah o bölgedeki yerel cilt fleplerini kendi etrafında katlayarak küçük bir tümsek oluşturur, bildiğiniz meme ucu yapar oraya. Areolanın o kendine has rengini tutturmak içinse ya vücudun başka bir yerinden küçük bir deri grefti alınır ya da günümüzde çok popüler olan tıbbi dövme, yani mikropigmentasyon yöntemiyle o doğal tonlama birebir taklit edilir.
Ameliyattan sonraki o ilk günler, drenlerin sesleri, sızılar falan insanı biraz ürkütüyor, yalan yok, ama o yataktan kalkıp ilk adımı attığınız an her şey değişiyor. Hastanede kalış süresi yapılan yönteme göre, yani flep mi yapıldı yoksa sadece protez mi konuldu durumuna göre üç ila yedi gün arasında değişebiliyor. Kollarınızı hemen öyle hunharca yukarı kaldırmayacaksınız, ağır kaldırmak kesinlikle yasak, o özel medikal destek sütyenini de bir ay boyunca gece gündüz takacaksınız ki şekil bozulmasın. Kendinize zaman tanıyın, bu bir yarış değil, o dokuların iyileşmesi, o kılcal damarların yeni yollar bulması ayları bulabiliyor... İnancınızı kaybettiğiniz an aynaya değil, ne kadar güçlü bir yolu yürüdüğünüze bakın derim.
