Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Ağrısı ayrı dert, kıyafet bulamaması ayrı bir çile... Sırtına binen o gizli yükü sen yıllarca taşırsın da kimse fark etmez. Ağır bir sırt çantasıyla bütün gün yürüdüğünü düşün, hiç çıkarmadan, her gün. İşte tam olarak böyle bir şey. O yük hafifleyince göğsüne ilk defa gerçekten nefes doluyor sanki.
Sırt ağrısından geceleri sağa sola dönüp durmaktan bıktın mı artık? Yastıkları üst üste koyup destek yapmaktan... Doktorlar ameliyat dediğinde insan bir irkiliyor tabii, ne de olsa bıçak altına yatmak kolay karar değil. Ama o omuzlardaki derin askı izlerini bir görsen, deri resmen içe göçmüş. Bel fıtığına kadar gidiyor işin ucu vallahi.
Görünüş falan hikaye aslında, işin aslı tamamen beden sağlığı. Boyun kasları sürekli gerim gerim geriliyor, baş ağrısı yapıyor sonra. Günün sonunda omuzlarını ovuşturmaktan yoruluyorsun ya abi, işte o ağrı birden bıçak gibi kesiliyor ameliyattan sonra. Yani sırf aynadaki görüntü değişmiyor, bedenin o ağır yükten kurtulup rahat bir nefes alıyor.
Bazen de insan kendi kendine soruyor tabii, acaba değer mi o kadar sancıya, iyileşme sürecine? Vallahi değer, kiminle konuşsan aynı şeyi söylüyor. Duruşun bile değişiyor bir kere, kendine güvenin geliyor, dik yürümeye başlıyorsun. O kambur durma çabası, yükü gizleme telaşı tamamen bitiyor...
Cilt pişiklerinden, yazın o sıcakta yaşanan azaptan bahsetmiyorum bile. Pudralar, kremler, özel çamaşırlar... Ne yapsan nafile, o tahriş bir türlü geçmek bilmez. Ameliyat masasından kalktığın an o bölgenin hava alması bile başka bir ferahlık. İnsan bedenine bu kadar eziyet etmemeli ya, gerçekten.
Hangi sporu yapacaksın ki o ağırlıkla? Koşmak dert, yürümek ayrı bir eziyet. Hafifleyince sanki üzerinden tonlarca yük kalkmış gibi oluyor, kuş gibi hafifliyorsun. Adım atışın, merdiven çıkışın bile değişiyor... Bedenin sana minnettar kalıyor resmen.
Çok düşününce insan işin içinden çıkamıyor, erteledikçe erteliyor. Ama sağlığın şakası yok, omurga bir kere bozuldu mu geriye dönüşü çok daha zor oluyor. Kendine bir iyilik yapıp o yükü omuzlarından indirmek en mantıklısı galiba...
Sırt ağrısından geceleri sağa sola dönüp durmaktan bıktın mı artık? Yastıkları üst üste koyup destek yapmaktan... Doktorlar ameliyat dediğinde insan bir irkiliyor tabii, ne de olsa bıçak altına yatmak kolay karar değil. Ama o omuzlardaki derin askı izlerini bir görsen, deri resmen içe göçmüş. Bel fıtığına kadar gidiyor işin ucu vallahi.
Görünüş falan hikaye aslında, işin aslı tamamen beden sağlığı. Boyun kasları sürekli gerim gerim geriliyor, baş ağrısı yapıyor sonra. Günün sonunda omuzlarını ovuşturmaktan yoruluyorsun ya abi, işte o ağrı birden bıçak gibi kesiliyor ameliyattan sonra. Yani sırf aynadaki görüntü değişmiyor, bedenin o ağır yükten kurtulup rahat bir nefes alıyor.
Bazen de insan kendi kendine soruyor tabii, acaba değer mi o kadar sancıya, iyileşme sürecine? Vallahi değer, kiminle konuşsan aynı şeyi söylüyor. Duruşun bile değişiyor bir kere, kendine güvenin geliyor, dik yürümeye başlıyorsun. O kambur durma çabası, yükü gizleme telaşı tamamen bitiyor...
Cilt pişiklerinden, yazın o sıcakta yaşanan azaptan bahsetmiyorum bile. Pudralar, kremler, özel çamaşırlar... Ne yapsan nafile, o tahriş bir türlü geçmek bilmez. Ameliyat masasından kalktığın an o bölgenin hava alması bile başka bir ferahlık. İnsan bedenine bu kadar eziyet etmemeli ya, gerçekten.
Hangi sporu yapacaksın ki o ağırlıkla? Koşmak dert, yürümek ayrı bir eziyet. Hafifleyince sanki üzerinden tonlarca yük kalkmış gibi oluyor, kuş gibi hafifliyorsun. Adım atışın, merdiven çıkışın bile değişiyor... Bedenin sana minnettar kalıyor resmen.
Çok düşününce insan işin içinden çıkamıyor, erteledikçe erteliyor. Ama sağlığın şakası yok, omurga bir kere bozuldu mu geriye dönüşü çok daha zor oluyor. Kendine bir iyilik yapıp o yükü omuzlarından indirmek en mantıklısı galiba...
