Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Görüşmeye gelen hastaların neredeyse hepsinin gözünde o malum tereddüt var. Ayna karşısına geçip uzun uzun kendinize baktığınız o anları çok iyi biliyorum, insan ister istemez kafasında bin bir türlü senaryo kuruyor... Protez mi doku dikleştirme mi, yoksa ikisi birden mi derken aklınızın karışması o kadar normal ki. Zaten bu kararı bir günde alamazsınız, almamalısınız da. Önemli olan bedeninizin neye ihtiyacı olduğunu, sizin o aynada tam olarak neyi görmek istediğinizi sakince anlamak.
Doktorun kapısından içeri girdiğinizde önünüze konan o kataloglar, boyutlar, mililitreler gözünüzü hiç korkutmasın vallahi. Hangi boy size uygun olur sorusunun tek bir doğru cevabı yok ki; komşunun kızı yaptırdı çok güzel oldu diye aynı protez sizde de öyle duracak diye bir kaide yok. Vücudun o kendi içindeki ince dengesi, omuz genişliğiniz, hatta duruşunuz bile o silikonun duruşunu baştan sona değiştiriyor. Bazen sadece küçük bir dokunuş yetecekken, bazen de "abi yok, ben biraz daha dolgun olsun istiyorum" diyebiliyor insan, ki bu da çok insani.
Narkoz lafını duyduğu an içi çekilen o kadar çok kadın gördüm ki bu meslek hayatımda... Aslında o kadar korkulacak, kabusa dönüştürülecek bir süreç değil ama gel de bunu o ameliyat masasına yatacak olan insana anlat işte. İlk birkaç gün hafif bir baskı, biraz sızı, sanki göğsünüzde ağır bir şey varmış hissi... Bunların hepsi yaşanacak, evet, ama birkaç gün sonra o ilk tedirginlik yerini yavaş yavaş rahatlamaya bırakacak. Sabırlı olmak, vücuda o toparlanma süresini tanımak tek mesele.
Protezin ömrü biter mi, seneler sonra yeniletmek gerekir mi sorusu da kafayı kurcalıyor tabii içten içe. Eskiden o on yılda bir değişecek muhabbeti çok dönerdi, vallahi billahi her hastada durum böyle işlemek zorunda değil. Günümüz teknolojisinde kullanılan malzemeler öyle eski usül şeyler değil artık, bir komplikasyon yaşanmadığı sürece durduk yere ameliyat masasına yatmanın pek bir alemi kalmıyor. Zaten vücut da zamanla o protezi kendi parçası gibi kabul edip benimsiyor.
İyileşme dönemi denince insanların gözünde nedense aylarca yataktan kalkamamaktı, dünyadan izole olmak gibi senaryolar canlanıyor. Yok öyle bir şey, birkaç haftaya kalmadan hayatınızın normal ritmine dönüyorsunuz zaten. Tabii o ilk haftalarda ağır kaldırmamak, spor salonuna koşup kendinizi zorlamamak gerekiyor, yani biraz ağır takılmak şart... Korse kullanımı falan derken insan bazen daralıyor, "öff bu ne zaman bitecek" diyor ama o dokuların yerine oturması için bu ufak zahmetlere katlanmak gerekiyor.
İz kalacak mı peki, en çok da bu sorunun cevabı merak ediliyor herhalde. Bıçak değen her yerde az ya da çok bir iz kalır, bunu dürüstçe söylemek lazım, aksini iddia eden yalan söyler. Ama o izin nereye saklandığı, zamanla nasıl silikleşip cildin kendi tonuna karıştığı asıl önemli olan nokta. Göğüs altı katlantısına ya da meme ucunun o koyu sınırına saklanan minik çizgiler zamanla öyle bir belirsizleşiyor ki... Siz bile bir süre sonra nerede olduğunu unutup gidiyorsunuz.
