Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı tenha bir yolda ilerlerken ön konsolda o kırmızı akü simgesinin ansızın yanıp sönmesi insanın ömründen ömür götürür, kalbin bir anlığına tek tek atmaya başlar sanki. Gösterge panelindeki o minik lamba sadece bataryanın bittiğini söylemez aslında, bazen kablo demetlerinin arasından sızan gizli bir kaçağın, karoserle temas eden çıplak bir telin habercisidir.
Şase dediğimiz şey arabanın demir omurgasıdır sonuçta, bütün elektriği motor bloğundan tekerleklere kadar bu metal iskelet üzerinden tamamlar, tamamlamasına da ya o bağlantı noktalarından biri oksitlenip pas tutarsa ne olur? Alternatörün ürettiği o hayat kurtarıcı akım, gitmesi gereken yere ulaşmak yerine metal gövdeye kaçar, göstergedeki o bela lamba da "burada bir şeyler yolunda gitmiyor" diye fısıldamaya başlar işte.
Yıllar önce eski serçe marka arabamla köye giderken yolda kalmıştım, sabaha karşı motor kaputunu açıp el feneriyle baktığımda alternatörden şaseye uzanan o zavallı kablonun yerinden çıktığını görmüştüm. Ufacık bir gevşeklik, somunun yerinden oynaması bütün sistemi kilitlemişti; yani her akü lambası yandığında masraf edip sıfır akü almak gerekmiyor bazen, mesele sadece sıkıca tutunamayan o metal temasta bitiyor.
Arabanın elektrik tesisatı karmaşık bir labirent gibidir aslında, kimisi bunu büyük mühendislik harikası falan sanır ama işin aslı birkaç metre bakır tel ile demir yığınından ibarettir. Gövdenin herhangi bir yerindeki boyanın kalkması, nemin o bölgeye sızması ve zamanla akımı kaşıyarak akü lambasının uykusunu kaçırması işten bile değil, öyle karmaşık arıza tespit cihazlarına falan da her zaman gerek kalmaz.
Direksiyonun başına geçip kontak çevirdiğinde o lambanın aniden sönmemesi içini kemirir biliyorum, acaba yolda mı kalacağım diye düşünür durursun trafik akıp giderken. Oysa bazen motoru durdurup akü kutup başlarını şöyle bir yoklamak, şase kablosunun bağlantı yerindeki o yeşilimsi oksit tabakasını temizlemek bütün meseleyi kökünden çözer atar, araba kendine gelir birdenbire.
Şase dediğimiz şey arabanın demir omurgasıdır sonuçta, bütün elektriği motor bloğundan tekerleklere kadar bu metal iskelet üzerinden tamamlar, tamamlamasına da ya o bağlantı noktalarından biri oksitlenip pas tutarsa ne olur? Alternatörün ürettiği o hayat kurtarıcı akım, gitmesi gereken yere ulaşmak yerine metal gövdeye kaçar, göstergedeki o bela lamba da "burada bir şeyler yolunda gitmiyor" diye fısıldamaya başlar işte.
Yıllar önce eski serçe marka arabamla köye giderken yolda kalmıştım, sabaha karşı motor kaputunu açıp el feneriyle baktığımda alternatörden şaseye uzanan o zavallı kablonun yerinden çıktığını görmüştüm. Ufacık bir gevşeklik, somunun yerinden oynaması bütün sistemi kilitlemişti; yani her akü lambası yandığında masraf edip sıfır akü almak gerekmiyor bazen, mesele sadece sıkıca tutunamayan o metal temasta bitiyor.
Arabanın elektrik tesisatı karmaşık bir labirent gibidir aslında, kimisi bunu büyük mühendislik harikası falan sanır ama işin aslı birkaç metre bakır tel ile demir yığınından ibarettir. Gövdenin herhangi bir yerindeki boyanın kalkması, nemin o bölgeye sızması ve zamanla akımı kaşıyarak akü lambasının uykusunu kaçırması işten bile değil, öyle karmaşık arıza tespit cihazlarına falan da her zaman gerek kalmaz.
Direksiyonun başına geçip kontak çevirdiğinde o lambanın aniden sönmemesi içini kemirir biliyorum, acaba yolda mı kalacağım diye düşünür durursun trafik akıp giderken. Oysa bazen motoru durdurup akü kutup başlarını şöyle bir yoklamak, şase kablosunun bağlantı yerindeki o yeşilimsi oksit tabakasını temizlemek bütün meseleyi kökünden çözer atar, araba kendine gelir birdenbire.
