Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Büyük göğüs bir kadına hediye falan değildir, aksine hayatı her gün omuzlarında ağır bir yükle yaşama cezasıdır vallahi billahi. Sabah uyanırsınız, daha yataktan kalkmadan sırtınızda o bildik, sinsi sızı kendini hatırlatır. Aynaya bakarsınız, kıyafetlerin içindeki o emanet duruş canınızı sıkar. İşte tam bu noktada, "Ben bu yükü ömür boyu çekmek zorunda mıyım?" sorusu zihne düşer. Eğer aynadaki o yorgun kadını görüyorsanız ve artık nefes almakta zorlanıyorsanız, bu operasyon sizin için sadece bir ihtimal değil, aslında geç kalınmış bir özgürlük biletidir.
Güzellik algısı denen o acımasız çark, kadını kalıplara sokarken ne yazık ki sağlığı hep ıskalıyor abi ya. Sütyen askılarının omuzlarınızda bıraktığı o derin, kıpkırmızı olukları bir düşünün; sırf bu yüzden yazın sıcağında çekilen çileye değer mi? Spor yapmak involves büyük bir işkenceye dönüşür, koşamazsınız, dilediğiniz gibi hareket edemezsiniz. Göğüs altlarında oluşan o kronik pişikler, mantarlar da cabası… Ameliyat masası bazen estetik bir lüks değil, bildiğiniz kemik ve deri sağlığı için tek çıkış yoludur.
Kim ne derse desin, yirmi yaşındaki bir genç kızın taşıdığı o psikolojik yük, fiziksel ağırlıktan çok daha fazla can yakıyor bazen. Akranları tiril tiril elbiseler giyerken, kendini saklamak için sürekli bol tişörtlerin arkasına gizlenen o ürkek bakışları çok iyi bilirim. Kambur durmayı bir alışkanlık haline getirirler sırf dikkat çekmemek için, ne acı değil mi? Ergenlik dönemini bitirmiş, vücut gelişimi tamamlanmış her genç kadın, eğer bu ağırlık yüzünden hayata küsüyorsa, o cerrahın kapısını çalma vakti gelmiştir geçiyordur bile.
Doğumlar biter, emzirme dönemleri geride kalır ve geriye sadece yer çekimine yenik düşmüş, içi boşalmış ama hala kocaman kalan bir form kalır… Anneliğin getirdiği o kutsal ama yıpratıcı süreç, kadının kendi bedenine yabancılaşmasına yol açar bazen. Eski formunu kaybetmenin ötesinde, sarkıklığın yarattığı o fiziksel rahatsızlık hissi insanı hayattan bezdirir. Hani derler ya, bir dönemin kapanışı gibi; işte çocuk defterini kapatmış ve artık "biraz da kendim için yaşayayım" diyen her kadın bu dokunuşu hak ediyor.
Diyet yaparsınız, çılgınlar gibi kilo verirsiniz ama o üst beden bir türlü küçülmek bilmez, inat eder adeta. Ne yapsanız erimeyen, bölgesel olarak oraya çakılıp kalmış o yoğun meme dokusu kaderiniz değil, bunu bir kabul edelim önce. Vücut postürünüz, yani o omurga dengeniz öne doğru eğildikçe, yaşlılık günlerinizi şimdiden ipotek altına alıyorsunuz demektir. Kilo vermenize rağmen o hafiflik hissini bir türlü yakalayamıyorsanız, çözümün spor salonunda değil, steril bir ameliyathanede olduğunu kabullenmek gerek.
Sadece iki beden küçülmenin, bir kadının yürüyüşünü, bakışını, hatta hayata karşı o dik duruşunu nasıl değiştirdiğini kendi gözlerimle görmesem inanmazdım. Bir sabah uyanıyorsunuz ve omuzlarınızdaki o görünmez çuval gitmiş, hafiflemişsiniz, kuş gibi… Kıyafet alışverişi işkence olmaktan çıkıp keyfe dönüşüyor, sırf göğüs kısmı kapansın diye büyük beden ceketler almak zorunda kalmıyorsunuz artık. Hayat kalitesini bu denli doğrudan ve radikal şekilde yükselten başka bir operasyon daha var mıdır, sanmıyorum…
Güzellik algısı denen o acımasız çark, kadını kalıplara sokarken ne yazık ki sağlığı hep ıskalıyor abi ya. Sütyen askılarının omuzlarınızda bıraktığı o derin, kıpkırmızı olukları bir düşünün; sırf bu yüzden yazın sıcağında çekilen çileye değer mi? Spor yapmak involves büyük bir işkenceye dönüşür, koşamazsınız, dilediğiniz gibi hareket edemezsiniz. Göğüs altlarında oluşan o kronik pişikler, mantarlar da cabası… Ameliyat masası bazen estetik bir lüks değil, bildiğiniz kemik ve deri sağlığı için tek çıkış yoludur.
Kim ne derse desin, yirmi yaşındaki bir genç kızın taşıdığı o psikolojik yük, fiziksel ağırlıktan çok daha fazla can yakıyor bazen. Akranları tiril tiril elbiseler giyerken, kendini saklamak için sürekli bol tişörtlerin arkasına gizlenen o ürkek bakışları çok iyi bilirim. Kambur durmayı bir alışkanlık haline getirirler sırf dikkat çekmemek için, ne acı değil mi? Ergenlik dönemini bitirmiş, vücut gelişimi tamamlanmış her genç kadın, eğer bu ağırlık yüzünden hayata küsüyorsa, o cerrahın kapısını çalma vakti gelmiştir geçiyordur bile.
Doğumlar biter, emzirme dönemleri geride kalır ve geriye sadece yer çekimine yenik düşmüş, içi boşalmış ama hala kocaman kalan bir form kalır… Anneliğin getirdiği o kutsal ama yıpratıcı süreç, kadının kendi bedenine yabancılaşmasına yol açar bazen. Eski formunu kaybetmenin ötesinde, sarkıklığın yarattığı o fiziksel rahatsızlık hissi insanı hayattan bezdirir. Hani derler ya, bir dönemin kapanışı gibi; işte çocuk defterini kapatmış ve artık "biraz da kendim için yaşayayım" diyen her kadın bu dokunuşu hak ediyor.
Diyet yaparsınız, çılgınlar gibi kilo verirsiniz ama o üst beden bir türlü küçülmek bilmez, inat eder adeta. Ne yapsanız erimeyen, bölgesel olarak oraya çakılıp kalmış o yoğun meme dokusu kaderiniz değil, bunu bir kabul edelim önce. Vücut postürünüz, yani o omurga dengeniz öne doğru eğildikçe, yaşlılık günlerinizi şimdiden ipotek altına alıyorsunuz demektir. Kilo vermenize rağmen o hafiflik hissini bir türlü yakalayamıyorsanız, çözümün spor salonunda değil, steril bir ameliyathanede olduğunu kabullenmek gerek.
Sadece iki beden küçülmenin, bir kadının yürüyüşünü, bakışını, hatta hayata karşı o dik duruşunu nasıl değiştirdiğini kendi gözlerimle görmesem inanmazdım. Bir sabah uyanıyorsunuz ve omuzlarınızdaki o görünmez çuval gitmiş, hafiflemişsiniz, kuş gibi… Kıyafet alışverişi işkence olmaktan çıkıp keyfe dönüşüyor, sırf göğüs kısmı kapansın diye büyük beden ceketler almak zorunda kalmıyorsunuz artık. Hayat kalitesini bu denli doğrudan ve radikal şekilde yükselten başka bir operasyon daha var mıdır, sanmıyorum…
