Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Ekmekle aranı dünü bugün bir kenara bırakıp tamamen vedalaşmak, vücuduna öyle zannettiğin gibi mucizevi bir iyileşme getirmeyecek. Bütün sistemi bir anda kilitlemenin, metabolizmayı durduk yere paniğe sokmanın alemi yok vallahi. Hücrelerin ana yakıtını cart diye kestiğinde, beyin bocalıyor, odaklanma hak getire, enerji desen diplerde geziyor. Yani anlayacağın, karbonhidratı hayatından tamamen çıkarmak aslında motorun yağını boşaltıp yola devam etmeye çalışmaktan farksız...
Aynanın karşısına geçip "Ben artık hiç karbonhidrat yemeyeceğim" dediğin an, vücudundaki glikojen depoları boşalırken giden şeyin yağ değil de sadece su olduğunu bilsen şaşırırsın abi. Süreç ilk başlarda hızlı kilo verdiriyor gibi durur, tartıdaki rakamlar düşer ama o giden sadece ödem işte. Kas kaybı riski kapıda beklerken, metabolizma hızın da günden güne yavaşlamaya başlar. Kendini sürekli halsiz, sürekli sinirli hissetmenin arkasındaki asıl sebebi uzaklarda aramaya gerek yok.
Karmaşık karbonhidratlar dediğimiz o lifli gıdalar, yulaf, baklagiller, tam tahıllar aslında senin bağırsak sağlığının en büyük teminatı. Bunları beslenmeden sıfırladığın zaman sindirim sistemi kelimenin tam anlamıyla çöküyor. Yararlı bakterileri aç bırakıp sonra da "Karnım neden sürekli şiş, niye sindiremiyorum" diye kara kara düşünmek... Bağırsak mikrobiyotası çöktüğünde sadece sindirim değil, bağışıklık da yerle bir oluyor haliyle.
Acıktığında gözün dönüyorsa, tatlı krizleri gece yarısı uykudan uyandırıyorsa bil ki sorun karbonhidrat yemekte değil, yanlış türünü seçmekte. Şekerli içecekler, hamur işleri, işlenmiş un elbette kan şekerini bir fırlatıp bir düşürür, seni o bitmeyen kısır döngüye sokar. Ama sen gidip de kaliteli karbonhidratı, sebzeyi, bakliyatı aynı kefeye koyarsan... Bütün mesele kaliteli kaynakları tabağına doğru oranla koyabilmekte yatıyor.
Spor yaparken o son seti çıkaramıyorsan, merdivenleri çıkarken bacakların titriyorsa kaslarının glikoza ne kadar aç olduğunu anlaman lazım. Antrenman performansının yerlerde sürünmesi, gün boyu kafanın içinde bir sis perdesiyle gezmen hep bu yüzden. Karbonhidratı sıfırlamak yerine porsiyon kontrolü yapmak, zamanlamayı doğru ayarlamak çok daha akıllıca bir hamle olur. Yani tamamen kesmek çözüm değil, sadece neyi ne zaman yiyeceğini bilmek önemli.
Aynanın karşısına geçip "Ben artık hiç karbonhidrat yemeyeceğim" dediğin an, vücudundaki glikojen depoları boşalırken giden şeyin yağ değil de sadece su olduğunu bilsen şaşırırsın abi. Süreç ilk başlarda hızlı kilo verdiriyor gibi durur, tartıdaki rakamlar düşer ama o giden sadece ödem işte. Kas kaybı riski kapıda beklerken, metabolizma hızın da günden güne yavaşlamaya başlar. Kendini sürekli halsiz, sürekli sinirli hissetmenin arkasındaki asıl sebebi uzaklarda aramaya gerek yok.
Karmaşık karbonhidratlar dediğimiz o lifli gıdalar, yulaf, baklagiller, tam tahıllar aslında senin bağırsak sağlığının en büyük teminatı. Bunları beslenmeden sıfırladığın zaman sindirim sistemi kelimenin tam anlamıyla çöküyor. Yararlı bakterileri aç bırakıp sonra da "Karnım neden sürekli şiş, niye sindiremiyorum" diye kara kara düşünmek... Bağırsak mikrobiyotası çöktüğünde sadece sindirim değil, bağışıklık da yerle bir oluyor haliyle.
Acıktığında gözün dönüyorsa, tatlı krizleri gece yarısı uykudan uyandırıyorsa bil ki sorun karbonhidrat yemekte değil, yanlış türünü seçmekte. Şekerli içecekler, hamur işleri, işlenmiş un elbette kan şekerini bir fırlatıp bir düşürür, seni o bitmeyen kısır döngüye sokar. Ama sen gidip de kaliteli karbonhidratı, sebzeyi, bakliyatı aynı kefeye koyarsan... Bütün mesele kaliteli kaynakları tabağına doğru oranla koyabilmekte yatıyor.
Spor yaparken o son seti çıkaramıyorsan, merdivenleri çıkarken bacakların titriyorsa kaslarının glikoza ne kadar aç olduğunu anlaman lazım. Antrenman performansının yerlerde sürünmesi, gün boyu kafanın içinde bir sis perdesiyle gezmen hep bu yüzden. Karbonhidratı sıfırlamak yerine porsiyon kontrolü yapmak, zamanlamayı doğru ayarlamak çok daha akıllıca bir hamle olur. Yani tamamen kesmek çözüm değil, sadece neyi ne zaman yiyeceğini bilmek önemli.