Sonuçta bu tamamen sizin kendi bedeninizle barışma, kendinizi daha iyi hissetme yolculuğunuz. Başkaları ne der, çevremdeki insanlar fark eder mi kaygısını bir kenara bırakıp sadece kendi hislerinize odaklanmak en doğrusu... Günün sonunda o aynaya baktığınızda yüzünüzde beliren o tatmin olmuş gülümseme var ya, işte her şeye değen kısım tam olarak orası.
Doktorun kapısından içeri girdiğinizde önünüze konan o kataloglar, boyutlar, mililitreler gözünüzü hiç korkutmasın vallahi. Hangi boy size uygun olur sorusunun tek bir doğru cevabı yok ki; komşunun kızı yaptırdı çok güzel oldu diye aynı protez sizde de öyle duracak diye bir kaide yok. Vücudun o kendi içindeki ince dengesi, omuz genişliğiniz, hatta duruşunuz bile o silikonun duruşunu baştan sona değiştiriyor. Bazen sadece küçük bir dokunuş yetecekken, bazen de "abi yok, ben biraz daha dolgun olsun istiyorum" diyebiliyor insan, ki bu da çok insani.
Narkoz lafını duyduğu an içi çekilen o kadar çok kadın gördüm ki bu meslek hayatımda... Aslında o kadar korkulacak, kabusa dönüştürülecek bir süreç değil ama gel de bunu o ameliyat masasına yatacak olan insana anlat işte. İlk birkaç gün hafif bir baskı, biraz sızı, sanki göğsünüzde ağır bir şey varmış hissi... Bunların hepsi yaşanacak, evet, ama birkaç gün sonra o ilk tedirginlik yerini yavaş yavaş rahatlamaya bırakacak. Sabırlı olmak, vücuda o toparlanma süresini tanımak tek mesele.
Protezin ömrü biter mi, seneler sonra yeniletmek gerekir mi sorusu da kafayı kurcalıyor tabii içten içe. Eskiden o on yılda bir değişecek muhabbeti çok dönerdi, vallahi billahi her hastada durum böyle işlemek zorunda değil. Günümüz teknolojisinde kullanılan malzemeler öyle eski usül şeyler değil artık, bir komplikasyon yaşanmadığı sürece durduk yere ameliyat masasına yatmanın pek bir alemi kalmıyor. Zaten vücut da zamanla o protezi kendi parçası gibi kabul edip benimsiyor.
İyileşme dönemi denince insanların gözünde nedense aylarca yataktan kalkamamaktı, dünyadan izole olmak gibi senaryolar canlanıyor. Yok öyle bir şey, birkaç haftaya kalmadan hayatınızın normal ritmine dönüyorsunuz zaten. Tabii o ilk haftalarda ağır kaldırmamak, spor salonuna koşup kendinizi zorlamamak gerekiyor, yani biraz ağır takılmak şart... Korse kullanımı falan derken insan bazen daralıyor, "öff bu ne zaman bitecek" diyor ama o dokuların yerine oturması için bu ufak zahmetlere katlanmak gerekiyor.
İz kalacak mı peki, en çok da bu sorunun cevabı merak ediliyor herhalde. Bıçak değen her yerde az ya da çok bir iz kalır, bunu dürüstçe söylemek lazım, aksini iddia eden yalan söyler. Ama o izin nereye saklandığı, zamanla nasıl silikleşip cildin kendi tonuna karıştığı asıl önemli olan nokta. Göğüs altı katlantısına ya da meme ucunun o koyu sınırına saklanan minik çizgiler zamanla öyle bir belirsizleşiyor ki... Siz bile bir süre sonra nerede olduğunu unutup gidiyorsunuz.
Sonuçta bu tamamen sizin kendi bedeninizle barışma, kendinizi daha iyi hissetme yolculuğunuz. Başkaları ne der, çevremdeki insanlar fark eder mi kaygısını bir kenara bırakıp sadece kendi hislerinize odaklanmak en doğrusu... Günün sonunda o aynaya baktığınızda yüzünüzde beliren o tatmin olmuş gülümseme var ya, işte her şeye değen kısım tam olarak orası.
