Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Vücudun sana aslında her ay minik sinyaller gönderiyor da sen mi duymuyorsun acaba, hiç düşündün mü bunu? Adet kanamaların bir bakıyorsun iki gün sürüyor, bir bakıyorsun on gün bitmek bilmiyor, rengi bile kahverengiye dönüyor bazen... İşte tam da bu düzensizlikler, o içerideki fabrikanın çarklarının pek de senkronize dönmediğinin ilk işareti olabilir, kulak arkası etmemek lazım.
Yıllardır her ay o malum günlerde sancıdan kıvranıp duruyorsan, hani ağrı kesiciler bile fayda etmiyor da yataklara düşüyorsan, orada durup bir düşünmek gerek abi ya... Öyle "her kadının ağrısı olur, geçer" deyip geçiştirilecek bir şey değil bu endometriyozis dedikleri illet, çaktırmadan yolları tıkıyor olabilir. Yani demem o ki, o amansız sancılar sadece canını yakmıyor, gelecekteki planlarını da baltalıyor olabilir sessiz sedasız.
Sadece kadınlarda arıyoruz kabahati ama erkek tarafında da işler öyle her zaman tıkırında gitmeyebiliyor vallahi billahi. Bir bakıyorsun testislerde bir dolgunluk, tuhaf bir sızı ya da gözle görülür bir varisleşme... Sperm kalitesini gizliden gizliye eriten o varikosel mevzusu var ya, hiç ruhun duymadan çocuk sahibi olma ihtimalini feci şekilde düşürüyor işte.
Yüzünde aniden biten o inatçı sivilceler, ne yapsan gitmeyen kilolar ve dudak üstünde beliren tüyler... Polikistik over sendromu denen o can sıkıcı hormon karmaşası tam olarak böyle bir şey; yumurtlamayı resmen nadasa bırakıyor, canı ne zaman isterse o zaman çalıştırıyor sistemi. Vücudun hormon dengesi bir kere şirazesinden çıktı mı, bebek hayalleri de haliyle biraz başka bahara kalıyor.
Bazen de her şey kağıt üzerinde mükemmel görünür, tahliller temiz çıkar, doktorlar "hiçbir sorun yok" der ama yine de o çift çizgi bir türlü belirmek bilmez o beyaz çubuğunda... Sebepsiz kısırlık diyorlar adına, yani tıbbın bile "biz de çözemedik kardeş" deyip işin içinden çıktığı o gri alan... İnsan neye uğradığını şaşırıyor, elde hiçbir somut ipucu olmayınca neyle savaşacağını bilemiyor ki kişi...
Yatak odasındaki o özel anlar, sırf çocuk yapmak için planlı bir mesaiye dönüştüyse ve üstüne bir de canın yanmaya başladıysa acilen bir mola vermelisin. İlişki sırasında hissettiğin o derinden gelen keskin ağrı, içeride bir yerlerde enfeksiyonların ya da yapışıklıkların kol gezdiğinin çok açık bir kanıtı aslında. Keyif almayı bıraktığın, üstüne bir de fiziksel acı çektiğin bir süreçte o mucizeyi beklemek pek de mantıklı değil zaten.
Yaş otuz beşi, kırkı devirdiyse ve sen hala "daha vaktimiz var, kariyer falan" diyorsan, biyolojik saatin acımasız tık tıklarını biraz hafife alıyorsun demektir. Yumurta rezervi dediğin şey dipsiz bir kuyu değil, her geçen yıl o havuzdan eksiliyor ve kalanların kalitesi de eski tadı vermiyor maalesef. Zamanı geriye sarmak imkansız olduğuna göre, o takvimi biraz daha dikkatli okumakta fayda var sanki.
Eşinin geçirdiği o çocukluk hastalıkları, hani şu kabakulak olup da yüksek ateşle yattığı günler var ya, işte onlar yıllar sonra karşına devasa bir engel olarak çıkabiliyor. Erkeklik hücrelerinin üretim merkezini vuran o eski mikrop, bugün çocuk özlemiyle yanıp tutuşmana sebep olan asıl suçlu çıkarsa hiç şaşırma. Geçmişi kurcalamak lazım bazen, hani o gözden kaçan eski bir reçete her şeyi açıklayabilir...
