Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Yerçekimi denen o amansız güçle baş etmek hiç kolay değil; hele ki mevzu kadın bedeni ve zamanın izleriyse. Aynaya bakıp "Acaba o eski diklik geri gelir mi?" diye düşünen binlerce kadının yolu eninde sonunda estetik cerrahların kapısına çıkıyor. Ameliyat masasına yatıp, o ağrıları sızıları göze alıp harika bir sonuç elde ediyorsunuz ama aklın bir köşesinde hep o kemirgen soru işareti kalıyor: Peki ya sonra?
Biz ne yaparsak yapalım, cerrahlar ne kadar muazzam dikişler atarsa atsın, dokuların yaşayan birer organizma olduğunu unutuyoruz bazen. Yani demem o ki, operasyon sihirli bir değnek değil, zamanı tamamen durdurmuyor, sadece saatleri birazcık geri alıyor. Hani o çok sevdiğimiz elastikiyet var ya, yaş aldıkça bizi yavaş yavaş terk ediyor işte... Ne yaparsınız, hayatın kanunu bu.
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, ameliyattan hemen sonraki o taş gibi formun ömür boyu aynen kalacağını düşünmek biraz saflık olur. Vücut dediğimiz şey sürekli bir değişim içinde; kilo alıp veriyoruz, hormonlarımız dalgalanıyor, menopoz kapıyı çalıyor. Hele bir de operasyon sonrası ciddi kilo kayıpları yaşanırsa, o içi boşalan derinin yeniden aşağı doğru meyil etmesi kaçınılmaz bir son haline geliyor. Vallahi billahi, cildinize ne kadar iyi bakarsanız bakın, büyük kilo dalgalanmaları bu ameliyatın en büyük düşmanı.
Sütyen kullanmayı bir özgürlük kısıtlaması olarak görenlerdenseniz, bu alışkanlığı acilen gözden geçirmeniz gerekecek. Çünkü operasyon ne kadar başarılı geçerse geçsin, içerideki o yeni kurulan anatomik dengeyi dışarıdan desteklemek şart. Spor yaparken göğüslerin kontrolsüzce savrulmasına izin vermek, o taze dikişlerin ve sıkılaşan dokuların erkenden pes etmesine zemin hazırlamaktan başka bir işe yaramaz.
Doktorunuzun ameliyat öncesi yaptığı o uzun bilgilendirmeleri, yapısal analizleri kulağınıza küpe yapmalısınız. Herkesin deri kalitesi, kolajen yapısı bir değil ki; kiminin cildi sımsıkıdır yıllarca bana mısın demez, kimininki ise pamuk gibidir ve esnemeye dünden razıdır. Eğer genetik mirasınız size çok esnek ve gevşemeye meyilli bir cilt sunduysa, operasyon sonrasındaki o koruma dönemini iki kat daha ciddiye almanız mantıklı bir yaklaşım olacaktır.
Aslında süreç tamamen sizin ellerinizde de değil, bazen sadece şans... Neyse, moral bozmaya gerek yok.
Beslenme düzeninizden tutun da su tüketim miktarınıza kadar her detay, ameliyat masasında aldığınız o güzel sonucun ömrünü doğrudan belirliyor aslında. Sigara mesela; hani şu cildin kanlanmasını, beslenmesini resmen baltalayan o kötü alışkanlık... Hücreler oksijensiz kaldıkça, bağ dokular gevşiyor ve o çok güvendiğimiz dik duruş yavaş yavaş teslim bayrağını çekiyor. Kendinize bir iyilik yapın ve cildinizi içeriden beslemeyi, ona hak ettiği nemi vermeyi asla ihmal etmeyin.
