Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
İnsanın kendi bedenini dinlemesi dedikleri o eski gelenek, yoğun temponun arasında kaybolup gitti sanırım. Sabah gayet rahat kapanan bir pantolon düğmenin, akşamüstüne doğru adeta bir düşman gibi bele batmaya başlaması... Hani dersin ki durduk yere ne değişti birkaç saat içinde? Hızlı hızlı atıştırılan o öğle yemekleri, ayaküstü geçiştirilen lokmalar zamanla birikiyor işte, beden de en nihayetinde kendi dilince bir tepki veriyor.
Masa başında saatlerce hareketsiz oturmanın getirdiği o garip ağırlık hissi yok mu abi, vallahi insanı gün ortasında hayattan soğutur. Sindirim sistemi dediğin mekanizma aslında tam bir düzen tutkunu; sen onu ritimsiz bıraktığında, hareket alanını kısıtladığında hemen gaz birikimiyle, o malum gerginlikle karşılık veriyor. Bazen sadece biraz yürümek, şöyle bir açılmak bile yitiği bulmaya yetecekken, biz her şeyi bir mucizevi çaydan ya da ilaçtan bekliyoruz...
Gazlı içecekleri masadan eksik etmemek ya da her yemeğin yanında o köpüklü sıvıları tüketmek... İnsan zihninde "ferahlatır" diye yer etmiş bir kere, reddetmek zor geliyor. Oysa o kabarcıkların Mide çeperinde yarattığı basınca, organizmanın gösterdiği direnç tamamen doğal bir tepki. Hani derler ya, kendi elimizle kendimizi zora sokuyoruz bazen.
Stres denen o görünmez yük, doğrudan sindirim hattına vuruyor. Önemli bir toplantı öncesinde ya da içinizi kemiren bir endişe anında karnınızın bir balon gibi şişmeye başladığını fark etmişsinizdir. İnan olsun, beyin ne hissediyorsa bağırsaklar da aynı ritimle sarsılıyor; iki organ arasındaki o gizli hat hiç kopmuyor sanki...
Günün son öğününü gece yarısına doğru yemek ve ardından hemen yatağa geçmek... Vücut dinlenmeye çekilecekken ona ağır bir mesai yüklemek, sabah o tanımlanamayan rahatsızlık hissiyle uyanmanın en kestirme yolu. Belki de tabağı biraz daha erken kapatmak, sindirim sistemine gece boyunca ihtiyaç duyduğu o sakin zamanı tanımak gerek...
Hangi gıdanın bünyeye dokunduğunu keşfetmek bir tür kişisel keşif yolculuğu aslında. Kimine süt ürünleri ağır gelir, kimine baklagiller ya da maya... Herkesin sindirim haritası birbirinden o kadar farklı ki, başkasına iyi gelen bir alışkanlık sizde tam tersi bir felakete dönüşebiliyor...
Bazen de altında yatan mesele öyle basit bir beslenme hatası olmayabilir, vücudun daha derinlerden verdiği bir imdat çağrısıdır belki de. Günlerce geçmeyen, ağrıyla kol kola yürüyen o inatçı şişkinlikleri sadece gaz deyip geçiştirmek... İnsanın kendi sağlığına karşı biraz daha basiretli, biraz daha gözlemci olması gerekiyor sanki.
Masa başında saatlerce hareketsiz oturmanın getirdiği o garip ağırlık hissi yok mu abi, vallahi insanı gün ortasında hayattan soğutur. Sindirim sistemi dediğin mekanizma aslında tam bir düzen tutkunu; sen onu ritimsiz bıraktığında, hareket alanını kısıtladığında hemen gaz birikimiyle, o malum gerginlikle karşılık veriyor. Bazen sadece biraz yürümek, şöyle bir açılmak bile yitiği bulmaya yetecekken, biz her şeyi bir mucizevi çaydan ya da ilaçtan bekliyoruz...
Gazlı içecekleri masadan eksik etmemek ya da her yemeğin yanında o köpüklü sıvıları tüketmek... İnsan zihninde "ferahlatır" diye yer etmiş bir kere, reddetmek zor geliyor. Oysa o kabarcıkların Mide çeperinde yarattığı basınca, organizmanın gösterdiği direnç tamamen doğal bir tepki. Hani derler ya, kendi elimizle kendimizi zora sokuyoruz bazen.
Stres denen o görünmez yük, doğrudan sindirim hattına vuruyor. Önemli bir toplantı öncesinde ya da içinizi kemiren bir endişe anında karnınızın bir balon gibi şişmeye başladığını fark etmişsinizdir. İnan olsun, beyin ne hissediyorsa bağırsaklar da aynı ritimle sarsılıyor; iki organ arasındaki o gizli hat hiç kopmuyor sanki...
Günün son öğününü gece yarısına doğru yemek ve ardından hemen yatağa geçmek... Vücut dinlenmeye çekilecekken ona ağır bir mesai yüklemek, sabah o tanımlanamayan rahatsızlık hissiyle uyanmanın en kestirme yolu. Belki de tabağı biraz daha erken kapatmak, sindirim sistemine gece boyunca ihtiyaç duyduğu o sakin zamanı tanımak gerek...
Hangi gıdanın bünyeye dokunduğunu keşfetmek bir tür kişisel keşif yolculuğu aslında. Kimine süt ürünleri ağır gelir, kimine baklagiller ya da maya... Herkesin sindirim haritası birbirinden o kadar farklı ki, başkasına iyi gelen bir alışkanlık sizde tam tersi bir felakete dönüşebiliyor...
Bazen de altında yatan mesele öyle basit bir beslenme hatası olmayabilir, vücudun daha derinlerden verdiği bir imdat çağrısıdır belki de. Günlerce geçmeyen, ağrıyla kol kola yürüyen o inatçı şişkinlikleri sadece gaz deyip geçiştirmek... İnsanın kendi sağlığına karşı biraz daha basiretli, biraz daha gözlemci olması gerekiyor sanki.