Yıllardır her ay o malum günlerde sancıdan kıvranıp duruyorsan, hani ağrı kesiciler bile fayda etmiyor da yataklara düşüyorsan, orada durup bir düşünmek gerek abi ya... Öyle "her kadının ağrısı olur, geçer" deyip geçiştirilecek bir şey değil bu endometriyozis dedikleri illet, çaktırmadan yolları tıkıyor olabilir. Yani demem o ki, o amansız sancılar sadece canını yakmıyor, gelecekteki planlarını da baltalıyor olabilir sessiz sedasız.
Sadece kadınlarda arıyoruz kabahati ama erkek tarafında da işler öyle her zaman tıkırında gitmeyebiliyor vallahi billahi. Bir bakıyorsun testislerde bir dolgunluk, tuhaf bir sızı ya da gözle görülür bir varisleşme... Sperm kalitesini gizliden gizliye eriten o varikosel mevzusu var ya, hiç ruhun duymadan çocuk sahibi olma ihtimalini feci şekilde düşürüyor işte.
Yüzünde aniden biten o inatçı sivilceler, ne yapsan gitmeyen kilolar ve dudak üstünde beliren tüyler... Polikistik over sendromu denen o can sıkıcı hormon karmaşası tam olarak böyle bir şey; yumurtlamayı resmen nadasa bırakıyor, canı ne zaman isterse o zaman çalıştırıyor sistemi. Vücudun hormon dengesi bir kere şirazesinden çıktı mı, bebek hayalleri de haliyle biraz başka bahara kalıyor.
Bazen de her şey kağıt üzerinde mükemmel görünür, tahliller temiz çıkar, doktorlar "hiçbir sorun yok" der ama yine de o çift çizgi bir türlü belirmek bilmez o beyaz çubuğunda... Sebepsiz kısırlık diyorlar adına, yani tıbbın bile "biz de çözemedik kardeş" deyip işin içinden çıktığı o gri alan... İnsan neye uğradığını şaşırıyor, elde hiçbir somut ipucu olmayınca neyle savaşacağını bilemiyor ki kişi...
Yatak odasındaki o özel anlar, sırf çocuk yapmak için planlı bir mesaiye dönüştüyse ve üstüne bir de canın yanmaya başladıysa acilen bir mola vermelisin. İlişki sırasında hissettiğin o derinden gelen keskin ağrı, içeride bir yerlerde enfeksiyonların ya da yapışıklıkların kol gezdiğinin çok açık bir kanıtı aslında. Keyif almayı bıraktığın, üstüne bir de fiziksel acı çektiğin bir süreçte o mucizeyi beklemek pek de mantıklı değil zaten.
Yaş otuz beşi, kırkı devirdiyse ve sen hala "daha vaktimiz var, kariyer falan" diyorsan, biyolojik saatin acımasız tık tıklarını biraz hafife alıyorsun demektir. Yumurta rezervi dediğin şey dipsiz bir kuyu değil, her geçen yıl o havuzdan eksiliyor ve kalanların kalitesi de eski tadı vermiyor maalesef. Zamanı geriye sarmak imkansız olduğuna göre, o takvimi biraz daha dikkatli okumakta fayda var sanki.
Eşinin geçirdiği o çocukluk hastalıkları, hani şu kabakulak olup da yüksek ateşle yattığı günler var ya, işte onlar yıllar sonra karşına devasa bir engel olarak çıkabiliyor. Erkeklik hücrelerinin üretim merkezini vuran o eski mikrop, bugün çocuk özlemiyle yanıp tutuşmana sebep olan asıl suçlu çıkarsa hiç şaşırma. Geçmişi kurcalamak lazım bazen, hani o gözden kaçan eski bir reçete her şeyi açıklayabilir...