Tekrar bir operasyona ihtiyaç duyulur mu, yıllar sonra yeniden o sarkma kapıyı çalar mı derseniz; evet, ihtimaller dahilinde. Ama bu seferki hiçbir zaman ilk günkü o çok deforme olmuş hali gibi olmuyor, sadece zamana yenik düşen hafif bir gevşeme şeklinde kendini gösteriyor. Yani korkup da bu konfordan, bu özgüvenden vazgeçmek ne kadar doğru, orası tartışılır.
Biz ne yaparsak yapalım, cerrahlar ne kadar muazzam dikişler atarsa atsın, dokuların yaşayan birer organizma olduğunu unutuyoruz bazen. Yani demem o ki, operasyon sihirli bir değnek değil, zamanı tamamen durdurmuyor, sadece saatleri birazcık geri alıyor. Hani o çok sevdiğimiz elastikiyet var ya, yaş aldıkça bizi yavaş yavaş terk ediyor işte... Ne yaparsınız, hayatın kanunu bu.
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, ameliyattan hemen sonraki o taş gibi formun ömür boyu aynen kalacağını düşünmek biraz saflık olur. Vücut dediğimiz şey sürekli bir değişim içinde; kilo alıp veriyoruz, hormonlarımız dalgalanıyor, menopoz kapıyı çalıyor. Hele bir de operasyon sonrası ciddi kilo kayıpları yaşanırsa, o içi boşalan derinin yeniden aşağı doğru meyil etmesi kaçınılmaz bir son haline geliyor. Vallahi billahi, cildinize ne kadar iyi bakarsanız bakın, büyük kilo dalgalanmaları bu ameliyatın en büyük düşmanı.
Sütyen kullanmayı bir özgürlük kısıtlaması olarak görenlerdenseniz, bu alışkanlığı acilen gözden geçirmeniz gerekecek. Çünkü operasyon ne kadar başarılı geçerse geçsin, içerideki o yeni kurulan anatomik dengeyi dışarıdan desteklemek şart. Spor yaparken göğüslerin kontrolsüzce savrulmasına izin vermek, o taze dikişlerin ve sıkılaşan dokuların erkenden pes etmesine zemin hazırlamaktan başka bir işe yaramaz.
Doktorunuzun ameliyat öncesi yaptığı o uzun bilgilendirmeleri, yapısal analizleri kulağınıza küpe yapmalısınız. Herkesin deri kalitesi, kolajen yapısı bir değil ki; kiminin cildi sımsıkıdır yıllarca bana mısın demez, kimininki ise pamuk gibidir ve esnemeye dünden razıdır. Eğer genetik mirasınız size çok esnek ve gevşemeye meyilli bir cilt sunduysa, operasyon sonrasındaki o koruma dönemini iki kat daha ciddiye almanız mantıklı bir yaklaşım olacaktır.
Aslında süreç tamamen sizin ellerinizde de değil, bazen sadece şans... Neyse, moral bozmaya gerek yok.
Beslenme düzeninizden tutun da su tüketim miktarınıza kadar her detay, ameliyat masasında aldığınız o güzel sonucun ömrünü doğrudan belirliyor aslında. Sigara mesela; hani şu cildin kanlanmasını, beslenmesini resmen baltalayan o kötü alışkanlık... Hücreler oksijensiz kaldıkça, bağ dokular gevşiyor ve o çok güvendiğimiz dik duruş yavaş yavaş teslim bayrağını çekiyor. Kendinize bir iyilik yapın ve cildinizi içeriden beslemeyi, ona hak ettiği nemi vermeyi asla ihmal etmeyin.
Tekrar bir operasyona ihtiyaç duyulur mu, yıllar sonra yeniden o sarkma kapıyı çalar mı derseniz; evet, ihtimaller dahilinde. Ama bu seferki hiçbir zaman ilk günkü o çok deforme olmuş hali gibi olmuyor, sadece zamana yenik düşen hafif bir gevşeme şeklinde kendini gösteriyor. Yani korkup da bu konfordan, bu özgüvenden vazgeçmek ne kadar doğru, orası tartışılır.
