Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Vücudumuzun o ilk gençlik çağındaki hızlı büyüme maratonu var ya, işte gözlerimiz de tam olarak o fırtınanın ortasında şekil alıyor. Genellikle 18 ile 21 yaş arasına kadar o numaranın yerinde durmaması, sürekli bir tık yukarı çıkması son derece sıradan bir durum. Büyüme hormonu salgılanmaya devam ettikçe gözün ön-arka çapı da uzuyor, haliyle camlar da sık sık yetersiz kalmaya başlıyor...
20'li yaşların başlarına geldiğimizde o koşturmaca bir durulur, vücut artık nihai formuna ulaşır deriz. Amma velakin bu kural herkes için milimetrik bir kesinlikle işlemiyor maalesef. Bazı gözlerde 25 yaşına kadar o ufak tefek oynamalar sürer gider, yani tek bir yaş sınırı verip kestirip atmak pek doğru olmaz.
Lazer ameliyatı olmayı düşünenlerin kapısını çaldığı o meşhur şart tam olarak bu kararlılıkla alakalı aslında. Numaraların en az bir yıl boyunca yerinde sayması gerekiyor ki doktorlar o lazer cihazının düğmesine gönül rahatlığıyla basabilsin... Yoksa fırından yeni çıkmış sıcak ekmek gibi sürekli değişen bir göze dokunmak tamamen zaman kaybı olur.
Bilgisayar ekranına sabah akşam bakmaktan göz numarasının fırladığını sananlar var, vallahi durum tam olarak öyle değil. Ekranlar gözü yorar, kurutur, kan çanağına çevirir ama durup dururken gözün yapısını bozup numarayı 2'den 5'e çıkarmaz... Ha, çocuk yaşta sürekli kapalı mekanda kalıp ekrana bakmak miyopiyi tetikler mi, evet tetikler, o ayrı bir hikaye.
40 yaşını devirdiğimiz gün ise sahnede yepyeni bir oyuncu beliriveriyor: Presbiyopi. Hani o restoran menüsünü koldan uzağa doğru ite ite okumaya çalışanlar var ya, işte tam olarak o süreç başlıyor. Yaş ilerledikçe göz merceğimiz o eski esnekliğini kaybettiği için yakın camları devreye giriyor, kaçış yok.
Düzenli kontrol şart abi, hani "benim gözüm zaten alıştı, idare ediyorum" demek sadece gözü daha çok yormaya yarar. Yılda bir kez o koltuğa oturup o harfleri baştan okumak gerek ki camlar güncel kalsın... Bazen küçücük bir çeyrek numara değişim bile akşamları çekilen o anlamsız baş ağrılarını bıçak gibi kesip atabiliyor.
20'li yaşların başlarına geldiğimizde o koşturmaca bir durulur, vücut artık nihai formuna ulaşır deriz. Amma velakin bu kural herkes için milimetrik bir kesinlikle işlemiyor maalesef. Bazı gözlerde 25 yaşına kadar o ufak tefek oynamalar sürer gider, yani tek bir yaş sınırı verip kestirip atmak pek doğru olmaz.
Lazer ameliyatı olmayı düşünenlerin kapısını çaldığı o meşhur şart tam olarak bu kararlılıkla alakalı aslında. Numaraların en az bir yıl boyunca yerinde sayması gerekiyor ki doktorlar o lazer cihazının düğmesine gönül rahatlığıyla basabilsin... Yoksa fırından yeni çıkmış sıcak ekmek gibi sürekli değişen bir göze dokunmak tamamen zaman kaybı olur.
Bilgisayar ekranına sabah akşam bakmaktan göz numarasının fırladığını sananlar var, vallahi durum tam olarak öyle değil. Ekranlar gözü yorar, kurutur, kan çanağına çevirir ama durup dururken gözün yapısını bozup numarayı 2'den 5'e çıkarmaz... Ha, çocuk yaşta sürekli kapalı mekanda kalıp ekrana bakmak miyopiyi tetikler mi, evet tetikler, o ayrı bir hikaye.
40 yaşını devirdiğimiz gün ise sahnede yepyeni bir oyuncu beliriveriyor: Presbiyopi. Hani o restoran menüsünü koldan uzağa doğru ite ite okumaya çalışanlar var ya, işte tam olarak o süreç başlıyor. Yaş ilerledikçe göz merceğimiz o eski esnekliğini kaybettiği için yakın camları devreye giriyor, kaçış yok.
Düzenli kontrol şart abi, hani "benim gözüm zaten alıştı, idare ediyorum" demek sadece gözü daha çok yormaya yarar. Yılda bir kez o koltuğa oturup o harfleri baştan okumak gerek ki camlar güncel kalsın... Bazen küçücük bir çeyrek numara değişim bile akşamları çekilen o anlamsız baş ağrılarını bıçak gibi kesip atabiliyor.
