Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Göbek deliğinin oradaki o tuhaf şişlik ilk başlarda pek kimsenin umurunda olmaz, hafif bir zorlamada pırt diye dışarı fırlar sonra yatıp dinlenince kendiliğinden kaybolur ya, işte herkes onu basit bir gaz sancısı veya geçici bir kas zorlanması sanıp kendini kandırır. Vallahi billahi doktorların en çok karşılaştığı senaryo tam olarak bu. Oysa oradaki doku zayıflamış bir kere, içeri giren organlar yavaş yavaş dışarı doğru yol yapıyor. Ameliyat masasına yatma fikri insanın tüylerini ürpertiyor tabii, kim ister ki durup dururken karnını neşter altına yatırmayı? Fakat işin aslı şu ki, o küçük şişlik günün birinde öyle bir sıkışır, öyle bir can yakmaya başlar ki kendinizi gecenin bir yarısı acil serviste buluverirsiniz... Yani demem o ki, bu işi zamana bırakıp kendi kendine geçmesini beklemek tamamen kendimizi kandırmaktan başka bir şey değil dostlar.
Peki bu ameliyat dediğimiz şey tam olarak nasıl bir süreçten geçiyor, cerrahlar orada tam olarak ne yapıyor dersiniz? Aslında günümüz tıp teknolojisinde işler eskisi gibi öyle korkutucu, uzun ve sancılı değil hiç. Dokulardaki o yırtık bölgeyi buluyorlar önce, sonra da içeri kaçan bağırsağı veya yağ dokusunu nazikçe ait olduğu yere, yani karın boşluğunun o güvenli alanına geri itiyorlar. Bitti mi, tabii ki bitmedi... Oradaki zayıf halkayı öylece bırakıp kapatırsanız iki gün sonra aynı dert yine başınıza bela olur. İşte bu yüzden cerrahlar oraya 'yama' adını verdiğimiz, vücutla tamamen uyumlu özel bir sentetik file yerleştiriyorlar ki o duvar bir daha asla patlamasın, zayıflamasın. Dokuyla bütünleşen bu yama, adeta bir inşaat filesi gibi karın duvarını çelik gibi sağlamlaştırıyor anlayacağınız.
Gözünüzde hiç büyütmeyin abi ya, kapalı ameliyat dedikleri laparoskopi olayı çıktığından beri hastalar ertesi gün ayağa kalkıp çayını çorbasını içiyor. Karnınıza açılan o minicik üç tane delikten içeri girip kamerayla her şeyi dev ekranda görerek hallediyorlar bütün meseleyi. Tabii her hasta kapalı ameliyata uygun olmayabiliyor, bazen doktorlar riske atmayıp eski usül açık yöntemle o bölgeyi tek bir kesiyle tamir etmeyi daha güvenli bulabiliyor. Açık mı kapalı mı olacağına siz değil, sizin karın yapınızı ve fıtığın büyüklüğünü en iyi bilen o tecrübeli cerrah karar verecek neticede. Ha kapalı yapılmış ha açık, önemli olan o fıtıklaşan alanın bir daha nüksetmeyecek şekilde ustalıkla dikilmesi ve sağlamlaştırılması.
Ameliyat bitti, uyandınız, her şey yolunda gitti diyelim; peki süreç burada kapanıyor mu sanıyorsunuz? Nerede... Asıl iş ameliyattan sonra sizin kendinize nasıl bakacağınızda bitiyor vallahi. İlk birkaç hafta öyle ağır market poşetleri taşımak, evde mobilyaların yerini değiştirmek veya hırs yapıp ağır spora başlamak kesinlikle yasak! O konulan yamanın dokuyla iyice kaynaşması, karın kaslarınızın kendini toparlaması zaman alır çünkü. Aksırırken, öksürürken bile elinizle o ameliyat bölgesine hafifçe destek olmanız gerekir ki içerideki dikişler zorlanmasın. Kendi kendinizin doktoru olacaksınız bir nevi, vücudunuzun verdiği sinyalleri dinleyecek ve o bölgeye gözünüz gibi bakacaksınız bir süre.
Peki bu ameliyat dediğimiz şey tam olarak nasıl bir süreçten geçiyor, cerrahlar orada tam olarak ne yapıyor dersiniz? Aslında günümüz tıp teknolojisinde işler eskisi gibi öyle korkutucu, uzun ve sancılı değil hiç. Dokulardaki o yırtık bölgeyi buluyorlar önce, sonra da içeri kaçan bağırsağı veya yağ dokusunu nazikçe ait olduğu yere, yani karın boşluğunun o güvenli alanına geri itiyorlar. Bitti mi, tabii ki bitmedi... Oradaki zayıf halkayı öylece bırakıp kapatırsanız iki gün sonra aynı dert yine başınıza bela olur. İşte bu yüzden cerrahlar oraya 'yama' adını verdiğimiz, vücutla tamamen uyumlu özel bir sentetik file yerleştiriyorlar ki o duvar bir daha asla patlamasın, zayıflamasın. Dokuyla bütünleşen bu yama, adeta bir inşaat filesi gibi karın duvarını çelik gibi sağlamlaştırıyor anlayacağınız.
Gözünüzde hiç büyütmeyin abi ya, kapalı ameliyat dedikleri laparoskopi olayı çıktığından beri hastalar ertesi gün ayağa kalkıp çayını çorbasını içiyor. Karnınıza açılan o minicik üç tane delikten içeri girip kamerayla her şeyi dev ekranda görerek hallediyorlar bütün meseleyi. Tabii her hasta kapalı ameliyata uygun olmayabiliyor, bazen doktorlar riske atmayıp eski usül açık yöntemle o bölgeyi tek bir kesiyle tamir etmeyi daha güvenli bulabiliyor. Açık mı kapalı mı olacağına siz değil, sizin karın yapınızı ve fıtığın büyüklüğünü en iyi bilen o tecrübeli cerrah karar verecek neticede. Ha kapalı yapılmış ha açık, önemli olan o fıtıklaşan alanın bir daha nüksetmeyecek şekilde ustalıkla dikilmesi ve sağlamlaştırılması.
Ameliyat bitti, uyandınız, her şey yolunda gitti diyelim; peki süreç burada kapanıyor mu sanıyorsunuz? Nerede... Asıl iş ameliyattan sonra sizin kendinize nasıl bakacağınızda bitiyor vallahi. İlk birkaç hafta öyle ağır market poşetleri taşımak, evde mobilyaların yerini değiştirmek veya hırs yapıp ağır spora başlamak kesinlikle yasak! O konulan yamanın dokuyla iyice kaynaşması, karın kaslarınızın kendini toparlaması zaman alır çünkü. Aksırırken, öksürürken bile elinizle o ameliyat bölgesine hafifçe destek olmanız gerekir ki içerideki dikişler zorlanmasın. Kendi kendinizin doktoru olacaksınız bir nevi, vücudunuzun verdiği sinyalleri dinleyecek ve o bölgeye gözünüz gibi bakacaksınız bir süre.
