Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Diş hekiminin o meşhur koltuğuna oturup tepedeki devasa ışık gözünüzü aldığında, içinizden hafif bir ürpertinin geçmediğini söyleyebilir misiniz? Çocukken soluğu hastanede aldığım o karlı günü hatırlıyorum; parmağıma küçük bir müdahale yapılacaktı ve ben korkudan titrerken beyaz önlüklü doktor, "Bak şimdi orayı birazcık uyutacağız, hiçbir şey hissetmeyeceksin" demişti. İşte o an hayatımda ilk kez, sadece küçük bir bölgenin tamamen dünyadan kopup hissizleşebileceğine şahit olmuştum. Lokal anestezi dediğimiz şey aslında tam olarak bu; bilinciniz yerinde, etrafı duyuyorsunuz ama o canınızı sıkacak acı dalgası bir türlü size ulaşamıyor.
Küçük bir iğne ucuyla başlayan o saniyelik his, aslında sinirlerinizin beyne giden otobanını geçici olarak trafiğe kapatıyor vallahi. Yani aslında acı orada bir yerde duruyor durmasına ama o sinyali taşıyan haberciler yolda kalınca, yukarısı yani beyniniz durumdan tamamen habersiz kalıyor. Tabii insan o an "Acaba uyuştu mu, ya tam ortasında hissedersem?" diye kendi kendini yemekten geri duramıyor ki bu da işin tuzu biberi... Neyse ki modern tıp bu konuda artık o kadar hassas ki, korkularınızın çoğu sadece eski anıların zihninizde bıraktığı asılsız tortulardan ibaret kalıyor.
Sadece o bölgeyi sessize almak, bütün vücudu ağır bir uykuya teslim etmekten her zaman çok daha mantıklı ve güvenli bir yol olarak karşımıza çıkıyor. Büyük ameliyatlardaki o hantal, insanı saatlerce sersemleten genel anestezinin yükünü çekmek yerine, lokal olanı tercih etmek adeta nokta atışı bir kurtuluş sunuyor bünyeye. Düşünsenize, bir yandan parmağınız dikiş atılırken uyuşuk duruyor, diğer yandan siz doktorla akşamki maçı ya da hayat pahalılığını konuşabiliyorsunuz. Hekimlerin de işini acayip kolaylaştırıyor bu durum; hasta uyanık, tepki verebiliyor, yönlendirmeleri anında algılıyor.
Geçenlerde bir arkadaşım basit bir ben aldırma işlemi için masaya yattığında, heyecanını yatıştırmak yine bana düşmüştü. "Yahu" dedim, "altı üstü oraya minicik bir sıvı enjekte edecekler, beş dakika sonra işlem bitecek ve sen yürüyerek evine döneceksin, bu lüks değil de ne?" Gerçekten de öyle; hastanede saatlerce yatmanıza, refakatçi aramanıza ya da narkozun o can sıkıcı ayılma evresini yaşamanıza hiç gerek kalmıyor. İşlem bitiyor, uyuşukluk yavaş yavaş, karıncalanarak dağılıyor ve siz günlük hayatınıza kaldığınız yerden, sanki hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsunuz.
Yine de her tıbbi müdahalede olduğu gibi, burada da işi ehline bırakmak ve öncesinde o küçük formları doldururken dürüst olmak hayati önem taşıyor abi. Alerjiniz var mı, daha önce benzer bir işlemde sıkıntı yaşadınız mı, kalp ritminiz ne durumda... Bunları doktora eksiksiz anlatmak zorundasınız ki, o küçük iğnenin dozu ve içeriği tam sizin bünyenize göre ayarlansın. Korkunun ecele faydası yok derler ama doğru bilgiyle donatılmış tatlı bir cesaret, o koltuğa çok daha huzurlu oturmanızı sağlayacaktır, benden söylemesi.
Küçük bir iğne ucuyla başlayan o saniyelik his, aslında sinirlerinizin beyne giden otobanını geçici olarak trafiğe kapatıyor vallahi. Yani aslında acı orada bir yerde duruyor durmasına ama o sinyali taşıyan haberciler yolda kalınca, yukarısı yani beyniniz durumdan tamamen habersiz kalıyor. Tabii insan o an "Acaba uyuştu mu, ya tam ortasında hissedersem?" diye kendi kendini yemekten geri duramıyor ki bu da işin tuzu biberi... Neyse ki modern tıp bu konuda artık o kadar hassas ki, korkularınızın çoğu sadece eski anıların zihninizde bıraktığı asılsız tortulardan ibaret kalıyor.
Sadece o bölgeyi sessize almak, bütün vücudu ağır bir uykuya teslim etmekten her zaman çok daha mantıklı ve güvenli bir yol olarak karşımıza çıkıyor. Büyük ameliyatlardaki o hantal, insanı saatlerce sersemleten genel anestezinin yükünü çekmek yerine, lokal olanı tercih etmek adeta nokta atışı bir kurtuluş sunuyor bünyeye. Düşünsenize, bir yandan parmağınız dikiş atılırken uyuşuk duruyor, diğer yandan siz doktorla akşamki maçı ya da hayat pahalılığını konuşabiliyorsunuz. Hekimlerin de işini acayip kolaylaştırıyor bu durum; hasta uyanık, tepki verebiliyor, yönlendirmeleri anında algılıyor.
Geçenlerde bir arkadaşım basit bir ben aldırma işlemi için masaya yattığında, heyecanını yatıştırmak yine bana düşmüştü. "Yahu" dedim, "altı üstü oraya minicik bir sıvı enjekte edecekler, beş dakika sonra işlem bitecek ve sen yürüyerek evine döneceksin, bu lüks değil de ne?" Gerçekten de öyle; hastanede saatlerce yatmanıza, refakatçi aramanıza ya da narkozun o can sıkıcı ayılma evresini yaşamanıza hiç gerek kalmıyor. İşlem bitiyor, uyuşukluk yavaş yavaş, karıncalanarak dağılıyor ve siz günlük hayatınıza kaldığınız yerden, sanki hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsunuz.
Yine de her tıbbi müdahalede olduğu gibi, burada da işi ehline bırakmak ve öncesinde o küçük formları doldururken dürüst olmak hayati önem taşıyor abi. Alerjiniz var mı, daha önce benzer bir işlemde sıkıntı yaşadınız mı, kalp ritminiz ne durumda... Bunları doktora eksiksiz anlatmak zorundasınız ki, o küçük iğnenin dozu ve içeriği tam sizin bünyenize göre ayarlansın. Korkunun ecele faydası yok derler ama doğru bilgiyle donatılmış tatlı bir cesaret, o koltuğa çok daha huzurlu oturmanızı sağlayacaktır, benden söylemesi.
