Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyathanenin kapısı kapandığında, dışarıda kalan herkes için zaman durur ama içeride bambaşka bir titizlik başlar. Kolon ameliyatı dediğimiz şey, öyle dışarıdan duyulduğu gibi basit bir kesip biçme işi değil dostum; adeta vücudun en karmaşık labirentinde yapılan ince bir restorasyon çalışmasıdır. Cerrah orada sadece bir dokuyu çıkarmıyor, hastanın gelecekteki yaşam kalitesini ilmek ilmek yeniden örüyor. Hani derler ya "işin mutfağı" diye, işte bu ameliyat cerrahinin tam anlamıyla mutfağıdır, ustalık ister, tecrübe ister.
Cerrahın eline neşteri aldığı o ilk an, aslında haftalar süren bir hazırlık maratonunun sadece görünen kısmıdır. Vallahi billahi diyorum, hasta anesteziyle derin bir uykuya dalarken, arkada devasa bir ekip her bir adımı milim milim hesaplar. Karnın açılmasıyla başlayan o süreçte — ister açık yapılsın ister laparoskopik — asıl mesele hasarlı bölgeyi çevre dokulara hiç zarar vermeden çekip almaktır. Ama durun bakalım...
Peki, hastalıklı bağırsak parçası çıkarıldıktan sonra içeride ne oluyor sanıyorsunuz? İşte zurnanın zırt dediği yer tam da burası, yani iki sağlıklı bağırsak ucunun birbirine yeniden bağlanması aşaması. Bir terzinin en pahalı kumaşı dikerken gösterdiği o muazzam özen var ya, cerrah da tam olarak o hassasiyetle iki ucu birleştirir. Bir sızıntı bile olmamalı, her şey sıfır hatayla tamamlanmalı...
Gözünüzü açtığınız an ameliyat bitmiş sayılır mı peki, kesinlikle hayır. İyileşme süreci, en az o neşterin kesiği kadar hayati bir parçasıdır bu işin. Abi vallahi bak, hastanın ilk gazını çıkarması ya da ayağa kalkıp koridorda attığı o küçük adımlar, dışarıdaki yakınları için küçük ama ameliyatı yapan ekip için zafer çığlığıdır. O bağırsak yeniden çalışacak, o sistem tıkır tıkır işlemeye başlayacak ki biz buna tam başarı diyelim.
Hastaneden taburcu olup eve geçtiğinizde ameliyat aslında zihninizde devam eder, içinizde bir yerlerde o yenilenme hissi sürer. Vücudunuza zaman tanımalısınız, onun size sunduğu işaretleri dinlemeli ve doktorun dediklerinden bir milim bile sapmamalısınız. Kendi kendinize bir iyileşme takvimi uydurmak yerine, bedenin ritmine güvenmek en akıllıca yoldur. Sonuçta bu bir süreç, sabırla yürünmesi gereken uzun bir yol...
Cerrahın eline neşteri aldığı o ilk an, aslında haftalar süren bir hazırlık maratonunun sadece görünen kısmıdır. Vallahi billahi diyorum, hasta anesteziyle derin bir uykuya dalarken, arkada devasa bir ekip her bir adımı milim milim hesaplar. Karnın açılmasıyla başlayan o süreçte — ister açık yapılsın ister laparoskopik — asıl mesele hasarlı bölgeyi çevre dokulara hiç zarar vermeden çekip almaktır. Ama durun bakalım...
Peki, hastalıklı bağırsak parçası çıkarıldıktan sonra içeride ne oluyor sanıyorsunuz? İşte zurnanın zırt dediği yer tam da burası, yani iki sağlıklı bağırsak ucunun birbirine yeniden bağlanması aşaması. Bir terzinin en pahalı kumaşı dikerken gösterdiği o muazzam özen var ya, cerrah da tam olarak o hassasiyetle iki ucu birleştirir. Bir sızıntı bile olmamalı, her şey sıfır hatayla tamamlanmalı...
Gözünüzü açtığınız an ameliyat bitmiş sayılır mı peki, kesinlikle hayır. İyileşme süreci, en az o neşterin kesiği kadar hayati bir parçasıdır bu işin. Abi vallahi bak, hastanın ilk gazını çıkarması ya da ayağa kalkıp koridorda attığı o küçük adımlar, dışarıdaki yakınları için küçük ama ameliyatı yapan ekip için zafer çığlığıdır. O bağırsak yeniden çalışacak, o sistem tıkır tıkır işlemeye başlayacak ki biz buna tam başarı diyelim.
Hastaneden taburcu olup eve geçtiğinizde ameliyat aslında zihninizde devam eder, içinizde bir yerlerde o yenilenme hissi sürer. Vücudunuza zaman tanımalısınız, onun size sunduğu işaretleri dinlemeli ve doktorun dediklerinden bir milim bile sapmamalısınız. Kendi kendinize bir iyileşme takvimi uydurmak yerine, bedenin ritmine güvenmek en akıllıca yoldur. Sonuçta bu bir süreç, sabırla yürünmesi gereken uzun bir yol...
