Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarıları aniden bastıran o amansız sızıyla yatakta bir sağa bir sola dönüp dururken, insanın aklına ilk gelen şey çekmecedeki o küçük, beyaz tüp oluyor herhalde. Mucizevi bir kurtarıcı gibi masanın üzerinde duran hemoroid kremleri, gerçekten o yangını küle çevirebilir mi, yoksa sadece anlık bir serap mı sundukları... İlaç firmalarının allayıp pulladığı o jeller, fitiller aslında derindeki o büyük fırtınayı dindirmeye yetmiyor, sadece kıyıya vuran dalgaları biraz yatıştırıyor. Vallahi billahi, bazen insan o çaresizlikle ne bulursa sürmek istiyor ama işin aslı çok başka.
Eczane tezgahlarında sıra sıra dizilen o merhemlerin prospektüslerini okursanız, sanki birkaç güne her şey güllük gülistanlık olacakmış gibi bir hisse kapılırsınız. Ama kazın ayağı öyle değil abi ya, o kimyasallar sadece o anki zonklamayı uyuşturuyor, oradaki damarların isyanını tamamen bastırmaya güçleri yetmiyor. Bir nevi geçici makyaj gibi düşünülebilir bu durum, yüzeydeki pürüzü gizleyen ama alttaki dokuyu değiştirmeyen bir boya. Acıyı bir süreliğine halının altına süpürmek, o derdin bittiği anlamına gelmiyor maalesef.
Duvarların üzerinize üzerinize geldiği, oturmanın bile bir işkenceye dönüştüğü o anlarda insan mantıklı düşünemiyor ki... Acaba hangisi daha iyi gelir diye internette saatlerce gezinip, en pahalı fitili sipariş etmek tek çareymiş gibi görünüyor gözümüze. Oysa o kapsüllerin içindeki maddeler sadece büzücü ve sakinleştirici bir etki yaratıyor, yani köklü bir çözüm sunmaktan çok uzaklar. Ah o sancılar, insanı hayattan bezdiren, en neşeli gününü bile zebaniye çeviren o sinsi sızılar...
Belki de hatayı en başında, o kutulardan çok büyük mucizeler bekleyerek yapıyoruz, kendimizi kandırıyoruz biraz da. Yaşam tarzını, mutfaktaki o acılı yemekleri, gün boyu hareketsiz oturulan o sert sandalyeleri değiştirmeden sadece bir kremden medet ummak ne kadar gerçekçi? Hani derler ya, temeli çürük binayı sıvamak gibi bir şey bu aslında. Sadece semptomları, yani o an canımızı yakan belirtileri maskeliyoruz o ilaçlarla.
Peki ne yapmalı o zaman, kaderimize küsüp oturmalı mı bu yangının ortasında? Lifli gıdalara sarılmak, suyu bir an bile yanından ayırmamak, o çok sevdiğin acı biberlerle arana mesafe koymak belki de en etkili reçetedir, kim bilir. Kremler sadece yol arkadaşı olabilir bu uzun ve sancılı süreçte, asla asıl kahramanın kendisi değil. Bazen bir sıcak su banyosu, raftaki en pahalı ilaçtan çok daha şifalı bir dokunuş sunuveriyor bedene.
İçten içe büyüyen o anatomik isyan, bir günde başlamadığı gibi öyle bir iki fısfısla da hemen geçip gitmiyor işte. İlaçlar işe yarıyor mu sorusunun cevabı, aslında onlardan ne beklediğinizle çok yakından ilgili sanki. Sizi o anlık cehennem azabından çekip alıyorlar mı, evet, bir nebze alıyorlar. Fakat o damarlar orada genişlemiş, bir kere düzen bozulmuş bir kere...
Eczane tezgahlarında sıra sıra dizilen o merhemlerin prospektüslerini okursanız, sanki birkaç güne her şey güllük gülistanlık olacakmış gibi bir hisse kapılırsınız. Ama kazın ayağı öyle değil abi ya, o kimyasallar sadece o anki zonklamayı uyuşturuyor, oradaki damarların isyanını tamamen bastırmaya güçleri yetmiyor. Bir nevi geçici makyaj gibi düşünülebilir bu durum, yüzeydeki pürüzü gizleyen ama alttaki dokuyu değiştirmeyen bir boya. Acıyı bir süreliğine halının altına süpürmek, o derdin bittiği anlamına gelmiyor maalesef.
Duvarların üzerinize üzerinize geldiği, oturmanın bile bir işkenceye dönüştüğü o anlarda insan mantıklı düşünemiyor ki... Acaba hangisi daha iyi gelir diye internette saatlerce gezinip, en pahalı fitili sipariş etmek tek çareymiş gibi görünüyor gözümüze. Oysa o kapsüllerin içindeki maddeler sadece büzücü ve sakinleştirici bir etki yaratıyor, yani köklü bir çözüm sunmaktan çok uzaklar. Ah o sancılar, insanı hayattan bezdiren, en neşeli gününü bile zebaniye çeviren o sinsi sızılar...
Belki de hatayı en başında, o kutulardan çok büyük mucizeler bekleyerek yapıyoruz, kendimizi kandırıyoruz biraz da. Yaşam tarzını, mutfaktaki o acılı yemekleri, gün boyu hareketsiz oturulan o sert sandalyeleri değiştirmeden sadece bir kremden medet ummak ne kadar gerçekçi? Hani derler ya, temeli çürük binayı sıvamak gibi bir şey bu aslında. Sadece semptomları, yani o an canımızı yakan belirtileri maskeliyoruz o ilaçlarla.
Peki ne yapmalı o zaman, kaderimize küsüp oturmalı mı bu yangının ortasında? Lifli gıdalara sarılmak, suyu bir an bile yanından ayırmamak, o çok sevdiğin acı biberlerle arana mesafe koymak belki de en etkili reçetedir, kim bilir. Kremler sadece yol arkadaşı olabilir bu uzun ve sancılı süreçte, asla asıl kahramanın kendisi değil. Bazen bir sıcak su banyosu, raftaki en pahalı ilaçtan çok daha şifalı bir dokunuş sunuveriyor bedene.
İçten içe büyüyen o anatomik isyan, bir günde başlamadığı gibi öyle bir iki fısfısla da hemen geçip gitmiyor işte. İlaçlar işe yarıyor mu sorusunun cevabı, aslında onlardan ne beklediğinizle çok yakından ilgili sanki. Sizi o anlık cehennem azabından çekip alıyorlar mı, evet, bir nebze alıyorlar. Fakat o damarlar orada genişlemiş, bir kere düzen bozulmuş bir kere...
